YLLI RAKIPI “Ç'bëhet kështu?! E latë Shqipërinë pa kriminelë...” Njeri që me ta këto fjalë, gjithë jetën e tij kishte tradhëtuar njerëzit. Ai i kishte provuar të gjitha llojet e tradhtive; kishte dhënë vendime kapitale, vendime për vrasjen, përdhunimin e shkatërrimin e njeriut. I kishte provuar të gjitha. Sidoqoftë, krimi më i madh i tij ishte tradhëtia e njeriut. “E latë Shqipërinë pa kriminelë...! Ç'bëhet kështu?!” Zëri i tij i ngjante lehtësi së qenve; qen i thinjur që nuk i dridhej asnjë muskul në fytyrë. Për herë të parë në jetën e tij ishte i sinqertë, tmerrësisht i sinqertë. Kërkonte kriminelët që i kishte shpallur vetë; të pushkatuarit pa gjyq e pa varr, të dënuarit e pafajshëm. Të gjithë këta ishin kriminelët e listave të tij. Tani ai i kërkon, sepse nuk e kupton dot Shqipërinë ndryshe. Ky është krimi i dytë i tij, shumë herë më i madh se i pari - krimi i rrasjes së të pafajshmëve. Qeni i thinjur lëviz përgjatë korridoreve të drejtësisë dhe kuis për Shqipërinë e mbetur pa kriminelë. Njerëzit që e rrethojnë e dëgjojnë me gojë hapur dhe kur ndahen prej tij pëshpërisin: “është avokati i njohur ...” Ai është vërtet avokat. Avokat që demokracia çuditërisht i ka dhënë licencë që të shërish të virrasë e të ritradhëtojë njeriun. Tani ai po rikërkon kriminelët që i ka sjellë vetë; Shefqet Beja, Musine Kokalari e Selaudin Toto nuk kanë mundësi të ngrihen e t’ia tregojnë; as qindra mijëra të pushkatuar e të mbetur pa varre nuk mund të ngrihen. Po të ngriheshin ata, ai do të vdiste menjëherë. Ata vërtet s'mund të ngrihen, por është një armatë tjetër e madhe që duhet të denoncojë kriminelët. Shqipëria ka plot kriminelë që ende shëtisin të lirë. Njeriu që ka tradhëtuar njerëzit, njeriu që ka shpikur kriminelë, është njëri prej tyre. ... Shpesh përballem me një grua, babain e së cilës e ka torturuar e vrarë babai i një deputeti. Babai i deputetit i ka marrë viktimës edhe mobiljet e shtëpisë. Sot këto mobilje i ka deputeti. Gruaja ka shkuar në Parlament dhe i ka kërkuar deputetit mobiljet; nuk i ka kërkuar revansh, nuk i ka kërkuar jetën e babait, por vetëm mobiljet. Deputeti ende s’ia ka dhënë... Zoti deputet, zoti Doktor i Shkencave, për hir të Zotit, kthejani kësaj njerëzije mobiljet! Ju i keni vjedhur asaj edhe të vetmin kujtim të babait. Ende kjo grua nuk ka bërtitur që babai juaj është kriminel, ende nuk ka bertitur që ju jeni edhe bir krimineli dhe parlamentar(!). Kthejani kujtimin, në emër të kësaj tolerance! Para disa ditësh në sheshet dhe udhët e Tiranës guxuan disa ditësh në sheshet dhe udhët e Tiranës guxuan të dilnin edhe një pjesë e mirë e kriminelëve, guxuan të bërtisnin për Enver Hoxhën dhe Partinë e Punës. Guxuan sepse shteti i ri ende nuk e ka dënuar krimin e tyre. Ende nuk ka të thënë kush janë. Këtë tolerancë ata e morën për dobësi. Dhe më mirë që ndodhi kështu. Njerëzit kuptuan që kriminelët mbeten përjetësisht të tillë. Shqipëria ka kriminelët e vet. Ata s'faqen dhe përballen gati çdo ditë me ne. Njerëz vepra, dosje e sirtarë kanë listat me kriminelët e saj. Ky është krimi i parë i tyre. Këta janë kriminelët e vërtetë të Shqipërisë. Të paktën le t'i shpallim. Ndryshe qentë e thinjur sërish do të shajnë kriminelë...

