Kësaj pyetjeje, duhet t’i përgjigjet qeveria. Po ndodfta qeveria nuk mund të japë një përgjigje, se ndryshe do të kishte shpallur në programin e saj disa kuota e afate. Ato që ka thënë qeveria në komunikatat dhe në parlament, kanë qenë më tepër belbëzime. Ne vijojmë të kërkojmë ndihma. Sa t’ia marrësh dorën lypjes, pastaj ajo bëhet sëmundje profesionale. Ekonomia vijon të mbetet e bllokuar. E vetmja degë që përparon diç është shitja me pakicë ndanë rrugës e pjesëve freskuese dhe çerturinave të importuara. Me sa u tha në konferencën e shtypit të Presidentit dhe zotit Ramiz Kamsdesy të enjten e kaluar, një program i qartë i reformës çenka bërë javët e fundit. Mbetet që ky program t’i qartësohet atij që do ta zbatojë, popullit. Nëse nuk bëhet kartësim i plotë, ai do të mbetet një program i bukur në arkivin e qeverisë. Ne duhet të nisim të punojmë vetë, para se bota të thotë «mjaft». Këtë e dëshirojnë të gjithë, po askush s’ka thënë si bëhet që puna të fillojë. Nevojë më shumë se puna mund të fillojë vetëm me një kusht: privatizim i shpejtë i gjithanshëm. Duk[e?] se privatizimi? Meqë fushat e ekonomisë janë të ndryshme, edhe përgjigjja mbi privatizimin s’mund të jetë unike. Ky është një lëmsh që nuk tretet me të njëjën të sëpatës. Shteti dëshiroi plotësisht në administrimin e ndërmarrjeve ekonomike. Ato po shkatarrohen, po mbeten vetëm skeletet si bina të djegura. A do t’i lëmë të shembën krejt, apo do t’i privatizojmë, duke shpëtuar atë që ka mbetur? Qeveritarët e shohin këtë e pranojnë nuk e bëjnë hapin e fundit. Rrinë si para një hendeku të errët, ose, le të themi sillen buzë hendekut. Qeveria pengohet në privatizimin se nuk gjen rrugët për ta bërë, ose elementë përbërës të saj nuk duan dhe aq të ecin në këto rrugë. Privatizimi do t’u hiqte pushtetin ekonomik ministrave, zëvendësve, drejtorëve. Ndodfta këta gjenden në një pozicion të tillë me inkoshiencë. Sipas psiklanalistit Adler, dëshira për pushtet është forca e fshehtë që vë në lëvizje energjitë njerëzore. Në të dy rastet është qeveria që pengon privatizimin. Askush tjetër s’mund t’i drejtohet kjo kritikë. Privatizimi i industrisë së lehtë, objektin me vlerën e tij të sotme. Gjysma e kësaj vlere t’u shpërndahet punëtorëve si aksionistë dhe gjysma tjetër t’i shihet personit juridik që do të paraqitet, i cili do të marrë përsipër rikonstruktimin e ndërmarrjes. Kjo nuk është një formulë e përsosur. Ekonomistët, sociologët, politikanët, mund t’i turren kësaj formule nga të gjitha anët e ta bëjnë hi e pluhur. Por neve na duket si më e mira ndërmjet të këqijave, si më e favorshmja për të tërhequr investitorët e huaj, pa të cilët s’ekmi si dalim nga balta. Me të arritur këtë privatizim, shteti duhet të tërhiqet nga veprimtaritë ekonomike direkte, merr përsipër tekstet e të shikojë punët e veta. Ndofta mund të pasrrethoren formula të tjera mbi privatizimin. Ndofta më mirë do të ishte që qeveria të thërriste një konsultë të përhershme me specialistët më të mirë të vendit nga degë të ndryshme. Këta të bashkëpunonin edhe me specialistë të huaj. Kjo konsultë do ta shpëtonte qeverinë nga gabimet prej diletantësh, nga provat që bëhen mbi një ekonomi të rrënuar e në një kohë të rrezikshme. Le të kujtojmë ligjin mbi tokën, që nuk po ndreqet as me amendamente. Dita më parë anullohet me një teleks nga kryeministri, duke shëlshëdur kushtetutën. Qeveria s’mund të ço[j]ë përpara privatizimin, që është bosh[t] i reformës, duke u bazuar vetëm në diturinë e ministrave dhe në Agjensinë e Privatizimit, që shpall hera-herës ankande, duke thirrur si një tellall në treg të zbrazët. Këtë ide të Partisë Republikane e na ja kemi shtruar Presidentit. Tani është menduar për një «komision koordinimi të reformës». Kjo tingëllon disi me ish-komisionin e planit të shtetit dhe ka rrezik të na shfaqen dy qeveri paralele. Presidenti Sali Berisha ka pohuar ditët e fundit se s’ka rrugë tjetër veç privatizimit dhe se ky duhet të mbarojë deri në muajin e ardhshëm. Në republikën kënetë që jemi shpallur për këtë me programin tonë, e përkrahim pa rezervë Presidentin në këtë pikë, ashtu si do të përkrahim çdo tjetër që thotë të njëjtën gjë. Deri ku duhet të shtrihet privatizimi? Lojrat Olimpike të vitit 1984 në Los Anxhelos ishin një telash i madh edhe për qeverinë federale të SHBA. Atëherë, ajo qeveri, ...

