Konstantin Micotaqis, relike e luftës së ftohtë, kërkon të kolonizojë Shqipërinë Në qarqet diplomatike në Tiranë dhe në Bruksel ishte e madhe ndjenja e lehtësimit pas hapave diplomatikë të dialogut, të ndërmarrë nga Shqipëria në adresë të Greqisë, dhe ata vlerësuan gabimin e vështirë të Greqisë në Evropian dhe udhëheqjes shqiptare. Por akoma më i madh ishte zhgënjimi i tyre nga bartësit mesjetarë që ushquan nga Athina, në përpjekjet deklarative luftënjellëse të kryeministrit grek, Micotaqis. Në qarqet diplomatike në Tiranë dhe në Bruksel ishte e madhe ndjenja e lehtësimit pas hapave diplomatikë të dialogut, të ndërmarrë nga Shqipëria në adresë të Greqisë, dhe ata vlerësuan gabimin e vështirë të Greqisë në Evropian dhe udhëheqjes shqiptare. Por akoma më i madh ishte zhgënjimi i tyre nga bartësit mesjetarë që ushqyen nga Athina, në përpjekjet deklarative luftënjellëse të kryeministrit grek, Micotaqis. Që në Athinë po kërkojnë dhe krijojnë me qëllim tensione në marrëdhëniet me Shqipërinë dhe në jugun e Ballkanit, kjo nuk ka më asnjë dyshim për diplomatët dhe analistët seriozë që ndjekin Ballkanin. Pyetja që shtrohet është se, ku do të dalë Greqia me këto provokime që po i bën tashmë hapur Shqipërisë, Evropës, SHBA. Më 14 korrik, kryeministri i Greqisë, i cili datën e muajit e ngatërroi me datën e vitit, lëshoi një nga ultimatumet më absurde në historinë e ultimatumëve të kohës së luftës së ftohtë e të paqes së saj. Kryeministri i Greqisë i shpalli hapur dhe pa asnjë ekuivok qëllimin e platformës së vet politike: të aktivizojë dhe të shtrijë ndikimin e vet në të gjithë Shqipërinë, përmes rrugëve politike e ushtarake. Në këtë atmosferë, bashkë me kërcënimet dhe ultimatumet, u shpall programi i tutelës greke mbi Shqipërinë. Ai e shpalli jugun e Shqipërisë tokë greke dhe, natyrisht, e shoqëron me rivendikimin përkatës dhe thërret në kohë në ndërmjetës dhe Homerín. Për Homerin dhe gjuhë mendimtarët e mëdhenj të Greqisë antike, Epiri nuk ka qenë kurrë helen dhe shkruesit e flamurëve të kryeministrit grek do të bëjnë mirë të lexonin edhe një herë Tukididin, Herodotin, Strabonin etj. Përse kryeministri zgjohet të flasë me gjuhën e propagandës fashiste vorioepirote, kjo është punë e tij, por ne kemi të drejtën t’i kujtojmë atij që drejtojnë qeverinë greke, se tokat shqiptare, në veri dhe në jugë, janë të Shqipërisë dhe nëse ato proklamuan bujarisht grekë në fillim të shekullit të kaluar për të punuar në tokat e pronarëve shqiptarë, kjo ishte shenjë e shpirtmadhësisë - do të thonin disa letrarë, ose e gabimit historik - do të thonin disa analistë. Megjithatë, në pretendon këto toka shqiptare është kryeministri i një shteti fqinj dhe, natyrisht, nuk e kapin dot ligjet shqiptare, ne kemi të drejtën t’i kujtojmë se tokat e Shqipërisë nuk do t’i prekin më kurrë ata që jetojnë në nostalgjinë e kriminelëve ballkanikë të vitit 1913 dhe 1914. Për herë të parë në mëngjes publike kryeministri Micotaqis paraqet një nga pikat bazë të programit aneksionist grek kundër Shqipërisë, atë të kolonizimit të Shqipërisë së Jugut me kolone grekë. Me një plan që do të shitet kush pëlqejë, me kë do që është kusht i atij pajtimi dhe e dyta neve në radhë të parë na nevojitet diferencimi e jo bashkimi, diferencimi i kombëtares nga jokombëtarja. Ky diferencim nuk po arrin të bëhet pikërisht pse nuk është definuar interesi vital kombëtar e që duhet ta bëjë Republika Qeveria. Për pretendimet ndaj okupatorit ai thotë se përdorimi i fjalës ‘pushtim’ është i mirë nga ana ana propagandistike, por i keq nga ana morale, mirëpo nuk tregon as e është më mirë të jeni më të mirë sa po të bëjmë propaganda. Thotë se por këtë shprehjen janë fajtor partitë politike në pushtet dhe prapë bie në rolin e opozitarit. Kjo del në pah menjëherë në pyetjon e ardhshme se ai është blegërimë e një grije shqiptare ndaj politikës serbe, dhe kësja thjesht nuk ka përgjigje në këtë pyetje. Kërkon, kërkon ‘lëvizje’ që propagandojnë që më merr shumë koment. Për ‘politikon japimimore të Tiranës ndaj Kosovës’ ai përfundon se në Tiranë nuk ka qendrim të formuar për Kosovën. Diplomaciës evropiane dhe të civilizuar të Tiranës i përgjigjet diplomacia mesjetare bizantine e Athinës.