LAJME Nga burime të padiskutueshme për saktësi dhe nga prononcime të hapura të refugjatëve tanë në Greqi del se në zonën e Gramozit në kufi me Korçën, gjithnjë në territorin grek, janë ngritur dy kampe me refugjatë shqiptarë. Këta refugjatë firmosin dhe pajisen me kartela të posaçme ku thuhet se ata janë “vorio epirotë”. Ndihma greke në këtë rast merr tamam ngjyrën e hipokrizisë klasike të figurave të antikitetit letrar grek. Gjithsesi Greqia po përgatitet t'i tregojë Van Der Stoel-it se shqiptarët janë grekë.

PS po organizon një peticion - ku firmosin njerëzit për lirimin e Fatos Nanos. Ai që firmos merr 10 000 lekë (të vjetra). Ka njerëz që firmosin nga dy-tri herë sepse synohet të arrihet shifra e vullnetarëve të Enverit. Ndërkaq po ndihet vështirësia e kartmonedhave, për këtë arsye një pjesë e tyre që i firmosin do t'i marrin në formën e ushqimeve dhe të futave të stinës. Besojmë se Fatosin do ta nxjerrin nga burgu shalqi…të pjekur, bamjet dhe ushqimet e tjera Gjithë fondi financiar për këto shpenzime do të dalë nga pasuritë e fshehura të partisë nënë, asaj të Enverit.

“Me tulla e para do të ndërtojë shtëpitë e demokratëve pa strehë” këto janë fjalët e para që tha pronari i ri i fabrikës tullave në Tiranë deputeti Bashkim Zeneli. Redaktori u interesua, për të gjetur burimin të dyte konfirmimi po kjo ishte e pamundur. Mbetet që ky lajm të konfirmohet më vonë.

Është e vërtetë. Nuk ka ndodhur asnjëherë deri tani në ndonjë vend të botës që një kryetar partie të vazhdojë të udhëheqë partinë e tij nga burgu. E bënë këtë socialistët shqiptarë me një vendim unanim të partisë së tyre. Bazat organizative të Partisë Socialiste janë aq të forta, sa do ta lejojnë Nanon ta drejtojë atë edhe nga burgu. Po arri kështaj Partia Socialiste dhe Fatos Nano do të hyjnë si rekordmenë të përjetshëm në librin e rekordeve GUINES. Veç në tekst Fidel Kastros të thyejë rekordin e socialistëve shqiptarë.

Pas kësaj zoti Cela duhet ta çojë vërtet në gjyq fletushkën kriminale “Koha Jonë” Të paqutueshëm të merren me të gjallët, hienat profanojnë të vdekurit. Kështu, hienat e pseudogazetës “Koha Jonë” arrijnë gjer në shkallën më të përmendur të krimit moral, duke përdoruar një vdekje dhe një të vdekur në familjen e z. Blerim Një gazetë komuniste kërkon me kaftë të thyera dhe kuloma që hiqen zvarrë, një pseudogazetë tjetër komuniste, siç na u bën, profanon të vdekurit dhe të dyja bashkë në sulmet e tërbuara kundër demokracisë dhe demokratëve morën dorën tutjes në parti opozitare, u atestuan të afërt për parti e reja, gjithnjë “opozitare” dhe se në sundukët e tyre “kreshnike” fshehin dekoratat e larta të dhëna nga Presidiumi i Kuvendit Popullor, me porosinë dhe firmën e Ramiz Alisë, si të vendit të vet. Fill i teatrit politik shqiptar do të vijë duke u shpleksur. Shumë shpejt, kur të thahen llumi i kënetave me misionarë të fshehtë e pseudopublicistë kriminalë ordinerë, me emra dhe injorantë edhe kozmopolitë, por gjithmonë mercenarë të Sigurimit dhe të klaneve të ndyra komuniste, të do shohim hienat që kërkojnë të vdekur për të mbetur gjallë në një mënyrë. Është fat që prezenca e hienave të tilla është lokalizuar në një gazetë fletushkë, që merr shkrimet dhe idetë nga drejtorja e shtypit për rast lufte. Nuk është niveli i shkrimeve të saj, por urrejtja minore që shqetëson gjithë popullin dhe ndjellin zi, që na