Avokati simpatik Lambart, ka tri ditë që ka ikur në vendin e vet. Ai pa këtu të gjitha vështirësitë dhe të këqijat, për të cilat ne ankohemi, qahemi e bërtasim çdo ditë. Çdo mëngjes ai ngrihej në orën 4.00 për të kapur ujën, që mungon pothuaj gjithmonë, por këtë gjë asnjëherë nuk e tregoi. Ne ankoheshim e ai, thoshte të tjera gjëra. Thoshte për shembull, se shumë shpejt Shqipëria do të ndryshonte, se legjislacioni i ri ishte i mrekullueshëm për investitorët e huaj dhe sidomos për shqiptarët. Avokati i komunitetit, Lambart, fliste vetëm për gjëra të mira, e megjithatë ne vetëm ankohemi... Ikja e tij, si çdo ikje e njeriut të mirë, krijoi brenda meje një hapësirë bosh. Sidoqoftë, kjo zgjati fare pak, sepse një tjetër i huaj e zuri vendin e tij. Ky është gjermani Niman. Ai ka ardhur për të investuar në Shqipëri, «E ardhmja juaj fillon tani», thotë ai pas një pauze të gjatë dhe unë e besoj. E besoj, sepse ai ka ardhur që të na ndihmojë për të filluar ditën e parë të së ardhmes. Dhe këtë ditë duhet ta fillojmë ne. Nimani ka ardhur vetëm për ndihmë sepse të ardhmen tonë s’mund ta fillojë ai. Ka edhe një shkak tjetër që unë e besoj Nimanin: «Unë e di, që ti kur ngrihesh në mëngjes nuk ke ujë të lahesh, di që gruaja tënde s’ka të hollë të dalë në pazar, di që s’ke shtëpi, di...». Nimani i di të gjitha, ose më saktë të gjitha i lexon në fytyrën time. Diku aty nga mesi i bisedës, ai nxjerr nga çanta një album të vogël dhe me një pasion të madh, gati fëmijor, tregon fotografitë e dy vajzave dhe të gruas: «Barbara, Ania, gruaja, Ania, Barbara...». Afaristi gjerman është në këto çaste njeriu më i butë i botës. Ai jeton edhe këtu në Shqipëri. Jeton, gëzohet, qesh. Jemi në të njëjtën tavolinë dhe njëkohësisht mëlterra tavolina larg. Nesër që në mëngjes herët unë dhe të gjithë shqiptarët do të fillojmë të thërrasim politikë: «Parlamenti, qonat, Presidenti, Interpellancë, «Zëri i Popullit», zoti Hajdari, Imami, Baleta, Internacionalja Republikane...» Të gjithë politika- Republikianizmi...» Të gjithë politikanët me britma, ankesa, IDEA të mëdha. Ndërkohë gjermani Niman gjithë ditën do të jetë marrë me punët e tij dhe në mbrëmje, do të ulem të pimë kafe në të njëjtën tavolinë. Unë i lodhur, i ngrysur, pesimist, ndërsa Nimani energjik e i gëzuar do të flasë vetëm për gjëra të mira e të vërteta. Pastaj do të nxjerrë nga çanta albumin për të ritreguar Barbarën, Anian dhe gruan... Ashtu si i miri Lambert, edhe Nimani e parë të së ardhmes. Kjo ditë është sot. vëre. të thotë vetë. bëhet që puna të fillojë. Ne besojmë se puna mund të fillojë vetëm me një kusht: privatizimin i shpejtë e i gjithanshëm. Dukët se qeveria ka të njëjtën bindje, po duket në të njëjtën kohë se ajo ka ngecur në pyetjen: si bëhet Ita këtë gjendjen në një pozicion të tillë me inkoherencë. që ve Privatizimi i industrisë së lehtë, transporteve, tregtisë, komunales, bëhet duke vënë në shitje financës, si edhe qeveria.

