K. SH Gjergj Kola Gjithkujt që mban mend skenat groteske të të ashtuquajturit kongres i parë “socialistëve” duhet t’i kujtohet deklarata e zoti Ditëro Agolli se nëse është kjo partia që kërkoni (partia e perspektuarëve, kriminelëve, enveristëve të dytë e të paditur), unë s’kam punë me këtë parti. Njerëzit të veçanërisht intelektualët e përshëndetën këtë akt të shkëlqimt të dëshpëruar që ai të rreshtohej në frontin demokratik, posaçojë dëshiroi e shprehu kurajon për t’u angazhuar me politikë. Veçse kaloi kongresi dhe D. Agolli u pa të shoqëronte R. Alinë në Shkodër dhe Fatos Nanon në takimin ilegal me studentët më 16 tetor 1991 në një nga godinat. Shumëkush besoi se rishfaqja e presidentit të shkrimtarëve krah presidentit komunist Alia, e kryetarit të PS Nano, ishte vetëm një “përdorim” i tij. Tash gjithçka është ndryshe ... nuk është vetëm “përdorimi” i shkrimtarit dhe i “autoritetit” të tij nga e ashtuquajtura Parti Socialiste, por është arsyeja e ndaluar e shkrimtarit Ditëro Agolli. Madje, arsyeja e ndaluar e partiakut komunist Agolli, egërsia dhe vreri i intelektualit komunist Agolli. (Kujtoni Sartin: “Unë komunizmin e dua, por intelektualët komunistë janë egërsira”). Këtë arsye të ndaluar, këtë egërsi e vrer revanshist zoteria Agolli e shfaq publikisht në gazetën “Zëri i Popullit”, datë 14 shkurt 1993, në shkrimin balor “Partia Socialiste është partia e civilizuar, më e kulturuar”. Po kështu titulli, me gërma të mëdha ka nëntshkruar jo Ditëro Agolli, por partaku Ditëro Agolli, anëtar i kryesisë së PSSH. Gjithkush që mund të jetë esëll, pas këtij titulli (për të cilin nuk jemi të sigurtë, është i redaksisë apo i zotërisë Agolli) kërkon të gjejë fakte e argumente për t’u thënë lexuesve se vetë PS është parti e civilizuar, madje më e civilizuara me e kulturuara. Jo! Arsyeja e ndaluar e partiakut Agolli nuk sjell e nuk ka si të sjellë fakte e argumente të tilla. Arsyeja e ndaluar e partiakut komunist bën thirrje të tipit enverist për të provokuar zgjodhej të reja, për të mbështetur grevat e punëtorëve. “Në nuk duhet të bëhemi bashkëngjarkifës të grevave... Ne nuk jemi interes për t’u bashkuar me ta (PD, PR) për të sharë grevat. Le ta bëjmë si të duan ata grevën, le ta shajnë apo të do të duan, po ne (PS) nuk duhet të bëhemi bashkësharues të grevave.” Arsyeja e ndaluar e komunistit Agolli bën thirrje që komunistët të mos bëhen zjarfikëse e grevave dhe po kjo arsye e ndaluar e partiakut jo aq të thëlljtë nuk thotë se PS është bashkëngjarkëse e grevave. Këtë e kanë provuar Policani e të tjerat. Po përse i duhen grevat “arsyes së ndaluar” të socialistit Agolli? Nuk e fsheh këtë qëllim, por e shpall hapur: “Ne duhet të bashkëpunojmë hapur me sindikatat (të bashkëpunojmë!). Po përse, kur më poshtë shkruan ‘të mos i shuajmë grevat e sindikatave, - sigurisht për t’i ndezur), pasi ato realisht duhet të jenë tonat. Provokimi i zgjedhjeve vjen vetëm nga lëvizja (vijon në faqen 2) Për Enver Hoxhën këngë thur tërë jetën... Ti na rrite dhe na bëre burra rrite çdo të ri e dhe çdo plak ecëm nëpër male, shtigje, gurra ndezëm komunizmin në çdo prag...

Për Enver Hoxhën këngë thur tërë jetën...

