. F. 3

. F. 3

. F. 10

Nga Genc Tirana Fatalitet dhe shpresë, tragedi dhe ngadhënjim, dashuri dhe urrejtje ... me sa e sa kontraste të tilla janë ndeshur shqiptarët këtë mijëvjeçar, këtë shekull, këto dhjetë vite. Tani në ditët e fundit të kësaj periudhe dhe vigjiljen e këtij në dallgët e historisë. Është mesë e vërtetë se fati që Shqipëria ndodhet gjeografikisht në qendër të Evropës ka bashkëjetuar paralelisht fatalitetit, që për ne si komb i vogël kanë vendosur gjithnjë të tjerët. Pesë shekuj nën një perandori ... një epoke të re kombëtare shohin ndoshta më gjerë vetveten në kontekstin e një historie që është përsëritur më shumë se kundra sa pro tyre. Me dhjetra mendimtarë e njerëz të letrave kanë përsëritur në treshim se kombi shqiptar nuk ka pasur fat dhe se nuk e ka merituar atë çfarë ka përjetuar në shekuj. Plot të tjerë kanë analizuar nga tjetër shkakët e brendshme të gjendjes së brendshme dhe shpërbërjeve të 97-ës, duke mbetur sërish vendi më i varfër në Europë. Sinteza e Nolit të madh “Pranë sofrës i pangrënë” duket sikur do të mbetet ashtu e pandryshuar edhe për shumë kohë, për sa jemi të ndërgjegjshëm se ritmet tona të ecjes përpara janë shumë më të ulta se të kombeve të kontinentit ku bëjmë pjesë. Nuk është aspak e drejtë që shqiptarët ta presin Vitin 2000 me këmbët në pellgje e baltë edhe në mes të kryeqytetit të tyre, me blloqe të tëra banimi pa drita, që të rëna e ngrëna të përçudnuara, me ujësjellës e kanalizime që të kujtojnë Afrikën e zezë, me rroga e pensione që nuk premtojnë për të jetuar me dinjitet... Evropës ka bashkëjetuar paralelisht fataliteti, të tjerët. Pesë shekuj nën një perandori gjysëm aziatike nuk janë pak për mijëvjeçarin që kaluam. Po e njëjta gjë mund të thuhet për fatalitetin e vendimeve të marme të Jaltës ku Shqipëria u konsiderua dhe u la nën kampin lindor, duke mbetur mbrapa zhvillimeve të gjithanshme së dy të shekullit dhe demokracive europiane. Jo pak fatalitete të tjera përjetuan shqiptarët dhe jetët vitet e fundit të tranzicionit, si gjatë falimentimeve të ...

GËZUAR 2000

Shekulli i paradokseve për shqiptarët Në bibliotekë kam tre Kalendarë Statistikorë De Agostini. I pari është botim i vitit 1937. I dyti i vitit 1986. I treti i vitit 1995. Ndryshojnë në kohë të dhënat për Shqipërinë. Një gjë mbetet konstante: Vendi më i varfër në Evropë! Gjatë shekullit të 20-të, evropianët që banojnë në truallin Arbëror, kanë kosumuar disa herë më pak se sa evropianët e tjerë sheqer, mish, djathë, vaj, fruta e perime. Të fundit në radhë shqiptarët janë edhe për numrin e makinave, telefonave, kompjuterave, spitaleve, mjekëve, konsumit të energjisë elektrike, hoteleve turistike. Nga kërshëria shetlet De Agostinin. Kaloj nga njëri shtet në tjetrin. F. 10

Tirana në festë

Kombasit në këtë fundshekull

Kombasit në këtë fundshekull do të që është përsëritur më shumë kundra se sa pro tyre Fati që Shqipëria ndodhet gjeografikisht në qendër të Europës ka bashkëjetuar paralelisht fatalitetin, të tjerët. për të jetuar me dinjitet...