... e qeverisë ku nuk bën pjesë pati darkën me kryetarin. - Nxjerrja në pah qëllim për të huajt forca primare civile shqiptari mbi pasionin partiak dhe prirja për ta kërkuar një zgjidhje të pasmandshme e pasojave do të krijy zëra mbi ideologji të re. Këtu është fjala për të gjykuar një tipar politikës deri të përfaqësueshmërisë së të ashtuquajturit opinion publik i pavarur. Komente dhe biseda televizive të natyrave të ndryshme kanë lënë të kuptohet se përfaqësuesit e opinionit të pavarur ndjejnë nevojën të paraqiten në skenën e jetës shoqërore si në një status të veçantë. Ngaqë nuk bënin pjesë në qeverinë e re, duket se ndonjëherë e kanë parë veten si të ftuar të mëhallës ku vendosen fatet e vendit. Shkurt, një lloj kundërvënieje ndaj politikës në emër të opinionit publik. Po ç’është ky opinion publik? A ekziston ai si një forcë e organizuar apo si një ndjeshmëri e shpërndarë në publikun qytetar? Në qoftë se është ky i dyti, atëherë kush e autorizon dikë të flasë në emër të tij? Kjo pyetje bëhet e domosdoshme sa herë që nëpër studio televizive apo në tryeza të rrumbullakta dëgjon njerëz që shpallin gjykime për gjithë shoqërinë, pa pasur asnjë lloj mandati apo prove përfaqësimi. Nga ana tjetër, nuk mund të mohohet se ka individë të spikatur, intelektualë, studiues, gazetarë, artistë, të cilët me personalitetin e tyre ushtrojnë ndikim në krijimin e klimës së debatit publik. Por kjo është krejt e ndryshme nga pretendimi për të zënë vendin e institucioneve politike apo të forcave të dala nga vota. Demokracia përfaqësuese mbështetet te vota dhe te mekanizmat e saj. Jashtë kësaj, çdo lloj pretendimi për të qenë zë i vetëm i publikut rrezikon të bëhet artific, veçanërisht kur vishet me tone moralizuese dhe me alibi teknokratike. Aq më tepër kur në këtë përzierje hyn edhe ndikimi i huaj, ose dëshira për t’u dukur i pranueshëm për të huajt, sikur kjo të mjaftonte për t’u quajtur legjitim. Në këtë kuptim, problemi nuk është te liria e shprehjes së individëve publikë. Përkundrazi, ajo është e domosdoshme. Problemi lind kur ky rol ngatërrohet me një status politik që askush nuk ta ka dhënë. Mjafton të shohësh se si një pjesë e këtyre figurave, sapo u larguan nga afërsia me qeverisjen, filluan të flasin si arbitra moralë të kombit. Ajo që i jep peshë mendimit është përgjegjësia dhe koherenca, jo vetëshpallja. Opinioni publik nuk përfaqësohet si një ministri; ai lexohet, dëgjohet, matet, por mbi të gjitha fitohet në mënyrë të përditshme. Kush pretendon ta përfaqësojë, duhet së pari të tregojë kujt i përgjigjet dhe në emër të kujt flet.

Duke futur aty nga ana e specialistit, luftë mund të rropatet me shpifje, me emërime e shkarkime, me sorollatje nëpër shkallët e zyrave të ndryshme. Më mirë të lihen të punojnë njerëzit në detyrat që kanë marrë përsipër. Sinqerisht po më vjen në majë të hundës kjo modë e re e kundërshtimit me çdo kusht. Me sa duket, nuk paska qeveri që të mos pritet me dyshim, qoftë edhe kur ajo ka marrë përgjegjësinë në kohë të vështira. Në vend që të ketë një periudhë vëzhgimi, një pritje qytetare, fillon menjëherë gjyqi politik. Kabineti i z. Meksi sapo ka nisur punën. Askush nuk kërkon t’i jepet çek i bardhë. Por është e udhës të gjykohet nga rezultatet e para, nga mënyra se si i organizon ministritë, nga aftësia për të mbajtur ritmin e reformave, nga përballimi i krizës së furnizimeve, i tregut, i rendit publik. Nëse gjithçka rrëzohet që në ditën e parë, atëherë çdo energji politike shkon për polemikë dhe jo për ndërtim. Dhe vendi ynë sot ka nevojë më shumë se kurrë për ndërtim. Kemi nevojë për punë, për qetësi relative, për përgjegjësi. Kritikë po, por kritikë me masë dhe në kohën e duhur. Të lëmë pra të punojë kabineti i z. Meksi. Le ta provojë veten. Në fund të fundit, kush është bindur nga zgjedhjet duhet të respektojë edhe të drejtën e fituesit për të qeverisur. Vetëm kështu do të matet seriozisht edhe suksesi ose dështimi i kësaj qeverie.

DQC QEVERI XHATO Sin. Per 20 punimet në të [palexueshme] dhe [palexueshme] në mbarim të [palexueshme]. Bujqësia është prej disa vitesh një fushë ku eksperimentet politike janë bërë më të shumta se rezultatet konkrete. Në vend që të ndërtohet një strategji e qartë për pronën, për tregun, për kreditë dhe për mbështetjen teknike të fermerit, shpesh janë ndërruar vetëm fjalët dhe parullat. Në shumë zona fshatare, njerëzit presin ende jo deklarata, por rrugë, ujitje, farëra, plehra kimike, pjesë këmbimi, pika grumbullimi, çmime orientuese. Kjo është zëgocaria e vërtetë: shumë bujë administrative dhe pak ndihmë konkrete. Dhe kur kjo zvarritje vazhdon, e pëson i pari prodhuesi i vogël. Qeveria ka detyrë të vendosë rregulla të qarta dhe të mos i ndryshojë sa herë ndryshon klima e polemikës. Bujqësia nuk mbahet me konferenca; ajo mbahet me sezon, me kohë, me plan dhe me shërbim. Çdo vonesë në këtë fushë ha prodhimin e vitit. ( Vijon në faqen 2 )

“Për ngritjen e një kishe në Berat” I tillë do ta quante hilqime dhe petë të gjata në një bisedë [palexueshme] [palexueshme] poeti [palexueshme]. Në vijim të aktivitetit bamirës, bëhet e ditur se është akorduar një fond për ngritjen e një kishe në Berat. Dhuruesi përmendet si z. Athanas, ndërsa qëllimi i fondit lidhet me ndihmën për komunitetin dhe ringritjen e jetës fetare në qytet. Ky akt është pritur me mirënjohje nga besimtarët dhe nga qytetarë të tjerë, si një shembull i kontributit privat në një kohë vështirësish ekonomike dhe ndryshimesh të mëdha shoqërore. Berat 5 shtator 1992 Jani ATHANAS

Ftesë për rikthim e pestos Diten e enjte, date 3 shtator 1992, ne mbasditen e [palexueshme] [palexueshme] [palexueshme] [palexueshme] [palexueshme] [palexueshme]. Tirane dhe [palexueshme], [palexueshme] [palexueshme]. I. Jani ATHINON ATHANAS