- Pas kësaj, Nexhmije Hoxha nuk do t’i ketë asnjë borxh Shqipërisë Anëtari i komitetit drejtues të PS dhe shefi i sektorit të Jashtëm, Bashkim Zenel organizon mbledhjen e parë Aksioni i mbledhjes së të hollave në llogari të Nexhmije Hoxhës nga shqiptarët enveristë jashtë Kufirit të Republikës vazhdon. Madje ai ka arritur në atë shkallë sa mund të thuhet se po i afrohet fundit të tij, duke u kurorëzuar me sukses të plotë! Janë familje të mëdha e të vogla që për 50 vjet nuk e panë dot Shqipërinë veçse në endrra. Dhe e përfytyruan të bukur, të begatë, të kulturuar. Kështu dëgjonin për të, por edhe e dëshironin të tillë, për të kompensuar atë çka u mungonte, për të ekuilibruar presionet e shtypjen që u bënin të huajt, mohimet dhe tërë kufizimet e tjera në fushën e ndryshme. Diturinë, shkollën, kulturën, të drejtët kombëtare e njerëzore i përfytyruan në dheun e amë dhe me këtë ndjenjë jetuan e rezistuan për 50 vjet. Por 50 vjet u përbysën, u vendos demokracia dhe ajo që u ishte mohuar, pra ardhja në dheun amë, tashmë ishte më se e mundshme. Dhe befas panë me sytë e tyre “mrekullitë” e Enverit, tokën e djehur e të varfëruar të mas, burimet e rëndë e çdo hap, primitivitin e ekonomisë, genocidin që ishte ushtruar ndaj njerëzve. I panë me sytë e tyre tërë këto. Dhe e mallkuan atë kohë e uruan kohën e re të demokracisë. Me zemër të varë e shpirt të dëshpëruar u kthyen në shtëpitë e tyre duke menduar se dheu amë kishte nevojë për ndihmë, për investime... Por në këtë çast fillon çudia e paparashikuar, absurdit! Ata mblidhen, organizohen dhe mbledhin të holla për të vënë në Enver Hoxhës. Dhe nuk janë një e dy, por qindra e qindra. Dhe mbledhjen e bëjnë nëpër shtëpi, nëpër rrugë, nëpër kafene. Kajtojnë shifra, arketarë, organizues. Çudia vazhdon, por siç dihet ajo shkon drejt fundit, drejt realizimit të qëllimit. Në këtë atmosferë të ngarkuar me enverizëm ekstrem, në ato anë shkon, padyshim për t’i organizuar edhe me më sirë spas përvojës së Partisë së Punës vetë Bashkim Zeneli, shefi i sektorit të Jashtëm të komitetit drejtues të Partisë Socialiste. Shkon dhe takon njerëzit, u jep porosi si të veprojnë e si të jenë konservativë, që aksioni të realizohet pa bujë e duke mos folur më shumë. Madje frymëzohen dhe e ndiejnë vetën energjikë, me pak fjalë edhe nga këta bashkë në kanunit. Natyrisht, jo të Kanunit të Lekë Dukagjinit e të ndonjë kanuni tjetër të përmasave të tilla, por pikërisht të kanunit famëkeq të Enverit. Por ç’na duhen fjalët e tepërta: synimi po realizohet dhe ai ka bekimin e frymëzimin e socialistëve tanë këtu, të një pjese të komuniste, shokut Bashkim Zeneli. Nuk besojnë se ai u gjend mes enveristëve që mbledhin para për Nexhmije Hoxhën për të kundërshtuar paratë e për t’i bindur që të mos i mbledhin e t’holla për të vënë Enverit. Me sa merret vesh, paratë e mbledhura do të sillen shpejt në Tiranë prej një delegacioni enveristësh, më të zgjedhurit e asaj ane. Ndërkaq ne le të presim për të marrë vesh vazhdimin këasaj përpjekje të vërtetë, e këtij veprimi fyepër të tërë shqiptarët.

