Në zgjedhjet e afërta për kryetar komune Në disa komuna të vendit, në datën 29. 5. 1994, do të zhvillohen zgjedhje për kryetar komune. Partia Republikane, e ndjeshme për situatën, ka bërë vlerësimin për misionin që i ka vënë përpara vetes, që në rastin që të kujtojnë elektoratit të saj, anëtarëve të PR dhe simpatizantëve në këto zona, të përgjegjësinë e votës së tyre. Partia Republikane rithekson pozicionin e saj të palëkundur antikomunist dhe nuk është dakord me ndonjë prirje për ta parë PS si forcë më tolerueshme tani që kryetari i saj ndodhet i ndëshkuar nga organet e drejtësisë. Nostalgjitë për të djeshmen, të inkurajuara pa arsye të vërtetë, nga fitoret e ex-komunistëve në Eurondlinje, nuk mund të harrojnë kaq shpejt atë që pushteti qëndror dhe lokal komunist i shkaktoi këtij populli. Të pakompromis me PS, republikanët synojnë të kandidojnë në këto zgjedhje duke afruar njerëz që jo vetëm ballafaqojnë, në dëshmen e mangësitë e së sotmes, por edhe duke paraqitur alternativën e tyre. PR nuk premton atë që nuk mund të realizojë dot aktualisht. Ajo nuk u ofron zgjedhësve në këto komuna ndonjë rrugë apo formulime të befasishme me ndihma. Të afruara pikërisht në prag-zgjedhje këto ndihma do të venë në dyshim sinqeritetin e PR dhe të kandidatëve të saj. Zgjedhjet nuk bëhen për të fituar kapital politik parti, por që popullit të këtyre zonave t’ju gjenden njerëz me të zotë e më dinjitozë për t’i drejtuar. PR ka paraqitur kandidatët e vet me emra dhe mbiemra të nderuar dhe reputacion njerëzor, njerëz që nuk do të përdorin pushtetin lokal për privilegjet e tyre vetjake, njerëz që nuk do të kultivojnë korrupsionin i cili vazhdon të jetë një plagë e hapur dhe kërcënuese për natyrën e shoqërisë demokratike. Jo si ndonjë forcë tjetër politike, PR i dërgon njerëzit e vet tek votuesit, jo kur ajo është shumë vet, por kur “se mundësia” kërkohet gjendjen ekonomike dhe përfytyrimin e njerëzve për demokracinë. Në këto zgjedhje për kryetar komune, PR nuk përsërit koalicione dhe as krijon koalicione paraprake, por është e gatshme të hyjë në marrëveshje dhe bashkëpunim me forca politike që e mbështesin atë në përvijim kresore të politikës së saj. Kështu PR, në komunën e Ngracanit, Mallakastër, kandidon e mbështetur nga Partia e Ballit Kombëtar dhe klasa të tilla e quan të mbare për të dy palët. Formulat e përbashkëta mund të zgjidhen atë ku ato janë realist, atje ku premtohen përmirësime të përbashkëta dhe me të vërtetë demokratike dhe jo të mbarën zgjidhjen në të nesërmen, që kanë ardhur thjeshtë pas koalicioneve të fshehura. PR ka shprehur prej kohësh opozicion e saj për opozitën socialiste në Shqipëri, e cila është, sipas mendimit tonë, pa kohë, dhe ndaj të cilës duhen kërkuar shumë prova për t’u besuar nga ky popull i martirizuar për një gjysëm shekulli. Por PR, gjithshtu nuk mund të heshtë kur në emër të demokracisë së re luhen lojra të vjetra, kur identifikohet pushteti demokratik me emrin e ndonjë partie, e cila e konsideron veten si e vetme demokratike dhe demokracinë si atribut dhe garanci vetëm të saj. Edhe përpjekjet e fundit në Ngracan dhe Zall Herr, deri dhe nga funksionarë të lartë të PD-së, për të penguar vendosjen e kandidaturave të PR aty ku janë planifikuar kandidatët, duke u bërë presion të faktit të tjerëve, poste, rrugë jashtë fitese të PD, (duke premtuar, për këtë kërcënime, poste, rrugë etj, shpërblime dhe privilegje të papastra) ne i shohim me këtë sy dhe i quajmë të papranueshme dhe aspak demokratike. Kandidaturat e partive nuk janë si sportistët, që mund të blihen dhe shiten me çmimet e bursës. Prej këtyre spekulimeve mund të fitojë një parti apo një tjetër, por popullit vetem se humbet. Përpara këtyre prapaskenave natyrshëm shtrohet pyetja: Kush është më mirë të fitojë, për PD, në këto komuna: Të fitojë P.Socialiste apo PR?! Është kjo arsyeja që PR hyn në këto zgjedhje me synimin për të fituar kandidatë e saj. Këtë e shohim si mundësi për të fituar alternativa e demokracisë së vërtetë dhe ata që e mbështesin realist atë.

