Fëmija 6 vjeç, zhdukur nga Tirana prej 13 muajsh Thirrje e dëshpëruar e prindërve. Ndoshta është "shitur" te një familje italiane Ankthi i familjes pretendon kujdesin e të gjithëve Një vajzë gjashtë vjeç e gjysmë u zhduk 13 muaj më parë nga Tirana dhe asgjë nuk di të thotë cili ka qenë fundi i saj. Një xhaxha i saj, afron të gjitha paratë që disponon, duke shpresuar ta gjejë. I jati, do të kënaqej edhe vetëm “me një dëckë” që t’i mund të qante mbi një varr, sepse nganjëherë qarësia e vdekjes është më pak pikëlluese se sa dyshimi. E ëma, ndjek betëm një lajm: që Luljeta të jetë gjallë. Ekziston dyshimi se vogëlushja mund të jetë grabitur dhe shitur jashtë shtetit, ndoshta në Itali, ku shumë familje – dhe duket e pabesueshme – janë gati të blejnë një fëmijë për të patur një bir. Në Itali, ka ndodhur edhe e herë të tjera. Kjo nuk është vetëm historia e një drame private, as edhe vetëm tragjedia e dy prindërve që kanë humbur fëmijën e tyre: është në fakt një ndër dhimbjet që duhet t’i përkasë të gjithëve. Duhet t’i përkasë shqiptarëve, sepse çdonjëri që merr vesh emërbesë edhe pse i vëllai, babai i viktimës tashmë s’është më gjindje të mirë. Por as ta kimi i tij me presidentin Berisha, as edhe raporti për Interpol-in deri më tash s’kanë nxjerrë gjë në dritë. “Babai i saj, Ganiu – tregon Bajrami – mjaftohet qoftë edhe me gjetjen e njërës prej duarve të fëmijës. Të paktën atë e varros dhe e di që ka një fëmijë të vdekur”. Luljeta Hoxha tashmë duhet të jetë në klasën e parë. Shoqet e saja me të cilat ajo luante “Kush bën poza më të bukura?” dhe plot lojëra të tjera, s’e harrojnë lehtë. Madje njëra prej tyre, Denisa Bengu, 7 vjeçe, e tronditur nga humbja e shoqes së saj tregon se embesës s’kanë nxjerrë gjë në dritë. “Babai i saj, Ganiu – tregon Bajrami – shoqes së saj tregon se e mbesës s’kanë nxjerrë gjë në dritë. “Babai i saj, Ganiu – tregon Bajrami – ka një fëmijë të vdekur”. TIRANE — Është vjedhur që prej 12 marsit të vitit të kaluar, në orën 11 të mëngjesit, vogëlushja nga Tirana, Luljeta Hoxha. Që nga çasti që 6 vjeçarja del nga shtëpia për të blerë në dyqanin pranë një tollombac e deri më sot, askush s’e ka parë më. “Dëshira ime është që të paktën ajo të jetë gjallë — thotë me ngashërim mamaja e saj, Valentina — edhe sikur atë ta kenë shtirë në Itali”. Ndërsa xhaxhai i vajzës së humbur, një dyqanxhi privat që është marrë me tepër me kërkimin e saj, ka siguruar 2.000 dolla-rë për atë që do ta gjejë mbesën e tij. “Ta di se është gjallë, unë me firmën ia fal ligjërish atë që taashmë e disponon këtë fëmijë, të bëhet apo edhe të vdekur”, të siguron Bajram Hoxha, xhaxhai i Luljetës. Ndërkohë familja e saj në Tiranë dhe prindërit e varfër presin ndonjë lajm të gëzueshëm, të paktën për t’u siguruar që Luljeta është gjallë. Edhe policia shqiptare që nga ai moment ka ngelur në pozitat e familjes. Prindërit e vajzës së vjedhur jetojnë në një shtëpi përdhese, diku në Lindje të kryeqytetit shqiptar, Tiranës. Muret e kësaj shtëpie prej dy dhomash dhe së fundi të restauruara, ende janë të palyer. Në parregullsinë dhe varfërinë e kësaj shtëpie, mund të kuptosh edhe pamundësinë për të bërë diçka më tepër. Familja