FATOS ARAPI Syri njerëzor ka aftësi adaptimi të mrekullueshme: ai mësohet të shohë edhe në errësirë. Tani nuk është vështirë që përtej tymrave që lëshon herë pas here diplomacia greke, të shihen së çështja më e mprehtë është problemi i minoriteteve në Greqi. Ky vend, ‘atdheu i parë i demokrateve’, nuk njeh as minoritetin turk, as minoritetin shqiptar (çamët). Kjo, thënë shkurt, do të thotë që Greqia e sotme, në të vërtetë, as i njeh e as i respekton të drejtat themelore të njerëzve. Që të fshehin këtë deformim në trupin e shoqërisë së sotme greke, qarqet qeveritare dhe ekstremo-nacionaliste rrëmbejnë në duart e veta flamurin e të drejtave të njeriut, të mbrojtjes së të drejtave të minoriteteve greke në vendet fqinje, duke u paraqitur kështu përpara opinionit botëror si kampione të demokracisë evropiane. Ky flamur shpesh herë valëvitet ndaj Shqipërisë. Ngjyrat e bukura të këtij flamuri qeveritar-ekstremo-nacionalist janë të shndritshme në sytë e opinionit botëror si kampione të demokracisë dhe drejtësisë. Ky flamur shpesh herë valëvitet ndaj Shqipërisë. Ngjyrat e bukura të këtij flamuri qeveritar-ekstremo-nacionalist janë të shndritshme në sytë e shumë njerëzve, të cilët më parë janë manipuluar nga propaganda greke. Raportet midis shteteve vendosen mbi bazë të interesave, të përhershme dhe të përkohshme. ‘Natyrist’ që Shqipëria ka nevojë për marrëdhënie të një mësdhe të vetët, të sinqerta e të qëndrueshme me Greqinë. Shqipëria i do të sigurtë dhe të padhunshëm kufijtë e saj të jugut; ajo ka interesa jetike për marrëdhënie reciprocitet ekonomike. Shqipëria është e bindur se ka shumëka të mësojë prej kulturës dhe artit grek; shqiptarët do të dëshironin që pas hapësirës shqiptare ata të ndjenin hapësirën e bukur, paqësore, unike të botës fqinje greke. Por vetëm Shqipëria. Greqia gjithashtu ka interesa të ndërsjella për të parë marrëdhënie të një mjesie të vetët me Shqipërinë e fortë, e pavarur, do t’i sigurohet asaj një kufi verior-dinamikë të paqes, për më tepër, një Shqipëri e fortë dhe ekonomikisht e zhvilluar do t’i sigurojë popullit grek dhe më shumë se një kufi paqësor, do t’i sigurojë një miqësi e ndihmë të tillë që mund ta simbolizonte tok Bosknet e Xhavelajt; marrëdhëniet e pashuara ekonomikë shqiptaro-greke do të siguronin lulëzimin e krahinave veriore-malore greke, të cilat pa hapjen ndaj Shqipërisë janë pa frymëmarrje; një Shqipëri e fortë dhe e zhvilluar është një hapësirë tepër e favorshme për Greqinë, e cila në kushte të tjera, dmth të kontaktëve me shtete të tjera të Ballkanit (qoftë edhe me ‘Serbinë mike’) do t’i hapnin Greqisë rrugë të tjera. Mjaft pa popull grek 10 vjet, që Çamëria të tregojë. Jo vetëm Shqipëria, edhe Greqia ka interesa shumë të rëndësishme për zhvillimin normal midis dy vendeve. Dhe nëse këto interesa do të jene të qarta apo do të shtrihen në interesa strategjike zhvillimi, kjo do të varet nga urtësia e dy diplomacive. Shqipëria është një vend ballkanik, por Shqipëria nuk është vetëm në vend ballkanik. Shqipëria është vazhdimisht dhe drejtpërdrejtë në Evropë në bijetër përndodimore të Ballkanit. Shqipëria është një vend ballkanik mesdhetar par excellence, dhe të medohet se dyert e vetme për futjen e Shqipërisë në Evropë janë vetëm