Ali Ukaj Nuk e dinte. Nuk e dinte se jeta për të do të ishte aq e ashpër, aq e ashpër sa ta çonte në një tragjedi që tronditi mbarë shtypin shqiptar. Po të ishte gjallë do të thoshte: “Ehç’merremi me mua...”. E dinte se ishte shtypyj dhe informacioni dhe kjo kuptohej menjëherë pas grisylkëve të tij ku shndrisnin dy sy të zgjuar, megjithatë preferonte të ishte modest, aq sa mos të bënte dhe aq zhurmë nga ajo që ishte në të vërtetë një “fëmashmit”. Ali Ukaj, një nga gazetarët e rinj të ... [?] një frymë tjetër dhe pikërisht kësaj ideje i shërben deri në minutat e fundit të jetës së tij. Miqësisë, buzëqeshjes, një bote pa kufi absurditet e kufizime, kësaj jete ëndërroi t’i shërbente Ali Ukaj. “I vogli” gazetar, që në dorë kriminale e ndau në mënyrë të pabesë nga gjiri i asaj bote në të cilën kishte nisur të ndjehej fare mirë, ishte bërë në fakt, mbasë pa e kuptuar edhe ai vetë, një rast i gazetarisë aktive e të ndershme. Ishte një ndër gazetaret e parë që bëri një reportazh nga shtëpia e tij. “Dy javë ilegal në Kosovë” është dhe të mbetet ende një nga shkrimet e gazetarisë së ... [?]

Ministri denoncon në Parlament “komplotin” “Segmente të pushtetit që u largua po përgatiten të krijojnë trazira” Reagon PD: “Kjo është një platformë e dhunës kundër njerëzve tanë” Ceka lëshon Bombën: “Në veri gati për kryengritje të armatosur”. Akuzohen segmentet e PD Reagimi i ashpër i PD: “Kjo është platforma e dhunës kundër opozitës shqiptare dhe një përçarje kombëtare”

Dje vota e Parlamentit Tiranë - Me 114 vota pro, asnjë kundër dhe 3 abstenime Qeveria Nano mori votbesimin në Parlament. Ka filluar që në orën 9 seanca e diskutimeve lidhur me platformën e paraqitur nga Kryeministri socialist, për nxjerrjen e vendit nga kriza. Të vetmit zëra opozitarë qenë ata të Godos dhe të Durrësit. Në faqen 2 LEXUESE Sot “Gazeta Shqiptare”, del vetëm me katër faqe. Për shkak të tragjedisë që lidhet me humbjen e jetës së gazetarit të “Gazetës Shqiptare”, Ali Ukaj, redaksia nuk ishte në gjendje që të përballonte një ditë normale pune. Edisud s.p.a., botues i Gazetës Shqiptare, shpreh dhimbjen e thellë për vrasjen tragjike të gazetarit Ali Ukaj. Në pritje që policia dhe hetuesit të hedhin dritë mbi shkaqet dhe përgjegjësitë e kësaj krimi mizor dhe të pashembullt, Edisud i transmeton edhe një herë gjithë kolegëve shqiptarë një telegram për punën e tyre të vazhdueshme në këtë moment të vështirë dhe i dërgon familjes së Aliut ngushëllimet e veta më të sinqerta.

REPORTAZH

Reagon shefi i Komisariatit dhe Pushteti Lokal TIRANË-Vetëm hija e “Albës” në Vlorë. Të paktë ishin ata që dinin diçka për largimin kaq të rrufeshëm të ushtrisë italiane nga “kryeqyteti” i rebelimit shqiptar. Kur erdhën u desh të bindeshin, madje për këtë aty kish mbërritur edhe vetë kryeministri italian Prodi, i cili jo vetëm premtoi për nxjerrjen e trupave të shqiptarëve të mbytur, por edhe për një konsullatë në brigjet e Adriatikut. Atëherë kur flamuri tringjyrësh u ngul mbi majat e kazermave ngjyrë të gjelbërt ishte thënë se italianët “janë gjithmonë të mirëpritur në Shqipëri”. Dhe në fakt bashkëjetesa disa mujore e tregoi këtë gjë, ndonëse fundi humbi “shansin” për t’i treguar vetë italianëve se ata do të përcilleshin fisnikërisht, ashtu siç edhe ishin pritur. Në faqen 3 Nga largimi i forcave të “Alba”

