- Diktatura komuniste gjysmën e popullit e quante “ndyrësira” duke e persekutuar nëpër burgje e kampe përqëndrimi, gjysmën tjetër e mësonte të thosh “Do ta mbrojmë edhe me gjak diktaturën komuniste”. - Luan Hajdaraga sot i quan shqiptarët “ndyrësira” dhe Gramoz Ruçi me shokë i fton të ndalojnë edhe me gjak miratimin e kushtetutës. - Një grup njerëzish të partisë imagjinare “Aleanca” i ofrojnë dialog qeverisë dhe partive serbe dhe pajtimit të shqiptarëve u ofrojnë grevë politike, përçarje, vëllavrasjen: shqiptarët kundër shqiptarëve, minoritarët kundër minoritarëve, shqiptarët e Shqipërisë kundër shqiptarëve të Kosovës. Shqiptarët, njerëzit e thjeshtë, qytetarë, fshatarë, janë duke shkuar drejt konsensusit për Kushtetutën, duke shprehur e zhvillëftësuar e drejtuar të parëve të ndryshme politike. Njerëzit janë duke shkuar drejt pajtimit. Sepse ata janë të lodhur nga vëllavrasja mes tyre, vëllavrasja që diktatura komuniste e instaloi për gati gjysmë shekulli. Ende janë të pahapura dokumentet e kësaj vëllavrasjeje. Por njerëzit e dinë që e vëllai ka denoncuar e ka çuar në burg vëllain, i biri të atin. Kjo e vërtetë tragjike është pa dyshim e pashmangur në historinë e gjithë diktaturave. Shqiptarët kanë qenë të zotë ta mbartin këtë tragjedi, për një kohë të gjatë. Shqiptarët kanë qenë të aftë ta krijojnë këtë tragjedi. Sot shqiptarët duhet të jenë të aftë, gjakftohtë ta pajtojnë njëri-tjetrin, të respektojnë linjën e njëri-tjetrit, pavarësisht nga konizmat e partive. Kushtetuta pikërisht do të sanksionojë këtë pajtim të dëshirueshëm të shqiptarëve, të domosdoshëm si jeta. Dhe njerëzit e thjeshtë po e bëjnë këtë. Partitë jo, një grusht njerëzish, që qëndrojnë në krye të partive shqiptare, nuk po ndihin pajtimit që shqiptarëve u duhet si buka. Një grusht njerëzish që pretendojnë se janë shtabi drejtues i Partisë Aleanca, një grusht njerëzish që e kanë shkëmbyer ndihmën nga provincat me krime ndaj njeri Pamje nga mitingu i Elbasanit

provincat me krime ndaj njeri (vijon në faqen3) faqen 3)

ALFRED KARAMUÇO, jurist: Përshëndes sinqerisht të parën kushtetutë demokratike të vendit tim ku gjen të mishëruara idealet dhe përpjekjet e popullit për liri, demokraci e përparim. Si jurist, tek Projektkushtetuta shikoj bazën ku do mbështetet shteti ligjor - kusht themelor për zhvillimin e demokracisë. VIKTOR KASIMATI inxhinier: Mendoj se çdo vonesë për miratimin e kushtetutës përfaqëson humbje kohe. Pas miratimit të saj dhe pas plotësimeve legjislative që do të pasojnë, ne do të kemi një shtet ligjor me një kolonë vertebrale të qëndrueshme dhe me shanse shumë të mëdha për të realizuar aspiratën tonë të hershme: integrimin në Europë, e cila e ka zanafillën që me rilindasit tanë. HYSNI SATA, ekonomist: Po të mos kisha frikë se, larg qoftë, mbas disa vjetëve mund të ndodhte që president të bëhej ndonjë Dokle, do të thosha se për kushtet e vendit tonë në këtë fazë të tranzicionit, kompetencat e Presidentit duhet të shtohen pas kalu­ar çaqet e pushteteve të një republike parlamentare të ko­hës së sotme. Kjo lejon në praktikë një rol më aktiv në jetën politike të vendit dhe atë ndërkombëtare. ARBEN SHEHI, arkitekt Populli ynë është aq i zgjuar edhe inteligjent sa të kuptojë që çdo votim “po” i Projektkushtetutës është një ndarje përfundimtare nga e kaluara një vije de­markacion midis lirisë dhe diktaturës; kjo do të thotë që “Po”-është baraz liri e përjetshme, “Jo”-është baraz

inteligjent sa të kuptojë që çdo votim “pro” vije demarkacioni midis lirisë dhe diktaturës; kjo do të thotë që “Po” është baraz liri e përjetshme, “Jo” - është baraz me izolimin përfundimtar, mjerim, konsakrimin i neodiktaturave të reja.

