Përse bien këto daulle?
Për të pardalajmëruar dinjitetin e fitores dhe të humbjes, apo për të na trembur me rikthimin e dhunës së mitingjeve
Ndoshta ngaqë edhe e jetuam gjatë pasojën e hipokrizive festive të zgjedhjeve rutinë të periudhës së diktaturës, daullet dhe ahengjet vazhdojnë të na duken si preludi i vetëm që duhet të luajë njëkohësisht edhe rolin e dekorit të një fushate elektorale. A që i vërtetë është bërë ky zakon sa lidhjet organike me diktaturën, nuk janë vetëm një koncept fizik që në të shumtën e rasteve identifikohet me shumatore personash të konvertuar në pozicione të ndryshme nga “bindja” e vetme e dikurshme partiake, por edhe një vazhdimësi konceptuale në mentalitetin e shqiptarëve, për fushatat në përgjithësi, por edhe për jeve kur votonim në bllok, por edhe të armiqësimit të tyre, kur daullet u kthyen në shkrepin gomë. Shembulli i shumëtuar i 28 majit, kur intoleranca dhe megalomania e “të mëdhenjve”, nëpërmjet thirrjeve dhe krismave të fitores në sheshin Tirana nga njëra palë dhe thirrjeve histerike për t’iu përgjigjur “dhunës” elektorale” me pushtimin e shesheve, mënyrën e fitimit të zgjedhjeve në veçanti. Ne të vërtetë diku thellë në mendjet e shumë zgjedhjeve, mbase është krijuar iluzioni, se edhe realist sipas një logjike të padefishueshme politike zhurma që shoqëron fushatën e një partie është në përpjestim të drejtë me mundësinë e fitores, madje të thellësisë së saj. Por mbase ky është edhe një halucinacion liderësh që hovardallëkun e njerëzve, sidomos rinisë, që shpenzojnë kohën e tyre nëpër spektakle (elektorale) jo për të dëgjuar predikimet e politikanëve, por zërat e këngëtarëve e marrin për dashuri politike, madje për vota të fituara. Aq imponuese është bërë dëshira për t’i parafituar votat që në koncertet vizive, sa qeshembullin e më të mëdhenjve filluan ta ndjekin tashmë edhe partitë-fondacione, si “populloret” e Bashkim Drizës. Është e natyrshme që çdo parti ka të drejtën legjitime që të zgjedhë cilëndo formë që dëshiron dhe që ligji dhe rregullat e pluralizmit e lejojnë, për të prezantuar “forcën” e vet. Edhe sikur kjo të bëhet me fiksime vizionesh, apo shtrirjen e tyre në çdo katër vjet avancë, por edhe sikur të kthehet prapa duke aluduar kotësinë e votimit përballë forcës që i çenson të drejtën për t’i fituar zgjedhjet “në tavolinë”, tek e fundit i ka lënë shqiptarëve shijen e hidhur edhe të uniformimit të bindjes e votës. Një e “të mëdhenjve”, nëpërmjet xhirimeve dhe krismave të fitoreve nëpër Tiranë elektorale me pushtimin e shesheve, nga pala tjetër nuk bëri gjë tjetër veçse solli në skenë dhunën policore në “zbukurimin” e dekorëve që mbushen sheshin “Skënderbej” në vitin 1991. Nga ana e tyre, jo pak nga “të vegjlit”, edhe pse “të fshehur prapa gaxhoit” me përjashtime të rralla ndikuan në mos në acarimin, në ruajtjen e statuskuosë së klimës së tensionit. A do të ndodhë përsëri kështu me ta, me ta? A do të ndodhë përsëri kështu me tamat që ndonëse më të buta kanë filluar të rrahin rishtas veshët e votuesve të thjeshtë? Mbase jo, por mbase dhe po. Më shumë se kushdo këto mund dhe duhet ta thonë partitë politike, të mëdha, apo të vogla qofshin ato, në mënyrë të veçantë ata që administrojnë pushtetin dhe forcën e tij. Por sidomos janë vetë personat e lidershipit të emancipuar i tij nga çdo kandidat, të cilët duke mos harruar karakterin “intim” të zgjedhjeve lokale, nuk bëjnë gjë tjetër që bashkë me torsidën përkatëse të mos harrojnë edhe mesazhin që kandidati republikan Neritan Alibali se “kemi lindur në një maternitet, ecim në të njëjtat rrugë dhe do të prehemi në të njëjtat varreza!”, u drejton zgjedhësve dhe rivalëve të tij. Kështu duhet që bien nuk do të na trembin me kërcënimin se 22 Tetori mund t’i ngjajë 28 Majit dhe për këtë duhet që as 26 Majit të mos konvertohet në 20 Tetor.