REPORTAZH PESHKOPI - Kilometra frike nga Tirana në Peshkopi. Segmentet rrugore të ankthit e të frikës fillojnë që në kilometra e para të pas Milotit. Krimi i organizuar e spontani ka zbri­tur në rrugë, duke kërkuar të bëjë ligjin mbi grindrat e makinave e të pasagjerëve që udhëtojnë drejt Verit. Ankthi, pasiguria e frika zgjasin disa orë nga Miloti deri në Klos. Më tej rrugana nacionalë duket si më e “qetë” deri në Peshkopinë e largët. Historia e udhëtimit të ankthit nis që në Milot. Shoferë të armatosur kërkojnë të sigurojnë pasagjerët për masat e sigurisë të largëta. Disa kallashnikovë poshtë sediljes, dikush ka edhe granata, si dhe një autokolonë furgonësh që rreshqasin njëri pas tjetrit. Këto janë antikrimi i shofërë të Verit, të cilët edhe pse kërkojnë të qetësojnë pasagjerët, gjithsesi numërojnë minutat e masin kilometrat deri në destinacion. Në faqen 3

MILANO - Është vetëm 16 vjeç, Elvira dhe vështrimi i tij të rinjëve vajza e bukur, duket se je ta nuk i ka ofruar gjë tjetër të këndshme deri tani. Për 8 muaj e detyruar, e trajtuar për huqshëtuar ka kaluar ditët në trotuaret e Milanos, duke ofruar trupin e saj të hollë dhe aspak me “dëshën” e një prostitutë, dëshira vetëm njëra EM-rrënjë një ditë të nën­tori, tek dilte nga shkolla, e përdhunuar dhe më pas e droguar në Itali ajo sot duket se ka shpëtuar falë zemërgjerësisë së një italiani. Në faqen 3

Partitë e shoqatat shprehin dhimbje e protestë TIRANË - Deklarata dhe fakse të shumta kanë mbërritur dje në redaksinë e Gazetës Shqiptare për të shprehur dhimbjen dhe indinjatën për vrasjen e mjeshtrit të gazetarit dhe kolegut tonë të dashur Ali Ukaj. Adresat e tyre i referohen partive të ndryshme politike, shoqatave të gazetarëve dhe institucioneve të tjera. Bota politike shqiptare dhe ajo e shtypit shprehin shqetësimin e tyre dhe i drejtojnë Qeverisë me kërkesën unike që të marrë masat për zbardhimin, kapjen e autorëve dhe vënien e tyre para drejtësisë. Sapo është përhapur lajmi i vrasjes së kolegut tonë Ali Ukaj kanë reaguar kanë mbërritur fakse nga seli e Partisë Demokratike, nga Shoqata e Gazetarëve Profesionistë, Lidhja e Gazetarëve të Shqipërisë, Grupi Ndal deklaratat e partive e shoqatave janë të kuptueshme, të përgjigjura. Por ne, ko­ Njeriu, Komiteti Shqiptar i Helsinkit, redaksia e gazetës “Republika”, Departamenti i gazetarisë në Universitetin e Tiranës etj. Përmbajtja e tyre është thuajse e njëjtë: dhimbje për humbjen e jetës së një punonjësi të fjalës së lirë, dhe kërkesë Qeverisë Nano për gjetjen sa më të shpejtë dhe nxjerrjen para përgjegjësisë të autorëve të këtij krimi si dhe vënien në vend të personalitetit të gazetarit. Në disa nga këto deklarata nënvizohen fakti se vrasja e kolegut tonë të paharruar Ali Ukaj shënon rastin e vetëm të vrasjes së një gazetari në Shqipëri gjatë këtij viti, duke parë të fundit është fundi. Katër vjet më parë po nga një akt i dhunshëm në mes të rrugës, humbi jetën një gazetar i ATSH. Shumë muaj kanë kaluar që atëherë dhe vrasësi ka mbetur i pa ndëshkuar. Shumë muaj kanë kaluar ... Për Ne, kolegët dhe miqtë e gazetarit, kjo është një alarm kundër krimit. Vrasja e një gazetari ka një shkallë tjetër zhgënjimi e vështirë që kalon shoqëria civile shqiptare e ndodhur ende nën kërcënim të krimit. Është ky kaos, kjo klimë e mbrapshtë lirë për banditë kriminalë e që grabisin lirshëm, dhunojnë e grabisin lirshëm, dhunojnë e grabisin lirshëm, është pra kjo klimë e ndotur me krim të pandëshkuar që krijoi mjedis të përshtatshëm për bërë punën që, në mes të natës dhe pa dëshmitarë, morën jetën e shokut tonë të dashur. Kjo humbje tragjike, duhet të na bëjë të gjithë, qytetarë, gazetarë e politikanë të bashkëpunojmë për kthyer Shqipërisë qetësinë. Këtë dëshëronte edhe Aliu. Redaksia