Hoxha ka mbetur e hutuar siç ka qenë para një viti. një viti, – ndërryn në bisedë xhaxhai tjetër i Lulit, Kuqi, – i jati i saj s’di as shkruaj e as këndim. Ndodhta as s’di se për çilën parti ka votuar”. Edhe në zonën përreth nuk ka raste analoge. Rrëmbeysit ndoshta s’e kanë ditur se babai i saj që po rrëmbimin ishte një karrocier i thjeshtë që punonte vetëm për të mbajtur shpirtin gjallë. “Nëse e kanë marrë për punë parash, unë edhe në vrimë të miut do futesha për ta marrë bijën time, Luljetën”, betohet e ëma, Valentina. Familja Hoxha ka mbetur ashtu siç ka qenë para një vi-ti. Vetëm se lotët dhe mosbesimi janë shtuar. Ajo vajzë e dikur-et, me sytë e zinj dhe flokët e shkurtra ngjyrë gë-shtenjë edhe në skedat e policisë duket “çështje e mbyllur”. “Ne s’kishim ç’të bënim më” – justifikohet punonjësi i policisë së zonës Llazar Qose, i cili është marrë qysh ditën e parë me këtë çështje — kërkuam sa mundëm, por rezultuam të pafat”. Tregimet për një makinë që ka qarkulluar në 12 marsin 1992 pranë shtëpisë, ashtu si edhe një vajzë flokëverdhë që dukej e qënnë informata të plota sa për të kapur rrëmbyesit e Luljetës së vogël. Edhe pas 13 muajsh jeta vazhdon, thuajse s’ka ndodhur asgjë. Të paktën në dukje. Ganiu, babai, vazhdon të punojë me karrocën e tij, vetëm se tani vajza e vogël që i kërkonte një xhiro mbi kalë pas pune, s’e zbëdis më. Edhe tatë Floriani, e ëma, vazhdon të vë kujdes. Ndërsa Floriani, vëllai 8 vjeçar shkon në shkollë, por tashmë thekhet vetëm nga ajo dhe s’ka kujt t’i bërtasë më për të qenë e këndshme në rrugë. Një projekt për të përmirësuar shëndetësinë Kjo nuk është vetëm historia e një drame private. të restauruara, ende janë të palyera. edhe pamundësinë për të bërë diçka më tepër. Mamaja e vogëlushes së vjedhur, Valentina, që punon në Fabrikën e Këpucëve të Tiranës që kooperon me “Filan”-to-n, në orën 16 sapo është kthyer nga puna. Mbi furnelën e improvizuar sapo është gatuar pak supë për të zotin e shtëpisë dhe djalin e vogël, 8-vjeçar, Florianin. As TV me ngjyra dhe as frigoriferi, s’mund t’ia heqë zymtësinë kësaj shtëpie, të pllakosur si në zi qysh prej 13 muajsh. E zonja e shtëpisë është e persekutuar nga mendimi se dikush e ka përdorur për trafikun e organeve vajzën e saj, ndonëse ajo ishte e dobët dhe shëndetligë. “Luljeta e vogël ka kaluar dhe një botkin, madje edhe ditën që është zhdukur ka qenë me grip”, tregon Valentina si për të lajmeruar rrëmbyesit. Gjithçka tashmë është tentuar. Xhaxhai i vajzës po merret personalisht me gjetjen e saj. Kuj Muka është vetëm historia e një drame private, e as edhe vetëm tragjedia e e një nddë? [?] njerëzore sepse çdonjëri që mendon se ka të drejtë të ushtrohet duke bërë tregti me jetën e një fëmije, duhet të zbulohen dhe t’i dorëzohen drejtësisë. Por duhet t’i përkasë edhe italianëve: sepse kush pretendon se fitoi lumturinë duke bërë një “biznes” sikur të ishte një pakoduke hedhur në dëshpërim një familje të tërë — meriton të dënohet nga autoritetet kompetente me të njëjtën rreptësi. Ne do të fillojmë që sot të merremi me historinë e Luljetës Hoxha. Do të vemë në dispozicion të gjitha mjetet tona për të hedhur dritë mbi fatin