Ligji për të drejtat dhe liritë themelore të njeriut, i diskutuar në parlamentin shqiptar gjatë shumë seancave evidentoi, përpos të tjerash, edhe nervozizëm politik. Nuk është fjala për diskutimet e krahut të majtë, të themi p.sh. seriositeti të Gramoz Ruçit, ish-ministër i Brendshëm, të oratorisë së Namik Dokles, ish-shef i “Zërit të Popullit”, përgënjeshtrim të Fatos Nano-s, Servet Pëllumbit, pjesë e rëndësishme e nomenklaturës tërësisht të vjetër të diktaturës, madje deri edhe diskutimet e Ndre Legisit e Ylli Bufit. Nuk është fjala për këta, ndonëse edhe këta kanë vlerën e vet. Ashtu siç ka vlerën e vet të qenësishme grupi parlamentar i PSD, do të thosha jo aq për votimin “pro” për ligjin, se sa për diskutimet e mencura, seriositetin. (Dhe këtu nuk është fjala vetëm te kultura e deputetëve Laço, Gjinushi, Aliko…) Pa dyshim, shija më e hidhur e përftuar gjatë diskutimit të këtij projektligji të rëndësishëm është nervozizmi politik i deputetëve të moderuar apo të pavarur, siç quhen ndryshe. Nuk janë të rëndësishme senset e diskutimeve të tyre. Fjalën e kemi vetëm për momentet e votimit. Pas diskutimeve të “socialistëve”, të cilët i ndëgqam përmes ekranit, kryetari Dokle deklaron votën e bardhë. Abstenimi i socialistëve ishte gjëja më e mençur e tyre gjatë diskutimit të votimit të këtij projektligji. Kur një ish-ministër i Sigurimit, kur një ish-sekretar i parë apo i dytë i PPSH, kur një ish-ministër apo kryeministër në kohën e diktaturës apo në ngrahmat e fundit të saj, për ligjin më themelor të një shoqërie deklaron votën e bardhë, ajo që s’mund të pritej e që s’mund të mendohej ishte vota 3 “kundër” e deputetëve të moderuar (?!). Përse të ndodhte kështu? Shpjegimi për këtë “jo” të fortë të të moderuarve është qesharak përballë rëndësisë së ligjit, përballë votës së “bardhë” të socialistëve. Natyrisht, nervozizmi politik i deputetëve të moderuar ka një arsye të vetën. Por nuk e kishim fjalën këtu, as tek fakti se ky nervozizëm politik manifestohet brutal­sht nga njerëz së paku të vetëshpallur të moderuar. Duket se këta deputetë “të pavarur” ose “të moderuar” janë (disa) drejtuesit e partisë më të re “Aleanca Demokratike”. A mund të besohet se këta nuk përfaqësojnë këtë parti politike në parlament? A mund të besohet se nervozizmi politik i këtyre deputetëve përfaqësues nuk ka të bëjë me Partinë “Aleanca Demokratike”? A janë konsultuar deputetët “e pavarur” me shokët e tyre të udhëheqjes më të lartë të Partisë së “Aleancës”? Për shembull, me presidentin Ceka… Presidenti Ceka, duhet t’ju kujtohet se gjatë tërë veprimtarisë së tij politike (të ndërprerë me vullnetin e moderacionit e tij para ca kohësh) ka dëshmuar “tolerancë”, “mirëkuptim”, njerëzore e moderuar”, ndonëse edhe një gazetare e huaj, siç është austriakja Tessa Syskowitz në të përjavshmen “Profil”, në reportazhin me titull “Përse arma”, datë 23 mars 1993, shkruan: “Kur Neritan Ceka, pas bisedës së tij prej dy orësh plot inat e ngutje largohet nga kafeneja shumë e ftohtë e mbushur me tym duhani në Pallatin e Kulturës të Tiranës, vetëm një gjë është e sigurt: Këtu dikush ka humbur një luftë për pushtet.” Ky është një mendim, të themi, i një gazetareje të huaj dhe aq. Mendimi ynë është se me nervozizëm politik nuk shkohet drejt pushtetit, edhe kur ke qenë aq afër dhe pothuajse e ke prekur me duar pushtetin… por të ka ikur nga duart… të re “Aleanca Demokratike”. A mund të besohte mund të besohte se nervozizmi politik i këtyre

