- DISA ORË NË QENDRËN E OPERACIONIT «PELIKAN» - Ata janë 700 ushtarë. As më shumë e as më pak, pra vetëm 700. I mësojmë këtij fakti sepse ka zëra që e tridjtëfishojnë këtë shifër. (Nddoh që këta zëra të dalin edhe nga vende të nederuara, siç mund të jetë p. sh. ndonjë përfaqësi diplomatike). Sidogoftë, ata janë vetëm 700 ushtarë të paarmatosur. Armët e tyre janë mjetet e punës që ndodh t’i shohim çdo ditë. Vendushlimi i tyre është një kantier pune i vërtetë. Këtë përshpytje e krijon sapo hyn në kamp. E vërteta është se ne si popull kemi nevojë të shohim se si njeriu mund të punojë vërtet. Dhe më mirë se kudo këtë mund ta shohësh te djemtë e operacionit «Pelikan». Në fillim prania e tyre ishte e pazakontë dhe, siç ndodh rëndom në të tilla raste edhe interesimi ishte po i tillë. Tani, puna dhe sakrifica e tyre nuk na bën më përshtypje ngaqë është bërë diçka e zakonshme. Megjithatë ata janë po ata të ditës së parë, po aq punëtorë e djem të sakrificës. - Ju e futuat betejën e parë, më të rëndësishmen dhe populli ynë ju vlerëson, - i thotë zoti Godo në bisedë e sipër komandantit të kampit Gjeneral Karlo Çaçit. - Të shpresojmë..., - ia kthen ushtaraku. Kudo ka njerëz që mendojnë në mënyra të ndryshme, por kjo nuk duhet të na shqetësojë. Përkundrazi... Kur ushtarëve u thonë për të ardhur në Shqipëri, ata s’duhet sepse nuk dinë asgjë për këtë vend. Ne bëjmë punën tonë këtu dhe mendoj se e bëjmë mirë. Biseda vazhdon gjatë. Generali italian thotë të vërteta të thjeshta që ne i dimë e i kuptojmë, por sepse e kemi të vështirë të nisemi drejt tyre. - Njerëzit duhet të merren me punët e tyre, sado të vogla të jenë ato, - vijon ai. Edhe ju duhet të ndërtoni, keni kushte të favorshme. Ndonjëherë ndodh që ne e dimë gjendjen më mirë se ju këtu... Duhet të vihen njerëzit në punë. Një qeveri e re do të bëjë edhe gabime ndryshe nuk ecet, sepse në fillim ajo është si fëmija i vogël i pandihmuar. Gjithçka që do të bëni duhet të lindë nga kultura juaj e brendshme dhe jo të kopjohet. Pastaj edhe ëndërrat duhen

Gjeneral brigade CARLO ÇAÇI Zoti Gjeneral, Komiteti drejtues i Partisë Republikane Shqiptare përshëndet nëpërmjet personit Tuaj gjithë efektivin e operacionit «Pelikan». Duke vërejtur prej gati dy vjetësh veprimin e repartit që komandon, mendimi na çon në marrëdhëniet e hershme ndërmjet dy vendeve tona edhe në fushat ushtarake. Në vitin 1455, Alfonsi i Mbretërisë së Napolit dhe i Siçilisë i dërgonte Skënderbeut artileri dhe teknikë ushtarë. Mbreti i urtë, që i quante shqiptarët burrat më trima të Ballkanit, krenarë, të heshtur, po mikpritës e të besës, i shkruante Skënderbeut me dashuri, me prudencën dhe humorin tipik napolitan. «I larti princ dhe bir i dashur! Këta ushtarë janë aq të tmerrshëm, për armikun, sa edhe për seksin e bukur...» Reparti dha gjakun bujarisht në betejën e Beratit. Në vitin 1462 ishte radha e Skënderbeut të ndihte birin e Alfonsit, Ferdinandin që po humbiste mbretërinë. Skënderbeu, që tashmi quhej «Aleksandri i madh» dhe «Kapiten i Krishtërimit», shkoi vetë