shtyjnë të merremi me këtë gazetë. Redaksi e bronzuar. Edhe emri “Koha jonë” është pseudonim i kohës së tyre, ose siç është thënë edhe njëherë tjetër, “koha e maskarenjve”. P. SKENDERI Të pafajshmit të merren me të gjallët, njerëzit gjer në shkallën më të pambaru ar të krimit moral, duke përgjuar Blerim Çela. Duke u përpjekur të mbajë primatin e rrugaçërisë, kjo letushkë që klith me ankth pervers për diktatorë e diktatura të reja, sajon shpifje nga më të monstruozet e më makabret. Nuk do ta vlenë të merremi me këtë letushkë të krimit dhe të Sigurimit komunist, por në klimën aktuale politike të Shqipërisë, ajo zbulon qartë se cila është temperatura e këtij klani komunist, përballë humbjes së pushtetit, nga vrulli i demokracisë. Cili është burimi i këtij informacioni që sjell “Koha Jonë”, cili është ai burim që e konfirmon këtë krim. Mendojmë se është detyrë e zotit Çela që këtë radhë ta çojë vetë në gjyq fletushkën kriminale “Koha Jonë”. Në vajtim tronditës. Kuptohet se autori bën përpjekje pindarike për të bindur popullin se edhe ky i fundit po vuan nga sëmundja vetëvrasëse që quhet vetmi. Pse ndjen vetmi Kico dhe ç'lidhje ka opinioni me halet e tij? Shkrimtari Blushi në një letërsi me letërthurje(?) të vjetrë, ndërkohë vjerrha çenzore dhe anëtare në trupa gjykuese kundër nacionalistëve garantonte besim e kredibilitet politik, veçanërisht për faktin që kishte marrëdhënie “luftarake” me zotin Alia. Ky kuadrat politik i dha dhënorit(?) të vetëm “talent”, por edhe shndërroi në një projekt për kuadër, duke e privuar përfundimisht si karrierë. Si fillim, lidhjeve familjare iu desh që të investoheshin për të mbërritur ndonjë skandal nga Radio, pastaj për të pranuar në parti se nuk plotësonte ato 10 cilësitë, por ama kur Alia mori frenat e shtetit komunist ndryshonte punë. Kico u bë kryeredaktor, u lë(?)u(?) për bërë shkasat parti për Tiranën, dhe për pasur(?) një që zëvendëspersonal(?) të Brendshëm dhe ministër i Kulturës së butë, kopër(?) dhe etnologë(?) çene foltur njoh me zbatën e detyrave prej komunistë me të ardhme. Por syri i partisë që shtinë larg e ruante këtë kuadër, por dhe në foshnjë. Natyrisht, Kicoja priste nga çasti në çast emërim, orari, kur në Kongresin e 9-10 të PPSH u zgjodh në K.Q. Nasi Lera, delegatit Kico sa s'i ra të fikët. Dhe megjithëse ky tjetri kishte punuar më shumë, se dhe zborin e kishte bërë në Dretorinë e Tiranës, Kicoja i qëndronte një letër anonime shkout me cilin ndanin heroijtë shokë. Po partia kishte dokumente për punën e tjetrit dhe sia vuri Kicos, i cili e kishte humbur në fillim e punë. Pas filmit, ku ministri nga klasa punëtore rregullonte makinën vetë i këputi një kapoçë Koco Kostes për atë novelën e botuar në “Nëntori”. Gjyqësia ishte letë komode, me shpresa e këthesa. Në ditë të vështira ramiziste, një pikën e e hodhi këshillin presidencial në një mar pa Asnjë lidhje. Dikush dikur i dhanë lavdi, para karri(k)e, cila rri e ftohur Një gazetë komuniste kërceçon me kafta të thyera dhe kutoma që hiqen zvarrë, një pseudogazetë tjetër komuniste, si kanibal, tërbuara kundër demokracisë dhe demokratëve. Ato me arrestimin e Nanos dhe kompanisë së tij, e ndjenë se dora e drejtësisë po bie mbi ta dhe, të mësuar me armën e krimit dhe imoralitetit, zhyten edhe më thellë. Por, çlido qoftë forca dhe nevoja politike që i shtyu të tejkalojnë caqet e mendjes njerëzore