BALLKANI HISTORIK DHE LETRAR INTERVISTE E ISMAIL KADARESË ► Lexoni në faqen 3 BALLKANI HISTORIK DHE LETRAR INTERVISTE E ISMAIL KADARESË ► Lexoni në faqen 3

Duke marrë shkas nga deklarata e zëdhënësit të shtypit të Ministrisë së Jashtme të Greqisë, zotit Andrea Papakostandinu, publikuar në Buletin e agjencisë “ANA”: deklaratë sa spekulative aq dhe dashakeqe për Shqipërinë, po paraqes disa mendime lidhur me marrëdhëniet shqiptaro-greke që ai i paragjykon. Aktualisht midis Republikës së Shqipërisë dhe Republikës Greke po bëhen përpjekje të dyanshme dhe me interes reciprok që këto marrëdhënie të ridimensionohen e të arrinë aty ku dëshirojnë dy popujt tanë, nga më të vjetrit në Ballkan. Por fatkeqësisht e jo për faj të politikës së sotme të shtetit demokratik shqiptar e të figurave politike që e përfaqësojnë, këto marrëdhënie, në disa momente të ecunisë së tyre, po tensionohen apo mjegullohen artificialisht, duke marrë formën e acarimeve apo veprimeve diplomatike të hapura apo indirekt të dëmshme për shtetin shqiptar nga disa qarqe zyrtare e jozyrtare të Greqisë. Shprehje konkrete është dhe deklarata e zëdhënësit të shtypit të MPJ greke rreth insinuatës që ajo bën lidhur me deklaratat e ministrit të Jashtëm shqiptar, Alfred Serreqi, i cili përpos mbrojtjes së interesave kombëtare dhe interesit për mbarëvajtje reale të marrëdhënieve shqiptaro-greke, asnjëherë nuk ka shfaqur më të voglin tendencë për acarimin e marrëdhënieve me fqinjët e aq më pak me Greqinë, siç ngutet zëdhënësi i lartpërmendur. Po citojmë fjalë për fjalë deklaratën e zëdhënësit grek: “Sipas raporteve të shtypit, zoti Serreqi ngriti çështjen e çameve, ndërkohë që mbajti një fjalim në një darkë zyrtare në Akademinë Diplomatike në Vjenë”. “Çamet janë një grup shqiptaro-folësish, të cilët bashkëpunuan me forcat pushtuese fashiste italiane e gjermane në Greqi gjatë Luftës së Dytë Botërore. Mbas çlirimit ata kërkuan strehim në Shqipëri.” Ky është një falsifikim nga më ordinëret të realitetit historik lidhur me tragjedinë çame. Dhe madje ky zëdhënës vazhdon insinuimin me deklaratën më dashakeqe ndaj homologëve shqiptarë si dhe ndaj shefit të diplomacisë shqiptare, zotit Serreqi, kur shprehet: “Ne kemi përshtypjen në shumë raste se deklaratat e zotit Serreqi nuk janë në linjë me qëndrimin e shprehur nga Shqipëria dhe veçanërisht në këtë periudhë që kalojmë, kur janë ndërmarrë shumë hapa për një afrim të helbësor ndërmjet dy vendeve”. Deri sa këto deklarata bëhen nga një zëdhënës zyrtar do të thotë se shprehin mendimet të disa qarqeve të caktuara politike greke. Ndaj nuk mund të heshtet e të kërkojnë palës shqiptare këtë qasje, ndërsa vetë jo vetëm flasin pa asnjë etikë diplomatike e (vijon në f. 4)

