Berisha rivret Vlorën
Dje, zëri i përfaqësuesit të PD-së, Sali Berisha, vazhdoi avazin e vjetër të retorikës së shoqëruar mb[] me dhunë e me kërcënime të njohura për të gjithë ne qytetarët, siç i njojnë kriminelët në gjuhën me gërvishtje. Duke i futur hundët në Uj[] i Ftohtë e në Pashaliman, ai dje tërë ditën, nëpërmjet valëve të radios së tij, iu drejtua turmave të grumbulluara duke ashtëzuar dhe nxitur njerëzit e dehur e të verbuar, ta kthenin qytetin në tmerr, skëterrë e ferr.
Dje, zëri i përfaqësuesit të PD-së, Sali Berisha, vazhdoi avazin e vjetër të retorikës së shoqëruar mb[?] me dhunë e me kërcënime të njohura për të gjithë ne qytetarët, siç i njojnë kriminelët në gjuhën me gërvishtje. Duke i futur hundët në Ujin e Ftohtë e në Pashaliman, ai dje tërë ditën, nëpërmjet valëve të radios së tij, iu drejtua turmave të grumbulluara duke ashtëzuar dhe nxitur njerëzit e dehur e të verbuar, ta kthenin qytetin në tmerr, skëterrë e ferr.
Për të zhbërë paqen, Vlora u ngrit në protestë, e prerë në besë me popullin e vet. Njerëz nga periferi të humbura nga errësira e pashpresa nga ana e përfaqësuesve të pushtetit të shtetit në Vlorë po mblidheshin nën rrezikun e krismave e të gurëve. “Pa shkuar në qendër të qytetit, nuk do të kaloni”, u thoshte të shfrenuarve komandanti i policisë rrugore “përfaqësuesve” të PD-së. Të tillë drithërimë nuk ngjallte vetëm zëri i Berishës, po përçonte dhe shfaqej nga dora e tij me armë në dorë.
Në urën e Mifolit, në dalje të qytetit, u vendos postblloku. Në dalje për në Ujin e Ftohtë qindra mësymës me automjete të rënda, të dehur e me flamuj partiakë lëshonin britma e ulërima. “Do t’ia djegim Vlorën”. Njerëzve të uritur e të zhveshur ju kundërvunë forcat e rendit e ushtarët. “Mos u fusni më tej, Vlora është e mbyllur”. Njerëzit iknin. Të tjerë sillnin automjete me qindra e gurë. Në 28 Nëntor do të niste manifestimi për 85-vjetorin e pavarësisë e pritej që të kthehej në katastrofë. Pasi Berisha urdhëroi të shtie me armë të ngarkuara në tërë sheshin e Flamurit e të digjen pallatet e portit, dikush nga turma thërriste “Na sillni gomone se do të ikim!”.
Më vonë, sapo banda u nisën për në skelë, me shkopinj gome e me gurë e hekura u hodhën mbi kalimtarët. Makinat po digjeshin, arkat e dyqaneve ishin bosh. “A po sheh, sa qetë e paskësh bërë qeveria e majtë Vlorën”, ulte zërin cinik njëri nga kapobandat. Tmerri i ri i fuste njerëzit në shtëpi. Më pas, me të rënë mbrëmja, rrugët u mbushën me policë të armatosur me automatikë. Më vonë, nëpër rrugë të errëta qarkullonin makina pa targa së bashku me furgonë. Njerëzit nuk dinin nga të largoheshin, kush i ndiqte e kë i kërkonin.
Nëpër pas holleve, nëpër errësirë dërma nga policë të frikësuar nga Berisha. Për të mos shkuar në port e Vlorës, u urdhërua një postbllok pas postblloku dhe njeriu ngjante sikur ishte rob në qytetin e vet. Disa nga të plagosurit u larguan nga Vlora, duke e lënë qytetin në mes të gjakut e të stuhisë së urrejtjes. Vlonjatët po pyesnin: kush i solli këta njerëz të marrë? Kush i lejoi të futeshin në qytet me automjete e me flamuj? Kush i urdhëroi të provokonin? Pse këta nxitës nuk u ndalën? Pse? Kush po i mbron?
Qytetarët e Vlorës e shohin si ngritje të një lufte civile të re. Politikanët po luajnë me jetën e njerëzve e me fatin e një qyteti. Për të mos u përsëritur kjo tragjedi kombëtare, kërkohet qetësi e maturi. Vlora nuk mund të mbetet fushë eksperimentesh për pushtetin e çmendur të Berishës.