Berisha na djeg, Mejdani na pjek
Vërtetë barkun e kemi bosh, por Presidentin e duam të fortë
Hala ne fy e shqiptarëve pari sot e për shuma kohe duket se do ta ketë emrin "President".
Shumë kohë duket se do ta ketë emrin "President". Sërish sytë e gjithë klasës politike e shqiptarëve janë kthyer te pallati në qendër të Tiranës. Madje kjo i nderi diktatoriale solli atë që solli dhe në jetë të gjithë shqiptarët kuptuan se duhej hequr kujdes. Quajeni demokratike, quajeni demokritike, quajeni ç'të doni, por vendi përreth i çuditshëm është gjithnjë te pallati ku deri dje zjarri për së lartës kashtë[?] ishte diku më i lartë se muret. Në ndjesinë e shkrimit, pak nga pak u duk se askush nuk ka durim të presë zgjedhjen e dekretit te tjetrit e ka bërë tashë[?] i dekretit. Të gjithë e dinë se pushteti i ndërtuar me këtë kaqës[?], por nuk shërben për ndryshime radikale. Në artikullin e fundit të këtij viti[?] duket qartë se "Presidenti" po vazhdon të ketë vendin e vet edhe shumë pas zgjedhjeve të marsit. Kur e gjithë rruga shqiptare e Presidentit po i afrohet katër viteve masë, bëhet e qartë se ndonjëherë nga jeta politike shqiptare do të largohet ai institucion gjitë e shumta shqiptare e Presidentit në kohëra moderne.
Shqiptarët do të lodhur nga 1997. Të vrarë e të djegur. Të me shume e dite plagë. Të drobitur, ata nuk kishin as fuqi të zgjedhin me zë. Zgjedhën në heshtje një njeri me të drejtë dhe me mendje, ndoshta më të padjallëzuarin President. Njeriun që doli e shkoi përbrenda Najadës, që doli e shkoi përbrenda Shqipërisë. E lexon njerëzit pa histori, gati duke ikur nga ajo që do të ishte qeverisja me krisma. Kështu duket Presidenti. Asgjë për t'u habitur. Ai po përpiqet. Nuk ka arsye që ta bëjë të paditur. Dhe nuk ka arsye që të vrasë. Ne kemi edhe me mijëra[?] për ta parë si njeri i qetë. Ashtu si emri i tij na e solli. Po një arsye ka për t'u kujtuar gjithnjë se çështja e Presidentit në Shqipëri është e dhimbshme dhe e gjatë. Të gjitha kushtetutat tona qysh nga fillimi i shtetit modern janë ndeshur te kjo pikë. "Presidenti" ose jo. E gjithë politika shqiptare dhe e gjitha e jeta e saj. Kështu po ndodh edhe sot. Një komunist, version i përpunuar i Berishës tashmë me kostum demokratik e president në karrigen që la të zbrazët Berisha. Po jo, problemi i kushtetutës është në themel. Shqipëria ne ketë shekull e ka ndërprerë pothuaj gjithnjë rrugën e shtetit modern te skajshmëria e presidentit. Në 1925 Zogu president. Në 1928 mbret. Në 1946 Hoxha e kishte tepricë të bëhej president. Në 1991 Alia nuk kishin as aqë[?] dhe u zgjodh president. Berisha erdhi në 1992 dhe e kishte pothuaj orgazmike etjen e vet për pushtetin. Me 1997 ai e humbi këtë etje. Tani Arapaj i duhet sërish marramendëse që ka vdekur, por diku në marrje të fundit duket se ka vazhdim. Tani qeveria e re dhe lufta për kushtetutën po zhvillohet te ai karrige. Për t'u kujtuar se në këtë vend fort pak gjëra kanë ndryshuar. Të vrarë e të djegur, ne ende kujtojmë se si do të jetë ai President që do të na shpëtojë nga vetja. Dhe sigurisht, ai nuk mund të jetë as njeriu i dhunës dhe as njeriu i qetësisë së rreme. Të dyja janë në skaj.
MIMOZA DEK[?]I