Më 21 maj 1994, do të ulet në bankën e akuzës, njeriu që për 40 vjet rresht u shpëtoi goditjeve të Enver Hoxhës, njeriu që u bë bashkëpunëtori më i rëndësishëm dhe më intim i tij, njeriu që dha krimit të Enver Hoxhës hapësira dhe dimensione të reja. Ky njeri është diktatori Ramiz Alia. Në vitet e sundimit të tij, Ramiz Alia, i shtoi krimit të madh të Enver Hoxhës një dimension të ri origjinal: Me shpërndërdhjet dhe “butësinë” e tij karakteristike (butësi diktatorësh) ai ngjalli te njerëzit shpresën në një njëkohësisht zgënjimin. Një popull në vdekje e sipër, një populli të mashtruar në mënyrat më të errëta të përbindshmëve, t’i predikosh shpresë dhe pastaj t’ia zhgënjesh do të thotë ta varrosësh të gjallë. Ky është krimi më i madh i Ramiz Alisë; Ai ka tradhëtuar njeriun... Po ku fillon shpallja e Ramiz Alisë si diktator? Në dhjetor të vitit 1981, diktatura në Shqipëri kreu operacionin më të madh dhe të pashembullt në historinë e saj: 50 vjeçare: eleminoi numrin 2 të pushtetit komunist, një nga përfaqësuesit më të egër dhe më të pashpirt të saj, Mehmet Shehun. Është ashtuquajtura “vetvrasje” i pastruar përfundimisht udhën Ramiz Alisë për t’u ngritur në fronin e diktatorit. Enver Hoxha në atë kohë po thuajse kishte vdekur. Jetesa e tij ishte vetëm biologjike. Vrastja e Shehut dhe e kriminelëve të tjerë që e rrethojnë e nxorri Ramiz Alinë në krye të PPSH-së. Që nga ajo kohë, së bashku me bashkëshorten e diktatorit, Nexhmije Hoxhën, ai e sundoi Shqipërinë për 10 vjet rresht. Vdekja biologjike e Enver Hoxhës solli emërim njeriun e Alisë në postet dhe detyrat e tij dhe kalimin e ekipit shoqërues të të vdekurit në dispozicion të tij. Dunhet theksuar se Enver Hoxha gjatë kohës së sundimit të tij e ndërtoi diktaturën e rrethuar nga bashkëpunëtorë të shumtë kriminelë, ndërsa Alia e vazhdoi atë dhe heroikisht i vetëm, i rrethur nga një turmë injorantësh dhe antareash, që as shihnin as dëgjonin gjë. Duke deklaruar që “Emri i Shqipërisë dhe Enver Hoxhës janë të pandarë”, Ramiz Alia i konkretizoi këto fjalë duke ndërtuar në të katër anët e Shqipërisë përmendore, bustet dhe muzeun e mësuesit të tij të madh. Në kohën kur bllokoi Lëvizjen lëvori të qendrës dhe të shangëm së keqes Ramiz Alia organizonte seminare e simpoziume kundër perestrojkës. Në mënyrë kriminale Ramiz Alia mbylli deren për një nga shanset më të mëdha që u paraqitën kombit shqiptar - shansin gjerman (Shtraus - Genfsher). Përmbysjet e mëdha në Evropën Lindore reflektuan te diktatori Alia në mënyrë tepër negative: Gjeni i fshehur i diktatorit, mediokritet, frika, përpjekja për të fshehur krimin e shpëtuar veten, nxorrën në pah fytyrën e vërtetë të tij: Ramiz Alia u përpoq të fabrikonte formulën e ngjashmëritë rreth e rrotull me komunizmit, me objektiva të shpallura qartë; për të fshehur dhe harruar krimin (nëpërmjet kalimit gradual), për të krijuar pushtetin e ri me njerëzit e sërsë dhe të klasës së tij (me sloganet qesharake “As hapemi as mbyllemi. As Lindje as Perëndim”). Dhe kur e kuptoi që ngjarjet po përparonin në shpejt dhe