Fjala e mbajtur nga zoti Bernhard Schweiger, drejtor drejtorie në Federale për Bashkëpunimin Ekonomik dhe Zhvillimin me rastin e nënshkrimit të Protokollit mbi bisedimet qeveritare gjermano-shqiptare me shkëlqesinë e Tij, Ministrin e Tregtisë dhe Bashkëpunimit me Jashtë, zotin Artan Hoxha në 3 prill 1993 në Tiranë. Shqipëria është kthyer përsëri në Evropë. . Në rrugën e hapjeve demokratike dhe të reformave Shqipëria nuk qëndron e vetme, ndryshën në zbatimin e projekteve të tyre, duke dhënë një kontribut në zenën më pune të fuqisë punëtore dhe menaxhimin e papunësisë. Në program për bashkëpunim, Ky Protokoll mbi bisedimet qeveritare gjermano-shqiptare është një dokument i mirëseardhur dhe solidaritet praktik ndërmjet popullit gjerman dhe popullit shqiptar. Ai dëshmon qartë përkahjen e qeverisë gjermane për demokracinë në Shqipëri dhe për kursin e reformave në rrugën e një ekonomie dinamike tregu. Midis Gjermanisë dhe Shqipërisë asnjëherë më parë nuk është bërë ndonjë program kaq i gjerë bashkëpunimi dhe ndihme në një shumë prej afërsisht 60 milionë marka gjermane. Këtu nuk bëhet fjalë për premtime të përgjithshme. Përfundimi i këtyre bisedimeve është për më tepër programe konkrete, të cilat së shpejti do të vihen në jetë. Ato përbëhen nga ndihma kreditore dhe konsulenca për bujqësinë private, ngritjen e njësive tregtare bujqësore si dhe përkrahjen e ndërmarrjeve të vogla dhe të mesme. Programi për furnizimin me ujë të pijshëm do të shtrihet edhe në qytete të tjera. Ne do të përkrahim qytete të ndryshëm në zënien më punë të fuqisë punëtore dhe menjanimin e papunësisë. Një program është parashikuar gjithashtu edhe një projekt për arsimimin profesional. Programe të tjera do të përgatiten ndërkohë edhe nga institucionet ndërkombëtare si Banka Botërore, FMN-ja, Komuniteti Evropian, Banka Evropiane për Rindërtim dhe Zhvillim etj. ose ndodhen pranë vënies në jetë të tyre. Gjermania është anëtare në këto organizata dhe jep një kontribut të konsiderueshëm në këto financime krahas ndihmës së drejtpërdrejtë bilaterale për Shqipërinë. Vetëkuptohet se ne ushtrojmë ndikimin tonë në këto institucione në interes të Shqipërisë mike. E ardhmja e shqiptarëve është në vendin e tyre, në këtë Shqipëri të re, që po integrohet në Evropë. Shqiptarëve nuk do t'u duhet të kërkojnë fatin e tyre në dhe të huaj. Unë jam i lumtur, zoti ministër Hoxha, që së bashku me Ju dhe me të delegacionet tanë, të mund të paraqes një punë kaq të suksesshme. Unë ju falënderoj për mikpritjen edhe në emër të të gjithë delegacionit tim.

Deri para 31 marsit 1991 ju, titullarë dhe punonjës të Trupit Diplomatik të akredituar në vendin tonë, jeni etiketuar nga pushteti komunist si “sabotatorë”, “kontrabandistë”, “vatra të agjenturës të lidhur me CIA-n e FBI-në”, ndërsa pas 2 korrikut si “terroristë që dëshironit shkatërrimin e vendit”! Në fakt, forcat demokratike shqiptare do t'u kujtojnë e do të përmendin ndihmën tuaj të paçmuar në rrëzimin e sistemit komunist. Ishit pikërisht ju që thyet izolimin gjysmëshekullor dhe diktatura, në grahmat e fundit, shtoi hekurat e betonierat në rezidencat e mjediset e punës. Ishit ju që e përcollët dërgatën e parë me njerëz të “një planeti të panjohur” në Itali, Francë, Gjermani, Zvicër, në mbarë “Perëndimin e nëmur”. Nga 1990-1993 kanë kaluar 3 vjet e ndoshta dikush nga punonjësit e ambasadave është larguar në një mision tjetër diplomatik. Megjithatë, mirënjohja shqiptare, respekti i njerëzve (vijon në f. 4)