me profanimin e të vdekurve, cënojnë qofshin honoraret apo garancitë që morën, të paktën një gjë është e sigurt, se mbi fatin e tyre dhe të familjeve të tyre të mjerë një makinë të rëndë. Dhe mos harroni: mallkimet e njerëzve zënë. Nuk mund të ketë dhe as mund të jetë gazetari, ajo që ushqehet me helm nga doxhezhinjtë, të cilët, pasi ia morën dorën futjes në parti opozitare, u atestuan atë fatë për partinë e re, gjithnjë opozitare dhe se në sundim të tyre “kreshnikë” ishin me porosinë dhe firmën e Ramiz Alisë, si bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit. Në këtë rast “shokëve të presidentit” u shkonte vetëm pseudonimi, por Ramizi e dinte atëherë, dhe e di edhe tani, kush është njeriu i zi. Tani dekoratat janë shndërruar në para dhe paraja, veçanërisht në valutën e huaj të jugut, e cila lëviz manekinët kalamëzinj të fletushkës, nxit edhe për skandale dhe makrabitetë. Nuk mund të ketë dhe as mund të jetë gazetar ajo që ushqehet me helm kundër kombit. Dhe gazeta “Koha jonë” ka dhënë shembullin e parë antikombëtar. Se nuk ka dhe nuk do të ketë në asnjë vend të botës gazetë që të botojë në faqen e parë deklaratat e qeveritarëve të huaj që kërkojnë interesat kombëtare të vendit të vet.

ditët e fundit mbi vendin tonë pati reshje të dendura shiu. Përveç meteorologëve, për motin dhanë komentet e tyre edhe disa gazeta shqiptare, (ose më saktë disa gazeta që botohen në Shqipëri) dhe stacione të huaja. Rilindja Demokratike: Reshje të dendura shiu ranë këto dy ditë në të gjithë Shqipërinë. Për shkak të stuhisë së madhe (në rrethet që social - komunistët kishin lënë mënjanë për miting), nuk u mbajtën mitingjet e paralajmëruara nga socialistët. Zëri i Popullit: Ministri i Bujqësisë Kala - kula u pa këto ditë të bredhë në Tiranë me një çadër moderne, i pasuar edhe nga makina e tij, kështu që reshjet e shiut nuk e zunë të papërgatitur. I papërgatitur u zu fshatari ynë i varfër që u shkatërrua toka nga mungesa e drenazhimeve. Fshatari po pret mjetet e mekanizuara që ia ka premtuar balli i PD - së. Jepuani, zotërinj pushtetarë, se me to ai do sigurojë bukën e krimin e të cilës u e keni ngritur në hava. “Koha Jonë: Kishte ditë që njerëzit e prisnin shiun, por nuk prisnin atë që ndodhi para Presidencës. Reshjet e shiut, aty ishin më të dendura të shoqëruara edhe me mufe të bubullima. Pushteti i Berishës sa vjen dhe ngushtohet. Tanime me nuk është edhe zoti. me rufe e bubullima. Pushteti i Berishës sa vjen e ngushtohet. Tanimë më të nuk është edhe zoti. Alternativë SD: Është bërë zakon që edhe fenomenet më të zakonshme të politizohen. Nuk shpëtoi nga ky rregull edhe shiu i ditëve të fundit. Si nga krahu i majtë, ashtu edhe nga i djathti flet për stuhi e reshje të shoqëruar me breshër. Ne si socialdemokratë jemi të mendimit se për situatën e krijuar na mjaftonte edhe koha e vërshimeve. Aleanca: Kishte ditë që Shqipëria e lodhur priste freskim kohe. Në të gjithë edicionet e lajmeve të RTV (me komandë nga partia në pushtet) u përmendën reshjet e shiut, por u harrua të theksohej se shiu në Shqipëri sa rezultati i rrymave të ngrohta të ajrit që erdhën nga Greqia. Rojter: Rrymat e ftohta të ajrit që përfshinë Evropën Juglindore nuk lanë mënjanë edhe Shqipërinë. Shqipëria vendi i fundit në Evropë që u shkëput nga Stalinizmi megjithëse laget nga deti, Adriatik dhe Jon, që prej dy muajsh ishte përfshirë nga temperaturat e larta. Ky vend udhëhiqet nga demokratët që erdhën në pushtet mbas zgjedhjeve të lira më 22 mars 1992. LUTFI DERVISHI