kontrollimi i tyre ishte i vështirë, diktatori Alia projektoi dhe vuri në zbatim krimin e ri, që hera herës ia kaloi dhe atij të Enver Hoxhës. Letë përmendim disa prej tyre: - Ramiz Alia hap ditën kulti dhe njëkohësisht dha urdhër për vrasjen e njerëzve, duke shkruar me pas deri tek veprimi makabër i tërheqjes zvarrë të kufomave të të vrarëve. - I pari njeri i dërguar nga Ramiz Alia, në Konferencën për Mbrotjen e të Drejtave të Njeriut ishte kryekrimineli Aranit Çela. Deri këtu u tall ky diktator mediokër me lirinë e njerëzve. - Diktatori Alia është organizatori i puçit ushtarak të Shkollës së Bashkuar dhe i shogates kriminale të vullnetarëve të Enverit. Ai është drejtpërdrejt autori i grushtit të shtetit të veshur me petkun e “Këshillit Presidencial”. - Ramiz Alia është urdhëruësi numër një i masakrës së 2 prillit. Ishte formulë e njohur në diktaturë që urdhërin për zjarr mund ta jepte sekretari i parë i PPSH-së alias komandanti i Forcave të Armatosura. - Diktatori Alia e solli Partinë e Punës deri në ditët e sotme. Ai është njëkohësisht përgjegjësi kryesor në lirinë ekonomike dhe politikave antikombëtare. Foto: Sulo Gradeci

Pensionistët viktima të 1.000 lekëshave Në sportelet e dy bankave të qytetit të Beratit, brenda 15 ditëve janë bllokuar mijëra lekë të prera 1.000 lekëshe të falsifikuara. Viktima të këtyre parave qenë pensionistë dhe gra që nuk i kanë kontroluar ato. Ky fenomen nuk ka prekur kambistët, ndonëse ekziston mundësia që edhe ata të kenë qarkulluar para të falsifikuara. ATSH

Qeveria premton zgjidhje të kërkesave Pas 9 ditësh, greva e urisë, e përfaqësuesve të fshatrave të përmbytur nga Liqeni i Fierzës, u ndërpre. Kjo u arrit pas bisedimeve të komisionit të kësaj greve dhe të shoqatës së të Përmbyturve me përfaqësues të Qeverisë në Tiranë. Jahir Trota, kryetari i komisionit të kësaj greve, tha për ATSH-në se, bisedimet ishin konstruktive dhe Qeveria i quajti të drejta kërkesat kryesore të grevistëve, për zgjidhjen e të cilave është ngarkuar Komisioni Qeveritar. Grevistët, pasi u njohën me përfundimet e arritura në bisedimet e komisionit të grevës me përfaqësuesit e qeverisë, si dhe me njoftimin e dëshënësit të Këshillit të Ministrave lidhur me këtë takim, ranë dakord që të ndërpresin grevën. Ylli RAKIPI

Nga 13-15, Sorsos Media Center organizoi në Tiranë një seminar me pjesëmarrjen e organeve të shtypit, bashkë me një numër të madh specialistësh dhe, Pasi u parasht tua gjendja nga kryetar e menaxhimit shqiptar, specialistët u njohën dhe filluan të nevojshme për krijimin e një Agjencie private të Shpërndarjes së shtypit, e cila asnjë prej të krijonte paralelisht një “sistem postal ekspres”, që mungon në Shqipëri. Kësh-tut, Stuart Anerbach, 25 vjet redaktor në “Washington Post” dhe sot punonjës pranë Soros Foundation në Pragë, e përcaktoi “problem të çrregullimin një problem të një tjetër sistemëve në botë, kur varësia nis tek shteti”. Po ashtu është nevojshme përformimi i sistemit të reklamave, për të ekuilibruar çmimet e shpërndarjes brenda terrenit të paguara.