TIRANË - Vrasja makabre ka ndodhur rreth orës 01.30 duke u gdhi­rë e martë. Ukaj, pasi është masakruar, ka dëmtime në kokë e të shpërndara me kacavidë, është gjendur në mëngjes nga policia pas njoftimit të disa fqinje. Rreth orës 10 trupi i tij është dërguar në morgun e spitalit të Tiranës ku ndodhet dhe sot. Ende shumë mister mbijë këtë krim të shëmtuar. Nga policia mësuhet vetëm se janë ndaluar disa persona, që prapë kanë qenë të shoqëruar me një ndjerin, por nuk ka ndonjë njoftim për çka mund të kenë deklaruar. Me shumë është ndaluar dhe në afërm i Ukajt, që ka qenë shoqëruar me të në mbrëmjen e të hënës. Fqinjët e tij mbajnë mend të kenë dëgjuar, rreth orës 1 pas mesnate, klithma e ulërima në apartamentin e tij. Ndërkohë që policia thotë se ai duhet të ketë ardhur në banesë rreth orës 12 natës e është dëbuar me kë ka qenë i shoqëruar. Hetimet janë duke vazhduar ar policia thotë se shpejt do japë një përgjigje për këtë mister.

TIRANË - Kur auditori i gazetarise priti në Tetor 1993 brezin e dytë të studentëve të rinj, mes tyre ra në sy djaloshi shtatlartë, me syze e çantë shpitsh, nga Deçani i Kosovës. TIRANË - Kur auditori i gazetarisë priti në Tetor 1993 brezin e dytë të studentëve të rinj, mes tyre ra në sy djaloshi shtatlartë, me syze e çantë shpitsh, nga Deçani i Kosovës. Ali Ukaj kishte shflethuar filozofi e sociologji, kishte provuar burgun në Serbi dhe ishte ndodhur në vorbullën e ngjarjeve. Nga “Gazeta Shqiptare”, ku ai filloi të punojë, lexuesit mundën ta ndiqnin përmes shkrimeve të tij për Kosovën e çështjen kombëtare. Aktiviteti i përditshëm shkollë-gazetë sikur e rriti edhe më Aliun. I kudondodhur Ali Mes gazetarëve, studentëve apo miqve nga Kosova shpesh do të thoshte: “Të them të drejtën, kam nis të harroj ku kam lind, këtu a në Kosovë”. Sot është dita e fundit për studentët e vitit të katërt. Është dita kur gjithkush prej tyre, pas provimit dhe mbrojtjes së temës, i zgëzhohet faktit se pas katër vjetësh ja ka dalë mbanë. Por kjo klimë më se normale në të gjithë shkollat apo universitetet e botës vjen e këputet në mes, kur një koleg nga “Gazeta Shqiptare” njofton: “Aliu nuk jeton më”. Askush nuk do ta besojë. Të gjithë kujtojnë besëden e fundit me të: “Jo, nuk jam duke u larguar nga Fakulteti. Ma mirë po e le diplomën për vitin tjetër...” Dhe më të vërtetë, studentyndi dëshur Ali Ukaj nuk mund të jetojë soprane jetës, ai do të reflektonte këtu, e kujtëbër dhe aftësi të theksuar komunikimi. këputet në mes, kur një koleg nga [Teksti i artikullit në shiritin majtas është pjesërisht i prerë në skajin e sipërm.] ... është shtypin dhe informacioni dhe kjo kupthojmë, meqë pa gjyslykëve të tij ku shndrisnin dy sy të zgjatur, dhe aq zhurmë nga ajo që janë mesatarizuar tërësisht. Ali Ukaj, një nga gazetarët e rinj të Shqipërisë, njeri që shkroi shumë e shumë shkrime mbi Shqipërinë, Shqipërinë dhe shqiptarët dhe hallet e tyre, tani nuk është më. Në