nëpërmjet Greqisë, kjo, përveç shumë e shumë të tjera, treguan mendjen e errësirë të qeveritarëve, si në thërrimen e bukës në dhëmbë sheh kërcënimin e botës. Diplomacia greke në marrëdhëniet me Shqipërinë nuk duhet të mbështetet më as në deklarina, as në arrogancën e saj. Ka ardhur koha kur populli shqiptar nuk i duron dot, as qeverisë shqiptare dhe as qarqeve të caktuara të, drojën dhe mefshtësinë në këtë rrafsh. Ne urojmë me të vërtetë nga zemra që edhe populli grek dhe sidomos minoriteti në Shqipëri të kuptojë njerërej e përgjithshëm që leta e Vorio-Epirit nuk duhet të fshehë më marrëdhëniet midis dy popujve tanë, nuk duhet të shërbejë edhe më tej si letër fushatash elektorale. Problemi i emigracionit ekonomik shqiptar në Greqi është detyrë e qeverisë shqiptare ta zgjidhë. Cilat do të jenë këto zgjidhje i gjen vetë ajo, qeveria, nëse është qeveri; por ai në anjë (vijon në faqen 4)

Nga fjala e zotit SABRI GODO në takimin me qytetarët e Fierit Nuk po shihet perspektiva e daljes nga kjo krizë tepër e zgjatur. Do të përmend edhe një herë vlerësimet tona rreth problemeve kyçe. Demokracia kërkon praninë e opozitës dhe pluralizmit. Në Parlamentin tonë ekziston opozita, por egërsimi ka arritur nivele të tilla, që përjashton dialogun konstruktiv. Kjo pavarësisht me të njëjtën forcë edhe në jetën politike të vendit. Partia Demokratike, si parti fituese, zgjodhi rrugën e drejtimit të vendit me imponimin e koncepteve të veta dhe të egërsisë me forcat e veta. Kjo u bë e detyruar, duke pasur përballë socialkomunistët, por ishte gabim më tej menjanimi i forcave të tjera që tashmë te e tashme demokracie dhe, sidomos, menjanimi i potencialit intelektual të vendit. U rrit gjithnjë më tej vetizolimi dhe dëshira për monopol absolut e ushqyer nga ekstremizmi brenda kësaj partie. Unë besoj se nga një zhvillim i tillë, rrjedhën tërë gabimet dhe qeverisja e mangët, që po e mbajnë vendin si në një rreth të mbyllur. Qeveria kritikohet nga ana të ndryshme për mungesën e një programi ekonomik. Qeveria nuk i përgjigjet kritikës, e cila me fakte e përputhje sipas skemave të institucioneve financiare botërore. Duke ngritur lart programin e një partie të vetme, qeveria e zhduk parimin e koalicionit. Ky, joaj koalicion, gjë që është qeveria në rekrutim e një ministrave nga partitë e tjera. Në fakt, qeveria asnjëherë nuk është shkëputur me këto parti. Ajo është ndërtuar mbi disa kritere që pengojnë funksionimin interinstitucional. Financat dhe ekonomia, për vetë natyrën e tyre, janë diktatore ‘opozitare’, kurse u vunë nën një dorë të vetme. Vendimet në qeveri kalojnë pa një opozonencë. Disa ministra tregohen të paaftë, po prapë qëndrojnë për arsye partiake. Me dorën në zemër, them se këtu u shoh nga jashtë kabinetin e ministrave. E shoh pa një program të qartë, me një bazë politike të ngushtuar, me një qëndrim që nuk i përgjen transicionit dhe me kualitet të dobët në përbërje. Ky është një shqetësim serioz. Qeverisja e vendit gjithnjë ka qenë shqetësimi i parë i qytetarëve, sepse ka të bëjë me fatin e secilit dhe të gjithë bashkë. Mungesa e programit ekonomik coi në mbylljen e ndërmarrjeve me një papunësi që s’mund të durohet. Importojmë gjithfarë artikujsh që kemi eksportuar më vite. Kjo s’ka