e saj dhe të gjejmë cilindo që mund të ofrojë një kontribut mbi të vërtetën, të bëjë që të vë në lëvizje. Eshte detyrë e jonë dhe e të gjithëve: në emër të solidaritetit të drejtësisë dhe në emër të drejtësisë. (c.bo.) harrojnë lehtë. Madje njëra prej tyre, Denisa Benga, 7 vjeçe, e tronditur humbja e shoqes së saj tregon ëndrrën që e përsërit: “Atë ditë e ka parë një shoqja ime Lulin që e morën disa njerëz të këqinj. Pastaj ata ia kanë kokën me sopatë, ia kanë prerë në prehër e morën”. Edhe Ilmë, edhe Vanën, moshataret e Lulit të vogël i ka marrë malli shumë për të. Ato e mbajnë mend si atë ditë që Luli ishte e veshur me një palë pantallona kadife blu, bluzë kafe me viza të bardha anash të mëngët si dhe një palë atlete të zeza. Ndërkohë në kopështin e saj ende fotografia e dalë me moshataret, qëndron e ngjitur në stendë. Në të djathtë, vogëlushja e zhdukur e fotografuar së bashku me të ëmën dhe të vëllain. Sipër, me shoqet e shkollës: është e dyta në rreshtin e parë duke filluar nga e djathta

Akoma mister rreth planit kundër Giovanni Paolo II Policia italiane vazhdon hetimet Giovanni Paolo II: gjatë vizitës në Shqipëri, dikush mendoi ta vriste TRIESTE — Së shpejti policia italiane do t’i dorëzojë ministrisë së Punëve të Brendshme, në Romë, një raport mbi planin e supozuar të atentatit kundra Papës. Dosja do të shkruhet nga dy funksionarë, që kishin ardhur për të hetuar në Tiranë dhe në Shkodër në prag të vizitës së Giovanni Paolo II në Shqipëri. Ata kishin marrë nga një person i afërt lajmın e një plani për goditjen e Papës gjatë një lëvizjeje me helikopter në tokën shqiptare. Në raport do të referohet rezultati i hetimeve të bëra deri më sot, si dhe elementët konkretë të mundshëm, që janë mbledhur. Për të më Në dhjetë vjet më parë Giovanni Paolo II u bë viktimë e një atentati në sheshin San Pietro, në Romë. Për këtë ngjarje arrestohet një terrorist turk, Ali Ağca, por nuk u zbulua kurrë cili ishte linja ata që e dërguan. Pistës bullgare iu shtua një tjetër sovjetike. Do të ketë qenë KGB që organizoi atentatin, me urdhër nga Moska, në atë kohë akoma në duart e qeverisë komuniste. tar është negativ. Tregimet për një mekanik që ka qarkulluar për një makinë me kangarshë [?] në per bëra deri më sot, si dhe elementet konkrete të mundshme, që janë mbledhur. Për të mos dhënë hollësira të tjera, autoritetet italiane nuk përgënjeshtrojnë alarmin e shpërthyer pak ditë para ardhjes së Papës në Shqipëri. Hetimet janë drejtuar edhe nga policia shqiptare dhe nga hetues të SHIK-ut. Hipoteza është që një komandë serbe — që duket se kishte për qëllim të hynte në Shqipëri nga kufiri i Veriut me Malin e Zi — kishte planifikuar të godiste helikopterin që transportonte Papën nga Tirana në Shkodër, me një raketë tokë-ajër. Lajmi i alarmit u prit me interes të madh nga të gjitha gazetat dhe agjensitë e shtypit italiane. Nuk është hera e parë që një udhëtim i Papës shoqërohet nga “zëra” për plane atentati, por shërbimet e sigurimit të Va-