Gazeta gjermane «Frankfurter Algemaine Cajtung» e datës 11 nëntor 1992 boton njoftimin e RON, me burim nga Athina me titull: «Një i vdekur gjatë përpjekjes për largimin e shqiptarëve», në të cilin shkruhet: «Në qytetin Edessa në Greqinë Veriore ndodhën përleshje të rënda midis shqiptarësh dhe policisë. Një shqiptar u vra, një polic u plagos. Përleshjet kishin filluar kur 80 shqiptarë bënë përpjekje për të shpëtuar nga kthimi në Shqipëri 40 bashkëvendës të tyre, të cilët kishin ardhur në Greqi ilegalisht. Në një grykë në afërsi të kufirit greko-shqiptar u gjetën kufomat e copëtuara të tre shqiptarëve, të cilët, nga sa duket; ishin gjatë rrugës për në atdhe. Për fajtorët nuk ka asnjë gjurmë.»

- A mund të jetë kjo një tregti e ligjshme - Një fakt që s’kërkon shumë koment. Në rrugën nacionale Elbasan. - Korçë shikoja vazhdimisht maune të ngarkuara me kripë të papastër. Ku shkonin makinat me targë të huaj? Në periudhën korrik-gusht u ndodha në Selanik dhe pashë se kripa, pasi hynte në pikën doganore Kapshticë, kalonte Shqipëri nuk ka si kripë për të ngrënë e në kripë jonë shtron rrugët e Evropës. Pasi u ktheva, mësova se kjo kripë blihej në kriporen e Vlorës nga një tregtar shqiptar me një çmim tepër të ulët (si papastër) dhe shitej në Greqi e Maqedoni me çmime tepër të larta. Dhe kjo i ka sjellë tregtarit milionat. Vërtet tregtari ka licencë tregtie e numër llogarie në bankë, por a mund të quhet e ligjshme një tregti e tillë që çenon ment. Në rrugën nacionale Elbasan. - Korçë shikoja vazhdimisht maune të ngarkuara me kripë të papaster. Ku shikonin doganore Kapshticë, kalonte në Greqi. Fale vëtive kimike tepër të favorshme (veti të cilat urbanistët grekë i njohin) të saj, kripa që «arratiset» nga Shqipëria shtron­te rrugët e Greqisë e Maqedonisë. Vërtet e çuditshme.

Më 13 nëntor, 1992, në ditën e dytë të zhvillimit të punimeve të Kongresit të Partisë Republikane Italiane, mbajt një fjalim përshëndetës edhe kryetari i Partisë Republikane Shqiptare, zoti Sabri Godo. Delegacioni i Partisë Republikane Shqiptare ishte i vetmi i ftuar nga Partia Republikane të Italiane që bëri një përshëndetje, gjë që tregon për miqësinë dhe marrëdhëniet e veçanta të Partisë Republikane Ital-iane me atë Shqiptare. Korresp. i «Republikës»