Unë personalisht jam për kompetenca më të mëdha të institucionit të presidentit. Të kuptohemi, jo për Presidentin por për institucionin e presidentit kushdoqoftë ai. Neve na duhet një pushtet ekzekutiv që do të jetë i aftë të reagojë shpejt. Një ekzekutiv dinamik që do t’i bëjë ballë situatës së ndërlikuar që në Ballkan ndryshon brenda natës. Faqe 3

Kujtesë për DRITERO AGOLLIN Shfrimi yt kundër kushtetutës, i ngjan tepër prindit që lë shtëpinë familjare e djali të vetëm... Ballerinat pranë oxhakut dhe i lodhur e dërmuar nga mitingjet, duke lexuar këtë tradhë, mund të pyesësh: “po ky, nga na doli, e kush është ky, që guxon të më japë këshilla të të veproj”. E ndoshta ashtu të lodhur, i mplakur e i dëshpëruar, do nisesh të vesh në lëvizje mokrat për të bluar ndonjë kumbangë apo kokëth e fundit që nisur të mos i qullosesh dot. Paçka, do të bëja kabull çfarëdo që të thoshje, mjaft që të nxirrje një miting e të lexoje këto radhë. Ta shkruaj këtë miting... Se vendi yt nuk është në miting, i adhuruari im i vjetër! Se roli yt nuk është ai i të vëzhguarit prej atyre që “orgo” e “vetëgjyq” të hedhurit nga pushtetet radhë dhe vetë rënë e shpejta me marre, që nga frontet e përgjithshme të mëdha të një froni të përparë... Përse para parasysh asnjëherë që, që më parë, plasen të gjithë të tjerët të të lënë, të të forcojnë... numër të “Zërit...” Ndërsa mi kundër gjithëçka që e mban dakat e këtyre vjetëve të fundit, i kapërcen shumë caqet e marrëzisë për moshen që të iku dhe për gjithë të mirat dhe privilegjet që fluturoan bashkë me të. Mëzinin tënde për ç’humbe, dhe ta kuptonte dhe do ta pranonte kushdo, si të vetëve e vetë. Se ashtë me të vërtet e trishtueshme të kalosh darkave pranë godinës ku për dekada të tëra ka bërë ligjin absolut, herë me kulac, herë me kërbaç. Është me të vërtetë e trishtueshme të mos mëshume akoma, që para asaj godine, të thërasesh paqë të mos të t’i kthehet një përgjigje, po as një zë i vetëm. Kjo do të thotë humbje zëri zbërthje... Do t’i ngjate pak a shumë në një skenë ku sasia e zbunë në krah piedestalin e vet. Përpara një tille të vërtete, njeriu s’ka se si të mos ndjejë një dhimbje, keqardhje...

Pamje nga mitingu i Elbasanit

Në mbledhjen e Këshillit Kombëtar të 27 tetorit u bënë zgjedhjet për Komitetin Drejtues, përbërja e të cilit rezultoi si më poshtë: 1. Sabri Godo — Kryetar 2. Fatmir Mediu — nënkryetar 3. Çerçiz Mingomataj — sekretar 4. Gjok Beci — anëtar i KD 5. Neritan Alibali — gazetar 6. Ismail Male — agronom 7. Aleksandër Çina — inxhinier 8. Alfred Karamuça — jurist 9. Maksim Begeja — inxhinier 10. Dalip Greca — gazetar 11. Aleksandër Garuli — mësues 12. Tamara Luarasi — pedagoge 13. Arben Babameto — matemat[I]cien 14. Vladimir Agaraj — mësues 15. Arben Burbur[i]a — mësues 16. Arjan Madhi — jurist, ekonomist 17. Arben Braçe — mësues Kryetari i Këshillit Kombëtar të Partisë Republikane u rizgjodh Vladimir Agaraj

Faqe 2