Një projekt për të përmirësuar shëndetësinë TIRANË — Farmacitë e spitaleve shqiptare kanë filluar të furnizohen direkt nga qendra e Furmës, ndërmarrjes farmaceutike kombëtare e cila administron ndihmat ndërkombëtare në medikamente dhe prodhimin lokal të artikujve farmaceutikë. Ky ishte rezultati i zbatimit të një plani të strukturuar nga ndërmarrja shqiptare në bashkëpunim me organizmat ndërkombëtarë. Plani kishte për qëllim riorganizimin modern të Furmës dhe menaxhimin gradual të depove të rrethteve të veçantë, me qëllim që të arrihet një shpërndarje më e shpejtë dhe më adekuate e barnave në të gjithë vendin. Moria e madhe e barnave që kanë hyrë në Shqipëri në këto vitet e fundit, si ndihmë nga Komuniteti Europian dhe ShBA, e tej pa përshtatur sistemin farmaceutik shqiptar, i cili i papaisur plotësisht me mjete transporti dhe sisteme logjistike kishte të vështirë të furnizonte ritmikisht farmacitë e spitaleve, sidomos atyre të rretheve. Deri tani medikamentet që vinin nga jashtë, ose ato pak që prodhoheshin në vend, kalonin një odise të vërtetë para se të arrinin te pacienti. Një nga hallkat që rrisin më tepër konfuzionin ishte depozitimi i barnave në magazinat e rretheve ku bëhej përpunimi i tyre. Kalonte një kohë e gjatë, duke pasur parasysh mjetet e sotme të transportit që disponon Ministria e Shëndetësisë, derisa medikamentet arrinin në destinacion.

Përurohet linja e re turistike e Harikles SARANDË — Trageti “Harikla” u kthye të çajë ujrat e gjirit të Sarandës. I njëjti ritash, me flamurin shqiptar tek direku dhe me tur-stak në bord, që më në fund mund të rigjallërojë e admirojë bukurinë e natyrës së bregut të Sarandës. SARANDË — Trageti “Harikla” u kthye të çajë ujrat e gjirit të Sarandës. I njëjti ritash, me flamurin shqiptar tek direku dhe me tur-stak në bord, që më në fund mund të rigjallërojë e admirojë bukurinë e natyrës së bregut të Sarandës, me parë gjiri i Sarandës ishte i mbyllur për publikun, i cilës do t’i kalonte njërën ku? [?] zues, trezkonike të ndyra nga rreziqet e kufirit. Me pa, bashkë me demokratët, ardhjen edhe mikrokrjand, erdhën edhe mjete lundrimi private dhe ato të peshkimit, që në shumtë mjaftë pranë me madhësi të vogla por edhe ato të mëdhatë, ture për sezonë. Ai do të jetë në tjetër të një udhëtimi, në vend të rrugës turistike, dhe në një ... [?] Sot vjen lajmi i bukur: Gjiri i Sarandës i kthehet funksionit të tij turistik, atë të portit turistik. Butrinti, Ksamilit, Borshi mund të shtohen edhe nga deti. Njerëzit, duke paguar një shumë të vogël, me në fund do të mund të shohin përsëri pejsazhet e Shqipërisë, e jo vetëm shqiptarët. Vendi zbulohet përsëri; ngjyrat e tij, deti i tij, plazhet e tij e ... [?] në natyrën e tij, do të ... [?] Shqipëria ka ... [?] sikur na gëzon e hijeshon ... [?] Turizmi me kallmin e kohës, do të bëhet një nga burimet e mëdha ekonomike të Shqipërisë. Tashem janë të agjensit për turizmin që funksionojnë dhe 14 agjensi private udhëheqin të autorët [?] para një mënyrë të rregullt. Trageti “Harikla” gua në mënyrë shëtitjet e tij, është sinjal i më konkret në një ndryshim tashmë të afërt. Administratorët e saj deshën ta inaugurojnë me këtë udhëtim në ditën e m­ajit; një festë që kujton pamje të vjetra e të lara, geta, por sot — për të vërtetën konfuze — të bëhet pak linjë në këtë udhëtim të drejtë të ardhmes.