vend të Aliut ka mbetur një vezullim i zbehtë lentesh dhe një mirësi pa fund. Një gjë që i mungon sot shumë vetëve në jetë... Aliu dinte të rezatonte mirësi, ja përse sot, kur Aliu nuk është më, shumë vetë derdhin lotë. Në këto kohë graresh e tragjedish jemi mësuar me plot lajme të trishtuara. Shpesh herë mbërrijnë në redaksitë tona vra­sje apo trëmbshme fëmijësh, histori dëshpajsh të reja që përfundojnë si prostituta në bulevardet e Europës, njerëz që shajnë me lot në sy atë që e duan më tepër sa çdo gjë në këtë botë, vendin e tyre. Me të gjithë këta ishim mësuar e stër-mësuar, ndonëse në sytë e londërit prej nesh vezullonte ndonjë perlë loti. Aliu ishte pikërisht një nga ata. Një nga ata që edhe prekeshin kur listës së vdekjes i shtohej emri i tij. Një nga ata gazetarë që nënshkruante çdo tekst dhimbjeje, që i botuar në shtyp, ishte çdoherë një buzëqeshje që i përgjigjej natyrshëm. Ali Ukaj, student, i vuajtshëm për burgje, ishte i aftë të duronte buzëqeshje. Dy jetë dora kriminiale ka kuptuar se ka vrarë buzëqeshjen. Në fakt, ka qenë një pretendim i kotë. Mirësia nuk mund të vritet kurrë. Nga çdo anë e qytetit viktimat e vërteta janë ato që ato të vuaj Aliun tonë dhe jo e kundërta, ja përse vezullimi i syve të tij do të vazhdojë të ndriçojë për vite e vite duke dhënë ende mirësi. Endrra e tij do të realizohet. Nuk ka rrugë tjetër. Carlo Bollino, Fatos Bashaku, Armand Mero, Edmond Laçi, Ilir Alia, Andrea Stefami, Sokol Balla, Armand Shkullaku, Hektor Pustina, Mirela Borova, Aleksandër Frangu, Mentor Kika, Lorenc Vangjeli, Rezear Xhaxhiu, Altan Bizhga, Orest Musaj, Olsi Meksi, Dorjana Lika, Mihal Koçi, Arjeta Rrudha, Adrian Angoni, Fatos Qatip, Arben Hiko, Dritan Lusha, Ardit Tafa, Çenë Tmerri, Blerim Koka, Zamir Xhoxhi, Alba Maloku, Aleksandër Furtshi, Elio Elini, Shpëtim Nzarako, Alfred Peza. Në fakt, mbase aktive e të ndershme. Ishte një ndër gazetarët e rarë nga Kosova” është dhe do të mbetet ende një nga shkrimet e gazetares së re shqiptare. Pikërisht sepse Ali Ukaj, viktima e tragjedisë, falë zemrës së tij të madhe rezatonte një gjë që kishim nisur ta harronim: patriotizmit fisnikën qëra reale, nëna, babai, një shtëpi dhe më pas një vuajtje pa të cilat njerëz e ka të vështirë të jetojë në këtë jetë. Ne, shokët dhe kolegët e tij më të vjetër, do ta kemi të vështirë e të rëndë, tmerrësisht të rëndë, që të pajtohemi me këtë “lajm”, sado i bujshëm qoftë. Askush prej nesh nuk do të pajtohet me faktin që Aliu nuk ekziston më. Sepse në fakt, ai do të vazhdojë të jetë mes nesh. Do të vazhdojë të jetë përmes nderëshmërisë së tij, përmes etjes për të jetuar mirë, përmes dëshirës për t’i parë të gjithë me mirë dhe përmes vullnetit të veçantë të të syve të tij të ndritshëm. Ne, mbase këtë herë nuk gabojmë, besojmë se nuk ka një emër të mirë që të jetë aq aftë të mbajë merakun e një buzëqeshjeje të dhënë natyrshëm. Ali Ukaj, gazetari, studenti, Nuk ka rrugë tjetër.