Parafytysisht e gërmuar nga një lloj i kaosit të paparë mbi vitet e saj, vepra e gjenocidit të kryer në Kosovë dëshmon që atje tashmë çdo lloj masakre është shndërruar në një produkt, që më vonë do të shërbejë për një treg të përbotshëm vrasësish. Rradha e gjatë e masakrave që i kanë renditur atje, ka hyrë nën shprehjen e saj të shkujdesur, por përherë prerëse. Në çdo rast, ka një viktimë dhe një xhelat. Dhe, këtu, në qoftë se askush nuk mund të jetë asnjë gjendje t’i kuptojë edhe fjalët e shkruara me gjakun e tyre, prapë do të jetojë në harrim. Kur rregullat e një shekulli tejet të rrëmujshëm dhe të çoroditur përhapen në të tilla mjedise, atëherë vdekja e ruan për një çast natyrën e saj të thjeshtë dhe të papërlyer. Shpesh, ajo bëhet e përlyer, e rrëmbyer ose e fshirë nga gjithçka që rri e ruan çdo gjë, gjërat e kanibalizojnë vetveten. Nëse llogarisim që në Kosovë qeveria jugosllave ka vrarë prej kohësh pasive dhe grupet etnike që jetojnë atje, si dhe ka përcaktuar një sërë vrasjesh etnike dhe të përzgjedhura, dhe kur tani radhitim shifrat e krimeve, nuk është vështirë të arrijmë në përfundimin se jemi përballë një prej mizorive më të tmerrshme të shekullit. Në asnjë rast nuk jepen vlerat e gjakut të tyre me numër, sepse numri i njohur i kombeve të civilizuara është treguesi i së vetës. Nuk është më e mbrojtur kjo botë me të njëjtin forcim të kujdesshëm siç ka ndodhur gjithnjë? Jo, kjo nuk mund të ketë kuptim për një lloj që ushqen veten me mashtrime dhe me një imagjinatë e cila i sjell njerëzit në një botë marrëzish. Nuk do ta kemi përparimin nëse nuk do të jemi në gjendje të njohim masakrat e tmerrët të ndjekur me qëllim. Dhe gjithashtu nuk duhet të harrojmë se e drejta e ndëshkimit, e cila është aq e nevojshme në Serbi, duhet të jetë e denjë. Kjo është e vetmja rrugë për të përfshirë ndjenjën e drejtësisë dhe detyrën tonë të përbashkët për paqen. Kështu duhet të jetë, sepse të gjithë ata që i përkasin Evropës do të duhet të ndihen të turpëruar për çdo ngjarje që ka ndodhur në Kosovë. Që kështu, ne duhet të shpejtojmë, të dalim në dritë, dhe të mbrojmë të drejtën që njerëzit të jetojnë të lirë, duke mos lejuar shfarosjen e popullit shqiptar dhe asnjë lloj ndryshimi të pranuar, në mënyrë që çdo lloj masakre të mos kthehet më kurrë në një pasqyrë të përbashkët të së ardhmes.