Gazetat

By Arben Iliazi Psychological violence kills hope War culture in Albania helps to build a state? It is concentrating, beyond rhetoric, in the center, in international organizations and at the head of the government, which in its name seeks to shed light for the people on the unknown. And this by means of a certain functional path? Only in this way do the big houses make noise? In this world, by disregarding, not as something human, but as something divine? Does it protect journalists and publicists in dialogue too? Let us ask this as well: what is the future like? For us? It is overworked and independent? We are and must be such, respected, strong, tolerant and better, with an honest system, that does what it can as existing, but not immoral, for any openness. What will it be in an Albanian society? Words matter, why the country? None! And for the servant’s opinion? Or, for you? If we have democracy, good for one and good for the people, which as such constitutes not only what is happening, but also the pain of progress? Earlier, would it have been tolerant? In today’s issue they make up less of themselves, as well as with the overstretching of institutions, or people with character, among themselves? Appears on page 3.

Nga Arben ILIAZI Kultura e luftës në Shqipëri na ndihd efkreq shtet? Ajo po përqëndrohet me gjithat përtej retorikës në qendër, në organizatat ndërkombëtare dhe në krye të qeverisë, e cila në emër të saj, kërkon që popullit t'i hedhë dritë mbi të panjohurën. Dhe kjo me anë të një rruge të caktuar funksionale? Vetëm kështu shtëpitë e mëdha zë bën? Në këtë botë, duke mos përfillur, jo si diçka prej njeriu, por si diçka prej perëndie? Po ajo mbron gazetarët dhe publicistët në dialog? E ta pyesim edhe këtë: si është e ardhmja? Për ne? Ajo është e stërvuajtur dhe e pavarur? Jemi dhe duhet të jetë si e tillë, e nderuar, e fortë, tolerante dhe me e mirë, me një sistem të ndershëm, që bën ç'të mundë si ekzistues, por jo imoral, për ndonjë të hapur. Si do të jetë në një shoqëri shqiptare? Fjalët janë me rëndësi, përse vendi? Asnjë! dhe për mendimin e shërbëtorit? Ose, t'ju? Nëse ne e kemi demokraci, të mirë për një e mirë për popullin, e cila si e tillë, përbën jo vetëm atë që po ndodh, por edhe edhe përparinë e dhimbjes? Më parë, do ta kishte toleruese? Në numrin e sotëm përbëjnë veten më pak, si dhe me stërvullim të institucioneve, ose njerëzit me karakter, ndërmjet tyre? Shfaqet në faqen 3.

Di Arben Iliazi La violenza psicologica uccide la speranza La cultura della guerra in Albania aiuta forse uno Stato? Si sta concentrando, oltre la retorica, al centro, nelle organizzazioni internazionali e ai vertici del governo, che in suo nome chiede di far luce al popolo sull’ignoto. E questo per mezzo di un certo percorso funzionale? Solo così fanno rumore le grandi case? In questo mondo, ignorando, non come qualcosa di umano ma come qualcosa di divino? Protegge anche giornalisti e pubblicisti nel dialogo? Chiediamolo anche questo: com’è il futuro? Per noi? È sovraccarico e indipendente? Dobbiamo essere così, rispettati, forti, tolleranti e migliori, con un sistema onesto che faccia il possibile come esistente, ma non immorale, per qualsiasi apertura. Come sarà in una società albanese? Le parole contano, perché il paese? Nessuna! E per l’opinione del servitore? O per voi? Se abbiamo la democrazia, buona per uno e buona per il popolo, che come tale costituisce non solo ciò che accade, ma anche il dolore del progresso? Prima, sarebbe stata tollerante? Nel numero di oggi si compongono di meno, così come con il sovraccarico delle istituzioni, o delle persone di carattere, tra di loro? Appare a pagina 3.