Pas agresionit mbi trashëgiminë kulturore Tashmë dhe skeduesit më të kujdesshëm të shkaktarëve të kulturës shqiptare nuk mund t’i nditsin që gjitha aktet e vandalizmit ndaj saj. Epitafi i Glavinicës që duket se shkallëmon emigrim tragjik të kulturës shqiptare, në të vërtetë po balancon edhe këtë përditë me vjedhje të tjera potenciale që në njerëz mësyne po realizojnë shkuljen e saj nga rrënjët. Ikja e Mios, zhdukja e materialeve arkeologjike të Apolonisë e Butrintit, që të kujtojnë rrëmbimin e Deas në fillim të këtij shekulli, dëmtimi i fondeve të Bibliotekës Kombëtare, vjedhja e disa muzeumeve lokale e dhe tjetra raste të tjera, po konturojnë tashmë një agresion kundër kulturës shqiptare. Agresorët sot po byhen në sulmin e tyre “gjeneralë” e kësaj kulture. Ata po synojnë zhdukjen e dokumentimeve themelore, që vërtetojnë superioritetin ose autoktonitetin e saj. Por sidoqoftë, po zhdugjesh i vendosmërisht e shikon se tehu i sulmit është drejtuar ndaj trashëgimisë së kulturuës bizantine të shqiptarëve. Kjo nuk mund të jetë thjesht një vepër e hajdutëve ordinere, siç nuk qenë asnjëherë ordinerë sulmet që i janë bërë kulturës shqiptare. Ka pasur vazhdimisht një predispozicion konstant për të fshirë këtë trashëgimi nga fondi i kulturës shqiptare. Kjo u bë në më të lehtë agresionin politik ndaj Shqipërisë, njëherë tanë e përçitur e ka rënë kolonisën politike ndaj Shqipërisë në labirinthe religjioze, e posaçdarg-kiego historike. I vetmi “gjeneral” me pushtet, për shembull këtë agresion, tashmë është ministri Anagnosti. Atë deri më sot e kanë “vjedhur” vetëm gazetat greke, e sot e kanë kuptuar që, vetëm gazetat që se kanë të bëjnë me qeveritë greke, i kanë kuptuar qartë të vetë destruksione të kulturës bizantine nga Shqipëria, po ikën kultura mesjeta më, po ikin dorëshkrimet e tjera, po ikin dëshërshkime në Polikarpë, po ikin piktura të Mios. Po ikin përgjithësisht kultura shqiptare, duke lënë të qetë në detyrën e tij ministrin Anagnosti. Kur të bëhet inventarizimi i saj, do të jetë shumë e lehtë. Shumë pak gjëra do të mbeten për të ruajtur, Kultura shqiptare po ikën. Në Shqipëri po mbetet zoti Anagnosti, i pafuqishëm përballë agresionit ndaj kulturës shqiptare. Atë e prafuqishëm ndaj ikjes së muzeumeve tona, I pasueqme tanë për të qenë gjithnjë i “gjeneral” shqiptar i kësaj kulturës kulturore shqiptare. Rrënjët e kësaj kulture tashmë po shkelen me forcë për t’u transportuar në një tokë tjetër, në një tokë të “generalë” të tjerë shekhatëson vërtet nga një asnjë tjetër kulturës shqiptar. Po ikën kultura bizantine nga Shqipëria, po ikën kultura mesjetare, po ikin dorëshkrimet e Polikarpa, po ikin piktura të Mios. Po ikën përgjithësisht kultura shqiptare, duke lënë të qetë në detyrën e tij ministrin Anagnosti. MERO BAZE (Marrë nga “Rilindja” e datës 14 maj 1994)