- NË VEND TË NJË KRONIKE PËR VIZITËN E ZOTIT KAMDESY KRYETAR EKZEKUTIV I FMN. - Njeriu, të cilit bota i ka besuar administrimin e kapitalit të saj, njeriu që mund të bëntë «çudi» në Shqipëri, vetëm me një firmosje çeku, u ul për tri ditë rresht e bisedoi me të gjithë përfaqësuesit e administratës e superstrukturës së shoqërisë shqiptare për t’i tatuar asaj pulsin në çastet kur operacioni kirurgjikal i reformës ka filluar. «Zhurmëdhënje» e fatalitetit «që do të sjellë reforma» në Shqipëri u detyruan të heshtnin përpara llogjikës së njeriut që administron një nga grumbullimet më të mëdha të kapitalit në botë, në një takim me përfaqësueses ndërmarrjes e sindikatash, kur ai bëri të qartë se alternativa e vetme e shpëtimit të Shqipërisë është reforma. Njeriu, të cilit bota i ka besuar administrimin e kapitalit të saj, njeriu që mund të bënte «çudi» në Shqipëri, vetëm me një firmosje çeku, u ul për tri ditë rresht e bisedoi me të gjithë përfaqësuesit e administratës e superstrukturës së shoqërisë shqiptare për t’i tatuar asaj pulsin në çastet kur operacioni kirurgjikal i reformës ka filluar. «Zhurmëdhënje» e fatalitetit «që do të sjellë reforma» në Shqipëri u detyruan të heshtnin përpara llogjikës së njeriut që administron një nga grumbullimet më të mëdha të kapitalit në botë, në një takim me përfaqësues të ndërmarrjes e sindikatash, kur ai bëri të qartë se alternativa e vetme e shpëtimit të Shqipërisë është reforma. Njeriu që mund të firmoste çekun e të rregullonte për këtë ditë rrugën e pensionistëve e të atyre që janë në asistencë, me sa duket nuk dëshiron që operacioni kirurgjikal në Shqipëri të bëhet me narkozë - pareve ka bërë që ... (Vijon në faqen 2)