Ata 45 vjetët e absurd*t ikën, jo pa shije, idhësinë e të cilëve ende do po e ndjejmë. Një popull i kthyer në raja me metodat më disidentët, nëse ka pasur, aq sa ka pasur që nuk iu nënshtruan pushtetit të verbër. Rikujtoni gazetarët e përsekutuar, pa shtëpi, ndonjë drejtori komunale ose ndonjë kuadri të orientuar nga lart. Gazetarët - me dhimbje ta pohosh, por e vërtetë, kanë «ndi- - Për 45 vjet - gazetarët - raja (pothuajse e bindur) e nomenklaturës komuniste - - Tranzicioni. Drejt lirisë - përdorimi e shpër-dorimi i saj - - «Lufta civile» midis gazetarëve dhe anarshi e informimit. Drejt kthjellimit. - - Instrumentalizimi e përdorimi i gazetave. - - Shtetarët e demokracisë shpërfillin pushtetin e shtypit dhe gazetarët. - A ia ka nevojën shteti i ri shtypit dhe ç’nevojë ka për të? - Ministrat nuk «preferojnë» të dalin përpara gazetarëve - - Mao Ce Duni - thoshte: «Nuk i lexoj gazetat». Ndonjë shtetar ynë, edhe pse s’mund të ketë dëgjuar për Maon e madh thotë: «E, mo, se gazetarë janë...?!» - Ç’mund të bëjnë gazetarët përveçse shkruajnë artikujt? - PPSH i ngrinte në pozitë gjer instruktorë e kryetarë e kostume (Kjo është historia e PPSH), - Ka edhe një histori tjetër, pse jo edhe apelues: Konica - publicist e gazetar me qibër arriti të emërohej nga armiku i tij ambasador, pse ishte ambasador i jashtëzakonshëm i inteligjencës e i patriotizmes shqiptare. Ç’mund të thuhet për mrekullinë, fuqinë e ndikimit e fjalës noliane, zoti i së cilës u bë kryetar shteti - Shembujt janë të shumtë brenda vetes sonë po edhe bota ofron të vetat. Kryeministër Spadolini, kryetar i Partisë Republikane, italiane dhe Spadolini kryetar i Senatit, vjen pas Spadolinit - gazetar. - Shteti duke u kujdesur për një copë strehi e për kualifikimin e gazetarëve, kujdeset për vete e për më shumë e për vete - përveç. Mes këtij populli, padyshim, janë edhe gazetarët. Ato që mbushën faqet e qindramijëra gazetave. Ata, gazetarët, për raja - raja pothuajse e bindur e nomenklaturës komuniste. Nuk parë të demonstronisht, nuk shkruajti shumë e sa shkruajti i hmuar nën rrahët e hekurt të diktaturës të holmojmë ndërgjegjen e njerëzve. S’do të ishim realistë po të mos rikujtonim edhe ndonjë kolegërisht nga kjo ... KLAUS FERITI (Vijon në faqen 3)