Përse e lajmëron gazeta vdekjen e tij? EDMOND TUFINA [Fotografi e Hamdi Shavellit] E lajmëron vdekjen e Hamdi Shavellit, ose Saçit (ky është emri me të cilin e njohin gjithë Tirana), njohur si një njeri i shquar. Asnjëherë nuk ka marrë dekoratë. Gazeta e lajmëron vdekjen e Saçit për të nderuar punëtorin e madh të rrugëve, të asfaltave (peshëdhjetë vjet duke asfaltuar rrugët e sheshet e njerëzve). Gazeta lajmëron dhimbjen për shumëkend që e njihte Saçin, punën e tij. Për pak kënd që s’e njihte, gazeta lajmëron se vdiq një njeri fillikat. I vetëm, pa njeri, i vetëm me punën. Jo politikan, jo shkencëtar, por njeri. Po, Hamdi Shavelli vdiq. E lajmërojmë vdekjen e tij për të thënë njerëzve se ndonjëse Saçi jetonte fillikat, nuk vdiq si fillikat. Vdiq me njerëz pranë, me të cilët nuk e kishte lidhur gjaku, interesat, por vetëm puna. Drejtor i Ndërmarrjes së Asfaltave, z. Përparim Cani, bashkëpunëtorët e tij Sali Qordja, Xhevahir Muçogllava, Bardhyl Berxholi, Fran Deda që e përcollën Saçin në varreza bashkë me dhjetëra e dhjetëra punëtorë e qytetarë, përcollën njërin për në varreza. Edhe për këtë e lajmërojmë vdekjen e Saçit, për t’u lajmëruar njerëzve njeriun, të qenët njeri. Se fundi, gazeta e lajmëron vdekjen e Hamdi Shavellit për t’i pyetur të gjithë: Ç’kohë ka të mbetur për të vdekur si njeri? Nëse të ka mbetur, nëse mund dhe nëse do që të vdesësh si njeri... Nëse mund dhe, sidomos, nëse do që të vdesësh si njeri. Hamdi Shavelli, lindur më 1927 në Shllovë (Peshkopi), punëtor në Ndërmarrjen e Asfaltave, vdiq SI NJERI!! Shkurt 1993

“I dërguar” nga FIFA, Gramoz Pashko “I dërguar” nga FIFA, Gramoz Pashko Më 20 shkurt, 2-vjetorin e rrëzimit të bustit të ish-diktatorit Hoxha, Forumi Rinor i PD dhe Federata e Rinisë Shqiptare, do të organizojnë “Ditën e shembjes së idhujve”, e cila nuk do të jetë një përkujtimore e zakonshme. Sipas përgjegjësve të këtij aktiviteti, z. Ilir Dizdari, në këtë ditë do të zhvillohet ndeshja ndërmjet përfaqësuesve të artistëve humoristë shqiptarë dhe gazetarëve të organeve të shtypit. Ekipi i artistëve mendohet të përbëhet nga Vasillaq Vangjeli, Xhevahir Zeneli (artistët që luajtën filmin “Gjithçka e fundit, satirë kundër ish-diktatorit Hoxha”) e tjerë, ndërsa ekipi i gazetarëve nga: sulmues A. Frangaj, gazetarës “Koha jonë”, A. Krasniqi (i gazetës “Rilindja Demokratike”), L. Rama (i gazetës “Zëri i Popullit”). Si mesfushor do të luajë kryetari i Lidhjes së Gazetarëve të Shqipërisë, z. Mero Baze. Trainerë spektakolarë të ndeshjes do të jenë kryetarët e dy partive politike më të mëdha shqiptare, z. E. Selami, trainer i ekipit të gazetarëve dhe F. Nano trainer i ekipit të “hoxhistëve”. G. Pashko do të jetë i dërguar nga “FIFA”. Ndeshja do të sponsorizohet nga firma private “Epidam” me president z. Shpëtim Domi dhe do të simulohet me tre “Arilda”.

Pak kohë më parë, gazeta lokale njoftoi se në Portin e Triestes u kap me një sasi droge një kosovar i ardhur me tragetin që kalon nëpërmjet Shqipërisë. Rasti përmendur nuk është i vetëm. Gjithnjë e më tepër policia italiane, zvicerane etj. po kapin persona që transportojnë drogë e që kalojnë nga Shqipëria. Shqipëria po bëhet vend transportues i drogës. Aq e varfër dhe e varfër dhe e varfër për personat transportues e drogës. Në dyert e një magazine krejt të zakonshme (psh. e duhanit apo sheqerit) dhe të veshur si një i huaj, një biznesmen (ose më mirë i paraqitur si një i tillë) që pret. Ka mbi gjashtë muaj në Shqipëri dhe s’bën punë tjetër veç rri e pret përpara dyerve të magazinës. Se ç’lidhje ka “biznesmeni” me duhanin, vështirë të kuptohet. Veçse pas një “biznesmeni” të tillë po fshihet gjithnjë e më tepër drogëmën! Për një kilogram drogë të transportuar nga vendet e Lindjes, lëtohen në dorë afro 50 mijë dollarë. Nuk besohet se shumë të tilla i shtien në dorë shqiptarët e varfër. Po transporti ka të veten. Shqiptari që ndihmon në transformimin e drogës sigurisht që fitojnë tepër. Ti vështrosh së jashtmi, në portet tona dhe pikat e tjera doganore, do gjesh duke krejt e qetë dhe e pastër. Vese policia italiane atë në Bari njofton përherë e më shpesh për drogë të ardhur nga Turqia, Irani, Pakistani që qitjesisj kalon nga Shqipëria. Është e vështirë, me rrezik koke, të kuptohet se si janë lidhjet e vërteta ndërmjet të huajve dhe transportuesve shqiptarë. Kush i kryen dhe si? Ndoshta këta të duhen për Evropës. Është me të gjetur vërtet e rëndë të pohohet se nga Shqipëria transportohet drogë. Por gjthësesi mbetet pa përgjigje pyetja se prej nga kalon ajo sasi droge e vendeve prodhuese per në Evropë? MARIA.