ndodhur në asnjë nga vendet e Lindjes. Kjo ndodh tek ne për paaftësi të rëndë, ose ngaqë korrupsioni është bërë rruga më e kërcënuara e vendit. Dëshira e PD-së për të qeverisur vetë, ushqimi me mënyra arbitrare në heqjen e kompetencave pushtetit lokal dhe me spastrime e administratës. Prej kohe po pyesim: a mundet qeveria nga Tirana të zgjidhë nëpërmjet drejtorëve të saj problemet që do fshati e komuna tregues nuk është dhe aq pozitiv. Tregtarëve të rinj po u mbeten mallrat dhe një pjesë i kërçënon falimentimi. Ministria e Financave mund ta di një punën më mirë, por dhe qytetari di që, atë që s’ka dhe se të blejë edhe kur bien çmimet. Ministria e Financave nuk po i jep vendit një pasqyrë të qartë se ç’bëhet me taksat që hyjnë në qytet. Qeveria ka shpallur vendosen e rendit. A mund të shpalle sërish zoti ministër i Rendit buletinin e vet të krimeve dhe aksidenteve që ndodhin çdo ditë në Shqipëri? Qytetari paguan një pjesë të gjithë së tij për të ruajtur pjesën tjetër si edhe jetën. Pra paguan taksat për rendin. Atëherë policia s’është një tjetër veç një roje? Kuptojmë me rang. Shumë prej tyre besojnë se janë aty në krye të tregues që të ushtrojnë autoritetin mbi popullin, duke përdorur edhe shkopin e gomës në vend pa vend. Njerëzit kanë filluar të kenë drojtje nga policia dhe organizmat që rinë pas tij. Kjo nuk është e shëndetshme për demokracinë. Qeveria flet për korrupsionin. Në këtë pikë qeveria duhet t’i fshaj vetvetes. Qytetari s’ka si merr ryshfet, sepse s’ka gjë në dorë. Punët i ka në dorë ministri, zëvendësi e kështu me radhë, deri te nëpunësi i gjendjes civile. Mjaft bërtet për korrupsionin që nga zëri i zyrës. Punë kur qeverisidhet vetëm për interesat e veta, ministritë e administratën shtetërore, me spastrime e vendosje në punë të njerëzve të ndërlidhur dhe një kontabilitet modern në të gjitha hallkat. Në programin e Partisë Republikane të janarit 1991, është thënë se punësimi që merr ryshfet duhet të largohet menjëherë. Përgjegjësi nga punët e shtetit. Duhet që të punojë i të denoncojë frontalish në këtë të keqe të tmerrshme, por që ta bëjë këtë publiku, duhet t’i krijojë

Rexhep Qosja, intelektual apo politikan ARJEN POPOÇI Exer Hoxhën u prononcua kur tërë Kosova tashmë e kishte mbërthyer kush ishte ai, kështu u veprua edhe me gjërat e tjera, konkretisht në intervenimin dhe gazetës ‘Albania’. Edhe këtu ai flet nga pozitat e një politikani të opozitës dhe për asnjë gjë nuk jep opcion alternativ për votën kritikën atë objektivisht. Kritikon kritikën e kritikën dhe nuk jep asnjë propozim. Të shkruajmë me radhë: për politikanët mbështetësit që janë në opozitën. Normal ai nuk kemi politikëmbështetëse kur nuk kemi program konkret mbështetës. Mirëpo, krijimi i programit kombëtar nuk bëhet vetëm a San Berinses. Jugosllavëve apo Fatos Nanos po mbështet e Rexhep Qosja që në mendje politikisht. Homologu i tij serb Dobica Qosiq nuk ka humbë kohë duke kritikuar e duke rritur mitin për veten, por ka bërë Memorandumin për Serbinë e Madhe. Thotë me shembë se gabim me njohjen e Maqedonisë. Epo mirë, mund të jetë gabim por në mungesë të ndonjë mendimi konkret politik të intelektualëve tanë që kanë me Qosjen, politikanët kanë vepruar si kanë ditur më mirë. Dhe tash nuk