Kryetari i PRSH, z. Sabri Godo priti me kërkesën e tyre një delegacion dhe Dhomës së tregtisë belgo-shqiptare, të kryesuar nga zoti Zhak TIMMERMAN, president i kësaj dhome. Në përbërje të delegacionit bënin pjesë dhe z. Mari Pol HANSON sekretar e përgjithshëm si dhe avokati i mirënjohur belg Zak Lambart. Z. Zhak TIMMERMAN e informoi z. Godo mbi qëllimin e vizitës së tij në Shqipëri. «Delegacioni ynë erdhi këtu - tha ai, pasi ne kishim krijuar një ajoftje të domosdoshme mbi situatën. Ne shoqërohemi nga Timmerman, nga biznesmenë të njohur belgë të fushave të ndryshme, për të cilat Shqipëria ka nevojë emergjente. Investimi i rëndësishëm është se në këta njerëz po investojmë me të gatshëm, por edhe një legjislacion të përshtatshëm për të bashkëpunuar. (Vijon në faqen 4-5)

STIL I ÇUDITSHËM I FINANCËS Shefat që drejtojnë financën dinë si të nxjerrin nga një berë dy dhe tre lekure. Këtë e kishim besuar deri në ditën që na ra në kurriz. Na falë Partia Republikane Italiane 4 tonë letër për gazetën, se shteti ynë as na jep, as na shet. Mbi këtë dhuratë na vunë 5 për qind tatim për gazetën. Pastaj edhe 15 përqind tatim mbi vetë gazetën. Mbetet edhe një tatim i tretë: për leximin e gazetës, po kjo do të jetë pak e vështirë, se hajde gjeje cili qytetar e lexoi. Këta shefa të financës as që pyesin sa kushton gazeta në shtypshkronjë, sa janë shpenzimet e shpërndarjes, sa janë vjedhjet që na rropën lekët. Këta dinë vetëm 15 përqind tatim. Nuk e kemi hallin tek rrogat tona si gazetarë të «Republikës», që mezi na dalin të blejmë bukën; e kemi hallin edhe te gazeta, që ndonjëri 5 javë mbyllur e që do të mbyllet prapë, se ashtu duan shefat e financës, si edhe qeveria. *** Prej një viti ne kërkojmë privatizimin e vreshtave, ullishtave, pemëtoreve, kopshtishteve. Kur i kishin këto pronarët lulëzonin re... (Vijon në faqen 2)

Vetëm disa ditë më parë vreshtat e mbarë NB-ve të Durrësit u vodhën në një mënyrë të çuditshme. Përgjatë gjithë natës, njeriu që e pa skenën, e dënonte duke iu marrë goja. Të tetë rojet e fermës me pushkët e hedhura krahëqafë punuan gjithë natën për të mbushur ca kosha të mëdhenj në makinat që prisnin me drita të fikura. Nuk kuptohej qartë pse rojet punonin me pushkë krahëqafë. Ndërsa këta punonin, tetë roje të tjerë me automatikë në duar bënin tutje-tëhu herë pas here, duke u bërtitur atyre që punonin. Çdo e keqe ka edhe të mirën e vet. Duan të thonë se pas vjedhjes së rrushit, në sekretarinë e parlamentit ka shkuar një propozim jo për të privatizuar NB-të, por për të privatizuar... rojet....

LETËR E HAPUR PRESIDENTIT BERISHA - JU NUK MUND TË JENI XHORXH UASHINGTON, AS RUSVELT, AS TRUMAN, POR VETËM QEMAL ATATURK I KOHËS SONË.... LEXONI NË FAQEN 3 Pseudointelektualiencja po e shkatërron Shqipërinë - KRIZA MË E MADHE SHQIPTARE DO TË JETË KRIZA INDUSTRIALE - DO TË MAJTOJMË VETËM SKANDALIN E SHTETIT, QË NANO, ÇÇI E TË TJERË PO... - KRIZAT TË ALIBIA POLITIKËS MOS FLASIN NGA TAVOLINA E PARLAMENTIT, POR NGA BANGA E TË AKUZUARVE. - INTELLEKTUALI - PASION PËR SIKENCËN DHE PËR ARTIN, APO ETJE PËR PUSHTETIN DHE NEZOTËRIM? - KONSTITUCIONALISTËT PËR DEMOKRACINË SOT KRONIKË... - ...

të- or en- të ...