ROLAND GJOZA trondiste për faktin se kishte jetuar jashtë, në Egjipt. Shumë djem të Jugut qëndeshin në Greqi. Penelopat dhe odiseët kishin ndërruar atdhe. Hoteli ishte bosh me një natë të dyfishtë, jashtë dhe brenda, nëpër dhoma. Sportelist s’dukej gjëkundi. Ai pinte në tavernë. Dhe duhej ta merrje në të mirë se në hotel të tjerë s’flinin dot. Vonë, kur nuk na bëhej të flisnim nga lodhja, erdhi i parë dhe ana na da? Të tjerët dukeshin të flinin në një hotel tjetër. Kur ne po puthja ku flinin, ana tha: “Më merren në qafë”. Të nesërmen e morëm vesh ç’do të thoshte ajo shprehje. “Natën vinë të rreshtuar dhe grekët, ata paguajnë mirë me dhrahmi në dorë. Ju jeni një grup vardisjesh si unë...” Me thikë, të tre. Të ravijëzohesh në tru jo më si pandemë se Lufta Nacionalçlirimtare që më tepër luftë civile ku shqipari sheh shqiptarin dhe Shqipëria si Saturni hëngri bijtë e vet. Vetëm për shkak të një mëkati të paralajmëruar, kopshti i Edenit mbeti pa Even dhe Adamin. Zoti ndëshkoni! Udhëtojmë më poshtë, në jugun e skajmë dhe marrim në formë gjysmërrethi drejt Rivieres. Shen Vasi. Burgu është përsh... Rrënojat dhe Karakollët janë fare pak për të xhiruar. Megjithatë, po të mos ketë gardianë dhe tela me gjemba, barrakat mund të kthehen në shtëpi banimi. Në dyert bëshë shkruar me bojë të zezë se është zënë nga filani e filani. Një pjesë e burgut që u rezistoi rrënimeve po popullohet nga ardhacakë të zonave të thata. Gjithmonë ora larg shkretëtirë, po aty o gjer në parbamirim janë plantacione me ullinj dhe agrume. Ndajmë rrugës ngrihen kisha të vetmuara. Të bardha, me vendin e vet, ikonës dhe të kandilit. Aty mund të ulesh në gjunjë dhe të lutesh. Po pse është shkruar greqisht? Po pse është shkruar greqisht? Po pse është shkruar greqisht? ... Mekati i parë Lukovë, Piqeras, Qeparo, Borsh, Himarë, me fjalën në gojë se harroj ndonjë fshat, po të gjithë ishin të mrekullueshëm, së të ndërtuar nga xhepa zaggish të argjendtë, të latuar me fytyrë dhe gurët, disa afër, më pranë greqishtes, të tjerë më larg Zotit. Po në çdo shesh fshati, gati në çdo shesh të bekuar, aq të ngrohtë e intim si një gjyshes, në faget e gropave me që shkruar greqisht. O Zot, ku jam? Dikush u kishte hequr një bojë përpjesë, po gërmat greke qenë me të forta, dallonin e të ndrydhnin zemrën. Dikush, kur pa targën e makinës sonë, thirri: “Poshtë Tirana!” Jo, s’dua të besoj ende, është një lajthitje kalimtare, në mos do ta quaja mëkatin e dytë. Pasta u takova me një plakë të mbajtur dhe i përmenda një emër gruaje. — Ah, zonja nga Tirana? E, kur merrnim vesh që do të vinte ajo, ne lyenim shtëpitë. Dhe kur mbërrinte ajo, në kishim bërë gati shishet me vaj dhe shportat me portokalle e ullinj. Shillë një baulë të madhe. Na ndante të brendshme grash dhe na dukej se na falte një pjesë të botës. Ajo kishte një motër në Francë dhe ne na dukej puna e madhe. Motra e saj këtu, prej saj mbrojt pamurtur, e gjora. Ç’që dukej! — Po tani, nuk vjen më? — Vjen, e aq? Si dhe kur vjen e kur ikën. Këmi dhëmë në Greqi. S’na mungon gjë. — S’ju mungon