është vonë, nëse u njoh Maqedonia ajo mund edhe të ‘çnjihet’ por le të na tregojë Qosja cila pasata se thjeshtë vetëm, me ma anje politike nuk i ndihmojmë shqiptarët atje. Kërkon politikë gjithëmbarëtare dhe thotë se ajo arrihet me Kuvendin për Palim dhe Bashkim Kombëtar. Se pari Asllarë kuvendi nuk mund të bëhet pa një platformë ku do të shihet kush pajtohet, me kë do ça është kusht i atij pajtimi dhe e dyta neve në radhë të parë na nevojitet diferencimi e jo bashkimi, diferencimi i kombëtares nga jokombëtarja. Ky diferencim nuk po arrin të bëhet pikërisht pse nuk është definuar interesi vital kombëtar e që duhet ta bëjë Republika Qeveria. Për pretendimet ndaj okupatorit ai thotë se përdorimi i fjalës ‘pushtim’ është i mirë nga ana propagandistike, por i keq nga ana morale, mirëpo nuk tregon as e është më mirë të jeni më të mirë sa po të bëjmë propaganda. Thotë se për këtë shprehjen janë fajtor partitë politike në pushtet dhe prapë bie në rolin e opozitarit. Kjo del në pah menjëherë në pyetjon e ardhshme se ai është blegërimë e një grije shqiptare ndaj politikës serbe, dhe kësja thjesht nuk ka përgjigje në këtë pyetje. Kërkon, kërkon ‘lëvizje’ që propagandojnë që më merr shumë koment. Për ‘politikon japimimore të Tiranës ndaj Kosovës’ ai përfundon se në Tiranë nuk ka qendrim të formuar për Kosovën.

LORDI KERINGTON: Besoj se një shtrirje e konfliktit në Kosovë mund të evitohet. Fjalë, presionet, një lider plot besons se Shqipëria, siç më duket se ka përkujdes rëndësinë që e ka kjo Krahinë... Pra duhet qysh tani që OKB-ja dhe Komuniteti të veprojnë në mënyrë të tillë që të drejtat e njeriut të respektohen në Kosovë. ‘FIGARO’, Korrik 1993

E PARTISË REPUBLIKANE SHQIPTARE Marrëdhëniet shqiptaro-greke morën kthesë të re me deklaratën e kryeministrit Micotaqis të 14 korrikut 1993. Partia Republikane i konsideron 6 pikat e kësaj deklarate si një diktat shovinist dhe ndërhyrje të hapur në punët e brendshme të Shqipërisë. Në deklaratë thuhet se në vitin 1913 Shqipërisë iu aneksua Vorio-Epiri, vihen në plan shqiptarët që banojnë në trojet e tyre në ish-Jugosllavi me minoritetin grek, kërkohet përhapja e të drejtave të minoritarëve praktisht në krejt territorin e Shqipërisë e pretendohet kjo tjegra që kursejti s'mund të bëhen nga një qeveri që respekton sadopak fqinjësinë e që një realitet historik të të sotëm në marrëdhëniet shqiptaro-greke. Deklarata e z. Micotaqis përmban kërcënimin dhe thërret për armiqësi të hapët duke u mbuluar këtë me fraza të diplomacisë rutine. S'ka dyshim se kërkohet gjuha e ftohtë e Shqipërisë për të vazhduar luftën politike nga greqizmit të jugut, e lidhur kjo me politikën e rrezikshme të destabilizimit në Ballkan. Në përkrahim deklaratën e Presidentit Sali Berisha të 15 korrikut 1993 dhe i bëjmë thirrje Parlamentit, Qeverisë dhe gjithë forcave politike të vendit të denoncojnë këtë orientim aventurist të politikës zyrtare greke duke bërë të ditur se shqiptarët, kudo që janë do të veprojnë të bashkuar për mbrojtjen e të drejtave tona kombëtare dhe dinjitetit tonë si popull i lirë. Në të njëjtën kohë, qeverisë sonë nuk duhet t'i mungojë vullneti për të kërkuar edhe njëherë dialog të hapët e të sinqertë të mirë në paritet të plotë me qeverinë greke.