Sido që të gjykohem këto dy-tre vjetët e fundit të Shqipërisë, do të të thuhet pa hezitim se qenë vite të turpshme për të njohur njerëzit. Aq më tepër kur është fjala për ata individë që shkruajnë në shtyp, që në rastet e mira demonstrojnë e japin kontribut për demokracinë e, në rastet e këqija, përshpejtojnë nxjerrjen e kallait të vet. Tipik për rastin e fundit është Kiço Blushi, të cilit me sa duket ju desh të deshka po aq kohë për ta hequr kallajin sa u desh për ta vënë. Në shkrimet e Kico Blushit që nga ato në gazetën “Tirana” e më pas të tjera, me pak kulturë psikologjike e kupton nga lapsuset e zërit si se këta adoleshentë në politikë e mundonshin(?) një ftohtësi(?) e komplekse, e mundon t'i jetë e dyjë. Subkonshenca e tij nën një arka ku janë hedhur rrangalla e ambicionesh tërësish(?) prej karrierizmi, makiavelizmi, dhe ca copa letra(s), ku ngjarjet komunisto-enveriste eshtë cimi real i tyre. Shumë herë artikujt e tij janë marrë përqasje dinjitoze dhe agresuese, por ish shkrimtari Kiço Blushi duke kërkuar nga fronti ortodoks komunist. Kështu bën edhe në artikullin e tij të fundit në gazetën “Koha Jonë” për titullin “Huk kam njërën”. E një radhë qysh ana artikull krahinas (?) televiziv gjen(?) e një në të cilën ishte(?), dhe duke cituar në tenjë(?) nën të [?]. Autor i artikullin tuaj opinioni publik shpallet i rrënuar, çdo hap ka vetëm rrugaç, skëterët partiakë po bëjnë kërdi në novelën e botuar në “Nëntori” gjithashtu jo letër komode, me shpresa e kthesa. Në ditë të vështira ramiziste, që përpjekja(?) karrierës së tij, thirret si shoqëria(?) e një vëdërimi(?) për punën e palodhur, në këshillin presidencial. Ja më në fund ajo që kishte pritur. Po Ramizi, që kishte përçellë peshakunge, e hodhi këshillin presidencial në një mar për para zhvillimeve që po ndodhnin. Këtu doli vetmia e Kicos dhe ylli i tij i ngel nga llast. Atëherë shtrohet pyetja: ç'lidhje ka populli me këta që u trajtën për Kicon. Asnjë lidhje. Askujt nga ata që shkruajnë sot për temën politike-sociale nuk mundet kurrë të shkëputet nga ato fjalë e ato lidhje që dikur i dhanë lavdi, para karrierë, sepse diktatura në të gjitha zgjat e asi kishte helmin o komunistët e të tjerë. Ky zbatim biografik nuk u bë për vogëlsi shpirtërore e zili për të vërtetën, e cila rri e ftohur dhe lexuesi vret mendjen: More, po ç'ka ky njeri që i thotë goja vetëm zi? Autori i artikullit, Kiço Blushi, shtron pyetjen: “Ku vemi”. I përgjigjem. Vetëm atje ku ishim jo. Sikur dhe kaq. Mos të duket pak, moj Kasandër? Në botuar në “Nëntori”. E kush mund të jetë të një fjale tjetër? Po, “Ky vend s'ka zot”. T'i bën pjesë tok ata që të janë turnuar, që i bënin shërbim këto idiole se Ramiz Alia është i vetmi politikan shqiptar dhe ai duhet të mbetet të skenën politike. Sikur të të kishte me këtë ide vetëm natyrisht, do të qëndroje i thjeshtë, por, e ke infeksionin komunist në gjak. Ti bën thirrje në artikullin tënd për luftë kundër shtetit demokratik duke iu bashkangjitur “Mister krimit” 93, zoti Islam. Dhe e bën këtë nga dëshpërimi, nga dëshpësimi. Edhe në një mort të dhimbshëm njeriu gjen një fjalë të mirë, po ti që mendon kujtën e sheqerit në xhip për realitetin komunist, s'të zë lapsi asgjë mërmë?mbëracie. Kjo