“Trajnerët” Se lam dhe Nano do të drejtojnë

Gjatë ditëve të fundit, e çmendura N. Çuditërisht, pas një pranie prej kaq e orësh, mbushur me fjalime dhe thirrje patetike, nuk u shtua kurrkund tugëve të Tiranës. Gjatë ditëve të fundit, e çmendura N. Çuditërisht, pas një pranie prej kaq e orësh, mbushur me fjalime dhe thirrje patetike), nuk u shtaq kurrkund tugëve të Tiranës. Dëshmitarë okulare do të pohonin më pas korridoreve të “Arbërisë” apo edhe të hotel “Dajti”, ku pas çdo të huaji gjëlonin komunistë dhe ish-kuadro gjthtarë (herë si shoqërues, herë si specialistë), se gruaja me të zeza ishte parë së fundi përpara gardhit të prapëm të Rinasit. Ajo, thonin dëshmitarët, mallkonte gjatë gjithë kohës... “beun e Saukut”, që “paskel marrë më qatët” gjysemën e Byrosë Politike dhe betohej se do të nisëpi përsëri në Zvicër të gjejë paratë e humbura të Shqipërisë. Por vetëm kaq, ajo nuk kishte mundur të fluturonte. Pra, nuk ishte ngitur dot në “arseninë e dërrasë”. Të martën në mbrëmje, më së fundi, pas shumë pandemahave dhe komenteve, ku qenë përfshirë kryesisht shitës të kioskevë të pernirëset dhe ndoca kryetarë partish, (sidomos një me emër me shumë -ra ), e çmendura u duk për një çast në sheshin para ndërtesës së komitetit të Partisë Socialiste. Vëzhguesit do të shprehen më pas se për shkak të grumbullimeve të shumta aty, si dhe për shkak se gruaja kishte vendosur të fliste, të paktën për ca kohë, vetëm me ishaserët dhe rojet e natës, ajo u zhduk përsëri për të tu shfaqur në mesnatë, duke dalë nga ngushtica midis Teatrit të Kukullave dhe Ministrisë së Industrisë (tashëteme ngjthëshe përpiqen të provojnë se u orvat të vriste Abdyl Xhafën), duke përshkruar me nxitim sheshin “Skënderbej”. Ulërinte ngjshëm duke trembur vetmitë dhe hollësinë e natës: “Rroftë e Majtë! E Majta do të fitojë, po ataherë ku do të vini, o të mjerë?! Poshtë Servet Pëllumbi! Servet Pëllumbi do ta shkatërrojë Partinë Socialiste! Rroftë Ditëro Agolli! Miku i Enver Hoxhës, Mehmet Shehu, Ramiz Alisë, Nexhmije Hoxhës, Pali Miskës, Hekuran Isait... Ministri i Arsimit duhet të shkurkarqhet tekstet e biologjisë mungon vargu i Agollit “Për Enver Hoxhën këngë thurë jenë!”. Sic do të nënvizojë më pas nga një gazetari i pagjumë, ishësrat krejt të italiane, atje prodhuese per në Evropë? Ne të aguar e çmendura ishte larguar në drejtim të Teatrit Kombëtar. Siç u theksua, gjatë gjithë mëngjesit, gjithnja e saj e fundi në zhdukë e spër... ishte: “Të rënët në skenë ‘Komunistët’”. KRONIKANI