Unë dhe Neritan Ceka kemi një mendje, - tha o Çmendura N., pasi lexoi intervistën e tij tek “Albania”. Ministri ynë i jashtëm duhet ta paguajë nga xhepi biletën e avionit për Zyrih. Ai duhet të paguajë në dhrahmi, jo në lekë, se i ngelhat në Greqi. Po të zbresë konflikti në Jug, unë dhe Neritani do të kërkojmë, si presidentë që jemi, ndryshime e Forcave të Armatosura të Greqisë për të shpëtuar Shqipërinë. Vrasjen në Thesali nuk e kanë bërë në Greqi, por ato të NATO-s. Kjo del edhe nga zbulimet tona arkeologjike. Të shtunën unë do të dal në dimërshin të bankës. E kërkoj këtë takim, tha ajo, për të sqaruar me anë të ambasër një afat në organizatave profesioniste. Unioni profesionist është nënshkruar nga Ministria Greke e Drejtësisë, për Vorio-Epirin. Pasi u vodh edhe koka e Aleksandrit të Madh (të Maqedonisë Greke), pritet të vidhet edhe Ministri i Kulturës, z. Anagnosti. Pritet gjithashtu që Luan Basha, ta marrë foton e Nanon, për t’i bërë shoqëri në sallën e gjyqit Ramiz Alisë. Ka humbur për herë të dytë deputeti Shaban Memia. Për 6 muaj të tjerë Parlamenti shqiptar do t’i mungojë anëtari i dhomës së lartë, senatorit Ridvan Pëllumbi, që do të shkojë detyrën e Mitropolitit të Korçës dhe Janinës. Për specialiteti i lartë diplomatik Greqisë, është thirrur nga Kongresi Amerikan, për tu takuar me ish presidentin Bush Azem Hajdari. Javën e ardhshme Leon Hajdaraga do të japë dorëheqjen nga PS për t’u shuar quarun prit atëjet. Ambasadori i jashtëzakonshëm dhe fuqiplotë i Republikës së Vorio Epirit në Tiranë emërohet autori i kryekrimit të djeshëm të 2 Prillit Kelm Hoxha. KRONIKANI

Pas një kërkese të bërë në parlamentin shqiptar Qikush, aparitur, në Parlamentin Shqiptar çohet, si nga një shëtitje letargjik dhe kërkon ngritjen e një komisioni parlamentar për përshkyrimin e datës 5 Maj, si një datë, që e ka të nëkëputur e të përmbajtueshme për të qenë datë martirësh, që meritojnë të dështëshet nga gjithësoje e madh e lë ndryshe! Kjo ditë, siç dinë, përkon me ditën e varjes së 21-vjeçarit Qemal Stafa, vrasja që u krye në Tiranë më 5 maj 1942. Ndërsa ky propozim bëhet fill pas festimit zyrtar të kësaj dite dhe një emisioni special të TVSH kushtuar Qemal Stafës. Për më tepër herë, në përpjekjet faktike, dëshmive dhe dëshmërive autentike, u bë portret i dëshmorit i Qemal Stafës, këti djali që, sapo erdhi në jetë, i ati patrioti i urrin erën e Ataturkut të madh, këti djali, i cili delikati e me ndjenja të holla, këtij adhuruesi të Dostojewskit, Nicas, ELUDA BUÇPAPAJ (vijon në faqen 4)