KETE SHKRIM AUTORI E DERGOI POSAÇERISHT PER GEZETEN «REPUBLIKA» Dhe ndërsa populli proteston me edukatë për bukën e gojës, dikush porsi Maria Antonetta, i propozon briosh, apo më mirë kek, ndoshta të skaduar. Por ky përëndimor i përkëdhelur, duke protestuar për mosmër­njohjen njerëzore, nuk ka kuptuar megji-thatë se çfarë do populli shqiptar: bukën. Por me dinjitet, pa u përjagur askujt dhe pa pranu-ar t’i bëhen hile. Dhe ndërsa populli proteston me edukatë për bukën e gojës, dikush porsi Maria Antonetta, i propozon briosh, apo më mirë kek, ndoshta të skaduar. Por ky përëndimor i përkëdhelur, duke protestuar për mosmërnjohjen njerëzore, nuk ka kuptuar megjithatë se çfarë do populli shqiptar: bukën. Por me dinjitet, pa u përjagur askujt dhe pa pranuar t’i bëhen hile. med­iave të vendeve tona, çuke e emfatizuar mitin në mënyrën e Xhon Kenedit. Ka fituar matriarkati amerikan, vëren dikush. Disa intelektualë janë më të vëmendshëm. Ekziston frika e një shtytje të fortë nacionaliste të presidentit të ri, kërkesa për një Amerikë më të fortë e njëkohësisht më shpërdoruese shkakton pështjellim e kapitalizmit të saj. Sigurisht, të vë në mendime aspekti më i bukur i Amerikës në vitet e fundit të historisë së saj: prapësimi i Bushit. Ashtu si edhe vlerat e larta që bëjnë pjesë, ai premtim, në enciklikën e Centesinus Annus, me premtim që të gjejmë në mijevjeçarin e tretë një kapitalizëm më të egër se në të dytin. Ndoshta, është e vërtetë ajo çka më ka thënë një mik i dashur shkrimtar shqiptar që rrotat e karrocës nuk e arrijnë kurrë njëra-tjetrën, duke ndjerë fantazmat e trashëgimtarëve të Stalinit në Ballkan, mes peshës së varfërisë dhe krizës së identitetit të atij populli. Sigurisht nuk jemi në ’56, kur hungarezët pritën më kot që NATO-ja t’ua mbërrinte aty për të çliruar tanket dhe shum veta e paguan me iluzion me gjakun e tyre. Vetëm duhet pritur, dhe kësaj. (pjesë e paqartë) ... Sat lëmosha po i ndihmon shqiptarët, po prapë ... Media duhet të përballojë më të fortët, për të mos u shkelur me këmbë, ajo lëmoshë që është shpërblimi i shit-blerjes së «Shpirtrave të vdekura», që Gogoli ka paraprirë me trishtim; shpirtëra të vdekura, të shitura e të blera, a më keq të këmbyera me lëmoshë. Ka dhe më keq, ai duhet të pesojë varfërinë ekonomike: peshën e gënjeshtrës si lëmoshë, të humanizmit fals, sidomos kur lëmosha dhe humanizmi u besohen dhe drejtohen nga organizata që shërbejnë si ndërmjetës mes politikës dhe ekonomisë, të gatshëm për të kapur pa skrupuj çdo rast qoftë dhe të vogël dhe pa lënë asnjë thërrime, të gatshëm për të bërë më shumë se ç’duhet, pa vendosur me arrogancën e më të fortit, e më të pasurit, peshën e varfërisë së këtij populli. «Po Italianët janë njerëz të mirë - më përserit herë pas here dikush, kohë e të cilit është ndalur në fillim të viteve shtatëdhjetë. Por nuk u kanë thënë këtyre njerëzve të mirë se çka ndodhur këtu njëzet vjetët e fundit në Itali, sa cilës aq shumë duan t’i ngjajnë. Askush s’ka treguar atyre për degradimin social, për shpërdorimin e sistemit politik, për korrupsionin, për aq shumë herë të varfër, për një gjykatë të angazhuar në (Vijon në faqen 3) Mastrih­ti duhej të përfaqësonte kapërcimin e Helsinkit në kontekstin e Rregullit të Ri Botëror, si rickim gjeografik i Evropës së re, të asaj Evrope më të lirë, për fat të keq e destinuar të vërë përsëri në diskutim demokracinë e vet historikisht të idealizuar nga Macini. Fantazmat e ideologjive të Stalinit vërtiten përmes linjës së Kurzonit. Evropa hesht. Amerika ka një president të ri, një president nga demokratët që shërfiton mbi republikanët - thonë mjetet e komunikimit të mas- ... nevojë të përballohen me lëmoshë. pro-

Shumë gjëra po harrohen. Nuk është fjala këtu të kujtojmë ç’kemi ngrënë mbrëmë; mbase atë është më mirë të mos e kujtojmë. Po harrohen edhe gjëra që nuk duhen harruar, çka dëshmon ose për një kujtesë të dobët, ose për një indiferencë të pafalshme. Thuhet se këtë vend mund ta shkatërrojnë përfundimisht vetëm politikanët. Me rubrikën tonë redaksia nuk synon të vërë në provë kujtesën e tyre; por të elektoratit që ata përfaqësojnë. Ne do të ishim mjaft të gëzuar nëse për pyetjen «Cilët politikanë kanë deklaruar publikisht se nuk ço të merren me politikë?», do të vinin përgjigje të sakta. Tjetër provë e kujtesës... suaj do të jetë përgjigja për pyetjen «Kush ka thënë i pari «Ne e vendosim rendin për 24 orë»? Përgjigjet e sakta do të shpallen numrin e ardhshëm. REDAKSIA