asgjë në shtëpi? — Epo, vetëm mali. Marrim rrugët kur na teket, u pjuhim këmbët udhëtarëve e zgjoka e evlatave tano, u flasim greqisht me gjuhën e mërmave të tyre dhe ata na lënë. — Po pse u puthni këmbët? — Po ata s’na lënë. — Po pse u flisni greqisht? — Po ata s’na lënë. — Dhe ku zbriteni poshtë e ndalojmë për të pirë ujë në burim, atëherë shkruajnë greqisht. Të hapim shkolla greke. — Po tani, nuk vjen më? — Vjen, e qartë? Greqi. S’na mungon gjë. — S’ju mungon asgjë në shtëpi? — Epo, vetëm mali. Marrim rrugët kur na teket, u puthim — jam? Nuk jam nacionalist, as dua të jem, madje Greqia më pëlqen shumë, është vërtet një vend përrallor që s’e kam parë ende, po ia kam lexuar tragjiket dhe poetët e mëdhenj. Është një logjikë e thjeshtë. Çdo gjë përrallore s’mund të jetë vetëm greke: Ja pra, që dhe Shqipëria paska vende të bekuara, përrallë e shkuar përrallës, po ato janë vendet e mia, ku më ka rënë koka, o zotëri i huaj, ku kam djepin dhe varrin tim. Ndërsa marrim rrugën e pastruar për në Porto Palermo, takohemi me një italian. Gjysmën e makinës e ka mbushur me ushqime. Ai nxjerr një hartë dhe tregon me dorë atë vende ku po udhëton. — Kam 4 ditë që endem këtu. — Rrugë të këqia - i them ne. — Jo, 6 më bëjnë përtypje. Kam 4 ditë që bredh këtyre anëve dhe s’iki dot. Kam ngusur si në një rrjetë. — Nuk keni frikë vetëm? — Jo. Ai duket i çuditur nga pyetja jonë. “Unë kështu bredh vetëm. Po këtu më vënë të rri për një kohë të gjatë, se ato gjëra që i kam parë në mëngjes, në mbrëmje më bëhet se i lohë për në të para. Ndahen nga italianët në da duket se futemi në tropik. Magnjina topitet, ndjen nevojën e strukjes dhe të mbuljes në guacken e vet. Shfaqja e papritur e ndonjë indian apo e vetë Tarzanit, nuk do të na dukej o jashtëzakonshme. Në një lokal të vogël të mbushur me muzikën e ëmbël të buzëqeshjeve grekë, banakieri shërbente vetëm me dhrahmi. E përsëris: Edenit mbeti pa Even dhe Adamin. Ishim një grup xhirimi. S’ka gjë më të mirë se një grup xhirimi. S’ka presin asgjëkundi. Madje ndonjë fikë bëhej. Pa përjashtuar provokacionet dhe keqkuptimet. Mbërritëm në Gjirokastër në një orë të mbrapshtë kur rrëzati prej gurit të çative i japin qytetit pamjen haluçinante të një antikuari të tjegulluar brenda një nate tmerri. Gjimnazi i qytetit, “Olsi Lico Francëz”, kështu na thanë. Heshtje dhe vetmi. Gur i dhe përralla kanë shumë vetmi dhe në përgjithësi të quheshme braktisjeje. Atë i kishin publikuar pazarinët, pesëmbëdhjetë të medha të intelektualëve. Ende pa aguar. Në një llojë e do të lexonim mirë, me një mbresë të hinur ngage sa e shqiptonin emrat kaq i kishin ngjeshur pashtat, ende me të gjitha çatitë (metalike?) ... Vone, në një hotel tjetër. Kur ne po shtyja dorë. Ju jeni një grup vardisjesh si unë...” (ai përdorte shprehje lokale greke dhe maqedonase që nuk e spolet jetë vetëm muzikë greke). Të nesërmen u lamë në Libohovë. Fshatra guri në brinjë të zvërdhura dhe fusha të patura gati si të përkulura nga një buze të rrugës. Në dy fashatra në zonë pa ndonjë parking me vetura. Në Libohovë janë varre e bukuritat me dhëmbë si në çdo vend tjetër të Shqipërisë. Tëdhjetë e ca baza t’u ndie dhe. Me lista, sëpari ...