Shkelte embargon VLORË — Është e bllokuar nga autoritetet shqiptare anija cisternë “Nikos K”. Pas pelegrinazhin ujor [?] treh brigjeve italiane, jugosllave dhe shqiptare, anija greke më në fund u bllokua në portin e Vlorës. “Mendohet se anija do të transportonte karburant, duke thyer embargon drej Serbisë” — kështu është edhe konfirmimi zyrtar i Degës së Rendit Publik të Sarandës. Megjithatë autoritetet portuale shqiptare për bllokimin e “Nikos K” përdorin edhe paragjykime të tjera të kësaj anijeje, si shkelja e rregullimit të lundrimit dhe konstatimi i kalimit të pa-ligjshëm të kufirit nga ana e banjatërave të ekuipazhit. Anija greke, për kushte me të mëdha sigurimi, u dërgua nga Saranda në Vlorë.

Kupa Uefa sonte Dortmund Juventus Arrestuar një shqiptar në Torino për përdhunim Një faqe e tërë me njoftime ekonomike

Në numrin 4 të Gazetës është botuar artikulli “Në fshatin Mnik ndodhen dy gropa të përbashkëta”. Duke rilexuar artikullin verifikuam disa pasaktësi të cilat e quajmë për detyrë t’i bëjmë të ditura: Bashkëshortet Dali Ndreu dhe Lile Gega janë dënuar me vdekje nga diktatura pas ngjarjeve që lidhën me Konferencën e Tiranës në vitin 1956, dhe jo në vitin 1961 sikurse thuhet në artikull. Përveçse gjatë dy ture filloi që në vitet e para të pasluftës dhe në vitin e ekzekutimit ata nuk kishin asnjë post të lartë partiak ose shtetëror. Në të njëjtin artikull, për shkak të një gabimi redaksional, dalët e dëshmitarëve për momentet e fundit të viktimave i janë mveshur gabimisht doktor Aleksandër Dhimës. Theksojmë se ato janë përkasin vetëm dëshmitarëve shtatarë të pranishëm në ato momente. Për të gjitha këto i kërkojmë ndjesë familjarëve të bashkëshortëve Ndreu, doktor Dhimës dhe të gjithë lexuesve.

Letra nga përtej detit

Të dashur drejtues të “Gazeta Shqiptar”! Jam shumë e gëzuar që këto ditë më ra në dorë gazeta juaj, që mendoj se nuk i përket një grupi gazetareësh që shkruajnë për të, por i përket një grupi shumë të madh njerëzish, i përket shumë zemrave të lënduara nga malli i ndarjes. Është ndarë e atyre që ikën nga atdheu i tyre, jo se nuk e deshën atë, por për aryse të ndryshme e detyrat nga braktisja atë, është ende e të gjitha atyre pengjeve që me anë të disa rreshtave të kësaj gazete “i kanë pranë ditët dhe valët e tyre. Po si? Një letër, një njoftim, një artikull po pse jo dhe një poezi, një poezi e shkruar për ata. Edhe unë e frymëzuar nga një tragjedi e dhimbshme e këtij shkrimi, e frymëzuar nga gazeta juaj po shkruaj në këtë adresë një poezi. Është përzënë e në përqafë [?] dhimbje e ka prurë dhe atë. Lule e emigrantit? Nën? Ka kohë që më lindi s’ta dëgjoj! Jam kaq larg nga ti, por aspak e keq, Monopoli me kërk dalë e mbremjes përendon, fjala “mirë-” ngrihet dhe “naten e mirë” zemra nga ti... [?] Kam shumë nevojë për ty! Të dua shumë ashtu si dua këtu dy sy! Por syve e