tregon që vala e demokracisë po të nxjerr në breg si bidonët e zbrazur. Dhe zbrazja jote është një gë të bën të mbledhësh dash veri-jug, ortodoks-mysliman. Ti je i vetmi në vendin e gazetave që i bën fjalët grek me gjithë familjen, ku çdo luaj përdor një javë para Micotaqisit formulën “Kosovë greke” për minoritetin në jug, vëllai yt mbeti kishave të Korçës për të rivarë Negovanin dhe bekshanu që kishilla praktike për politikanë përfaqësojnë nga zero në një vjeç. Pra qëndrimet tuaja janë udhëzime celule me bazë të vjetër po teorisht ortodokse komuniste. Përtyro tani të afrohet Fishta prano e te të sherbejë për pikëllimin ideologjik e politik që ke ti. Populli nuk e ka krizën tënde. Në vetështrirës e tij e ka aleat lirën dhe jo vajtimin tend. Ti vajton ata që po shkojnë para drejtesisë fshëtë krejt e natyrshme të mos kesh njeri

Artikulli në fjalë është një apel drejtuar opinionit botëror si dhe liderëve të Bashkësisë Evropiane e Kombeve të Bashkuara, për t’i dhënë fund sa më parë konfliktit ndëretnik në Bosnjë dhe për të parandaluar përhapjen e tij në Kosovë e Maqedoni e më gjerë në Ballkan. Artikulli ka pasur jehonë të fuqishme në qarqet politike botërore. Xhorxh Soros, ky mecenat i madh i kulturës botërore, tregon se nuk ka vënë në shërbim të shkencës, kulturës e mbrojtjes së të drejtave të njeriut, vetëm potencialin e miliardave të tij, por edhe një potencial të madh intelektual të mendjes së tij. Redaksia

"Ishte vendi i Enver Hoxhës" - një faqe nga historia shqiptare - Me autor francezin François Feito

“Sat fillova të shkruaj historinë e vërtetë të Shqipërisë në këto dy vite të fundit, - deklaroi e çmendura në mërgimin e ditës së martë para sheshit të Kryeministrisë. Kapitulli i parë është monicioni i të nderuarve Arben Imami, Perikli Teta, Preç Zogaj, Arben Demeti, Edmond Trako, Ridvan Peshkëpia. Rroftë mocionizmi Rroftë Arben Imami! Çdo vit këta zotërinj të nderuar do të krijojnë një parti të re dhe do të shkruajnë një mocion të ri. Çdo mocion përbën një kapitull të historisë së Shqipërisë. Botimi do të bëhet dhe në Greqi e në Serbi. Ish-bulevardi “Stalin” merr emrin “Mocion Imami”. Uzina e plerhave kimike në Fier emërohet “Ridvan Mocion Peshkëpia”. Sheshi “Skënderbej” çdo 11 prill merr emrin “Gaqo Apostoli”. Zylyftar Ramizi do të emërohet ambasador i SHBA në Serbi. Ankandi! Ankandi! Thonë që Paskal Milon do ta bëjë Parti(?) e Drejtave të Njeriut 30 milionë drahmë. Një pjesë të parave do t'ia japë në natyrë nga tokat e çamëve të zb(u)ar nga Greqia.” Të mërkurën në mbrëmje e çmendura mbajti këtë fjalim te shkallët e Hotel DAJTI: “Unë dhe djali i Ramiz Alisë dëshmojmë para historisë se nuk kemi asnjë lidhje me ndihmat. Sekretarja e Fatos Nanos nuk e pranoi asistentën; thonë se ilegalisht qëndis vje për shokët. Rrëmë(?) mbrëmjeve nuk i shohin më emisionet e përrallave sepse i zë gjumi duke dëgjuar lajmet e BBC-së. Kolin Pauell ka kërkuar të zbërthehet nga Perikli Teta. Blerim Çela ka plagosur gruan e një instruktori të komitetit të Partisë në Lezhë. Hydajet Boçiri, për hir të kombit, ka kërkuar që burgu ta bëjë në kampet e përqendrimit të grave në Bosnje. Kastriot Islami po bën të gjitha analizat mjekësore, Preç Zogaj, për nder të Fatos Nanos, ka kërkuar që të gjithë mocionistët të qethen tullë. Kryetar dëzhum “Partisë Socialiste” këtë javë është Musa Ulqini.” Kronikani