Greqisë i shpalli hapur dhe pa asnjë ekuivok platformën e vet politike: të aktivizojë dhe të shtrijë ndikimin e vet në të gjithë Shqipërinë, përmes rrugëve politike e ushtarake. Këto masa të tij janë për një politikë që synon të ndryshojë klasën politike në Shqipëri e cila nuk i është e përshtatshme. Këto janë të dhëna të të gjitha mjediseve diplomatike që janë këtu e shtrënguar nga politikat greke, në Athinë dhe në Tiranë, që nuk kanë parë asgjë tjetër veçse të zënë vendin e tyre. Apo posti - nënshkrimi i datave i paraqet një mësim dhe politikë të caktuar ndaj fqinjit. Pse Micotaqis na caktoi vitin 1913, se pari do të thotë se kryeministri i shtetit fqinj, me të cilin kemi marrëdhënie diplomatike që në kohën e diktaturës së kolonelëve të zinj në Athinë dhe kolonelëve të Tiranës në kohën e luftës së ftohtë, nuk janë në Tiranë, nuk njihen dhe nuk pranon jo vetëm datën, por as paraqesin e shtetit shqiptar. Pse Micotaqis përmend 1913? Sepse është vit kur qytetet dhe fshatrat shqiptare, që nga Janina e deri në Përmet, nga Saranda e deri në Përmet, nga Saranda në Gjirokastër e deri në tepër, ishin të pushtuara nga trupat greke, të cilat masakronin burrat, gratë, të mëdhenjtë dhe pleqtë shqiptarë. Pra, kryeministri i një shteti fqinj kërkon të ligjërojë situatën kur Shqipëria dhe të gjithë tokat e saj ndodheshen nën sundimin e të cilët Greqisë. Kujtojmë gjithashtu se qindra mijë shqiptarë u dëbuan nga Greqia në fund të Luftës së Dytë Botërore për shkak të bashkëpunimit të tyre me gjermanët, bashkëpunim i cili nuk është i vërtetë. Shumë nga shqiptarët e Çamërisë u dëbuan nga trojet e tyre nga bandat çame? (teksti i paqartë)

Të hënën paradite e çmendura N. U pa duke dalë nga zyra e gjendjes civile në Tiranë me një letër në dorë. Kureshtarët e shumtë që u mblodhën prisnin që ajo të mbante ndonjë fjalim nga ato të zakonshmit, por e çmendura N. të këtër radhë u mjaftua vetëm të thoshte: ‘Unë nuk do të quhem më e çmendura N. por e çmendura M. Emri im nuk është më Nimete, por Marika.’ Këto fjalë e çmendura N i përsëriti disa herë dhe të pranishmit thanë se këtë radhë ajo ishte me të vërtetë keq nga gjendja shëndetësore. Të martën, të mërkurën, ajo nuk u pa askund, as nuk u aspak me këtë tregues të kryeqytetit. Refugjatë, të kthyer nga Athina thanë se e çmendura N. ishte parë duke u endur në Sheshin Onom. Ky udhëtim i papritur dëshiron dëshirën e saj për ndërrimin e emrit Sidogofte, dhe paradite ajo u rishfaq sërish në kryeqytet duke thërritur: ‘U ktheva, u ktheva, I legalizova pasaportën, Haxhinë, Zylyftarin, Pobratin...’ Prapitmas ajo e ndaloi ligjëratën dhe shikoi e mbërthyer për turma: ‘Daleni, mos u largoni! Nuk i mbaj mend të gjithë, por kam lista të sakta. Mos u shqetësoni. Listat e mia janë të sakta, tepër të sakta, të përshtat! Ah! Ju përpara të njerëve në këtë radhë nga çanta e zezë, po murni të nxjerrë vetëm nga gazeta ‘Koha Jonë’, ‘Aleanca’, ‘ZP’. ‘Ç’janë këto gazeta që dalin në Shqipëri. Këto po e prishin gjithë punën. Q’çdrekin kanë me Greqinë që e shajnë? Pse nuk thonë një fjalë të mirë për Greqinë? Pse nuk botojnë deklaratat e zëdhënësit të qeverisë greke, Kishës greke? Pse botojnë vetëm deklarata të qeverisë shqiptare? Kjo nuk i shërben dy popujve tanë miq. Pse, me nacionalizëm do të shkojmë në Evropë?! Ç’shtë kjo frymë kombëtare! Pse këto gazetat...’ Kronikani

Në kuadrin e ndihmës për Policinë Shqiptare, qeveria e Republikës Federale i merrën ka dërguar 40 motoçikleta tip ‘MUZ 251 SA’, përshirë këtu edhe pajisjet për motoçiklistët.