E çmendura N. me zërin e saj tashmë të njohur, duke përfituar nga grumbullimi i njerëzve tek shtatëvjeçari para Pallatit të Kulturës, u përpoq të devijonte sadopak pikëpamjet politike të individëve të mbledhur për punë të treta. Ajo tha: “Ndryshimet në kabinetin qeveriar qenë të befasishme vetëm për Partinë Socialiste, sepse ajo mendonte që ndryshimet duheshin të bëheshin vetë. Ministrat e liruar nga detyrat janë entuziastuar nga përputhja e interesave të tyre me interesat e popullit. Të porsamëruarve u ngarkohet puna dhe u hiqet e drejta e kritikave për të tjerët. Ndërkaq Namik Dokle po përgatit mocionin e mosbesimit dhe replika për ministrin Musaraj. Osman Shehu ka mendimin se Kukësi nuk është shumë larg dhe lokali i turizmit atje duhet të fillojë nga puna. Të zhduken tabelat “vende s’ka” nëpër hotele, të vendosen semaforë nëpër mugë dhe policia pyjore të mos përzihet me trafikun. Shkrimtarët të shpallin veprat e tyre prokomuniste dhe ish të dënuarit nga kasta partiako shtetërore komuniste do të themelojnë parti e tyre në inicialet PKSH-2. Kjo bëhet për t’ju ngjallur shpresa marksistë-leninistëve të vjetër nëpër botë të cilëve u ka humbur bursa e Enverit nga ana tjetër veprat e Dullës do të mbldhen për të mbushur gropën e Ajdinit. Kush e gjen kush është shiberabela, kush i fitoi paret dhe kush kusuret. Vajza e gjeneralit komunist nuk mund të jetë gjetje gjeneralesh dhe pse është kolegia ime. Reshturi jetër i kabinetit nuk pritet fare prej atyre që do të prekin; ky është që i madh që kujtojnë se kanë futurim të pandërprerë dhe kushtet në Partinë Demokratike. U pa e qartë se lufta në Bosnjë tregoi se Evropa jeton me një kalendar tjetër, atë të luftërave koloniale. Serbët kërkojnë ndjesën në Bosnjë, diellat e Këshillit të Evropës janë shumë të larta, vetëm se alo nuk janë të pëqetshme. Zotërinj të nderuar, mos më detyroni të flas më, vëzhgoni që kë kapet she falja ime arrithë, ose frikshtë me dhe brohoras unë. Një kuadër / PS / ardhur nga i Punës ju ka vjedhur orzin, bile edhe sheqerin. Më more që s’e din, po kjo s’do të thotë se qeveria është suhish. Se është kuptuar kur hesht, kur bratkis salen, pezë pështë të madhe kombëtare dhe jo për shkak ma e guxim...” KRONIKANI

Ishim një grup xhirimi. S’ka gjë më të mirë se një grup xhirimi. S’ka presin asgjëkundi. Madje ndonjë fikë bëhej. Pa përjashtuar provokacionet dhe keqkuptimet.

Më 15 prill, ora 10.00 mbli(dh)et Këshilli Kombëtar i Partisë Republikane. Më 15 prill, ora 10.00 mblidhet Këshilli Kombëtar i Partisë Republikane. Degët të shqyrtojnë raportin që paraqiti në Komitetin Drejtues kryetari, z. Sabri Godo dhe që është dërguar në rrethe prej ditësh. Mbledhja do të fillojë drejtpërdrejt me diskutimet, siç është lajmëruar edhe më letër parë të veçantë; nga çdo degë do të marrin pjesë tre të deleguar. Mbledhja mbahet në sallën e Muzeut Historik Kombëtar. Sektori i organizimit

… të Arsimit, dhe ngarkohet me një detyrë tjetër. Neni 4. Zoti Osman Shehu lirohet nga detyra e Ministrit të Turizmit dhe ngarkohet me një detyrë tjetër

Në mbështetje të nenit 28, pika 7, të ligjit 7491, datë 29.4.1991 “Për dispozitat kryesore kushtetuese”, me propozimin e kryetarit të Këshillit të Ministrave DEKRETOJ Neni 1: Zoti Bashkim Likoçaj lirohet nga detyra e Ministrit të Rendit Publik dhe mbetet zvendëskryetar i Këshillit të Ministrave i ngarkuar me problemet e reformës ekonomike. Neni 2: Zoti Rexhep Uka lirohet nga detyra e zvendëskryetarit të Këshillit të Ministrave dhe të Ministrit të Bujqësisë dhe Ushqimit dhe emërohet ministër pa portofol për problemet e pushtetit lokal. Neni 3: Zoti Ylli Vejsiu lirohet nga detyra e Ministrit dhe ngarkohet me një detyrë tjetër. Neni 5: Zoti Agron Musaraj emërohet Ministër i Rendit Publik. Neni 6: Zoti Petrit Kalakula emërohet Ministër i Bujqësisë dhe i Ushqimit. Neni 7: Zoti Xhezair Teliti emërohet Ministër i Arsimit. Neni 8: Zoti Edmond Spaho emërohet Ministër i Turizmit. Neni 9: Ky dekret hyn në fuqi menjëherë. Tiranë, më 6.4.1993 Nr. i Dekretit: 508 PRESIDENTI I REPUBLIKËS SALI BERISHA