Die u shty vendimi i Komisionit të Mandateve. Presion ndërkombëtar. Prodi: S’ka ndihma pa dialog Pazar me arrestimin e Berishës PS vendos t’i heqë imunitetin. Europa: Më mirë Jo TIRANE - Die krerët e PS vendosën t’i heqin imunitetin liderit demokrat Sali Berisha. Por fati i Berishës duket se do të vendoset nga kancelaritë e huaja. Komuniteti ndërkombëtar mësohet tu ketë kërkuar autoriteteve shqiptare të mos burgosin Berishën. Një zgjidhje e tillë sipas tyre do të zgjasë spiralen e krizës. Ndërkohë ata po bëjnë një presion nga ana tjetër, ajo e Berishës për ta detyruar këtë të fundit të largohet nga politika, ndoshta dhe nga Shqipëria. Në të kundërt doja e grushtit të shtetit me faktet e mbledhura nga prokuroria është gati. Komisioni i mandateve ka anuluar të mbledhje të njëpasnjëshme. Në pritje për të dëgjuar shpjegimet e Berishës mbledhja është shtyrë për sot, por do të shkojë dhe prokurori i përgjithshëm për të paraqitur provat. Pavarësisht politikës dhe diplomacisë Prokuroria ka këmbëngulur në kërkesën për të arrestuar Berishën. “Berisha duhet të arrestohet patjetër. Nuk mund të zhvillojmë hetimet pa arrestuar organizatorin kryesor të kryengritjes së armatosur”, thonë burime nga prokuroria e përgjithshme. Ndërsa die Prodi ka paralajmëruar se “Italia do të ndërpresë ndihmat për Shqipërinë nëse nuk fillon dialogu mes forcave politike” Në faqet 2, 3, 9

OPINION Kaosi dhe kush duhet fajësuar GJERGJ PEÇI Deri tani ishim mësuar të dëgjonim vetëm për tronditjet e qytetarëve dhe policëve, pra të atyre njerëzve që përtej një rrethi të ngushtë familjar dhe shoqëror nuk i njihte kush. Dhe këto ishin bere kaq të shpeshta sa nuk na krijonin ndonjë përshtypje të veçantë. Papritur, ashtu si në vitet e para të shtetit shqiptar, u shfaq fenomeni i vjetër i tronditjes së politikanëve. Ndonëse ky shkak mjaft i përmbajtur krijoi të ndryshme, nuk duhet harruar se përgjegjësia e këtij krimi i takon pikërisht kësaj qeverie dhe rekuizitës së koalicionit të saj partiak. Duke përjashtuar planin njerëzor dhe manipulimin e interesave politike, në aspektin psikologjik kjo ka njëherësh efekt çlirues dhe vetëshkatërrues. Si unë, që jam qytetar i zakonshëm dhe praktikisht i pambrojtur, si politikani, që është person i rëndësishëm, i veshur me pushtet dhe i rrethuar nga njerëz që i shërbejnë, jemi njëlloj; që të dy mund të rrezikojmë. Pra, përveç keqardhjes që kam për veten time dhe nervozisë për punët e ... ose tërmet, sepse ky vend nuk bëhet kurrë. “Sigurisht, unë nuk e kam fjalën për Shqipërinë dhe miqtë e mi, që janë edhe ata nuk kanë të zakonshëm si puna ime, po për ata që janë në pushtet dhe që luajnë me fatet tona. Dhe këtu nuk e them sa për muhabet, por sepse e ndiej thellë dhe më mundon gjatë gjithë kohës. Pra, unë, qytetari i zakonshëm, mezi pres që t’i bëje bam. Bile ia bëj edhe hyzmetin duke shkuar nëpër mitingje dhe duke ulëritur atje me sa kam në kokë për do gjë që thuhet. Shkurt muhabeti, jam gati të bëj gjithçka vetëm për t’ua thyer hundët atyre që janë në pushtet. Nuk më hyn në sy asgjë dhe asgjë. Nuk pyves as për ligj, as për familje, as për kohën time. Sa për të ashtuquajturin shtet shqiptar që ka ngritur klasa e pakicës, nuk më bie ndërmend fare, sepse ai nuk ka të bëjë me mua. Unë, si qytetar i zakonshëm, jam i privuar nga mentaliteti i mbrojtjes së organizuar të interesit tim; e vetmja gjë që më ka mbetur është rebelimi i shfrenuar. Por nuk jam edhe kaq i pavetëdijshëm shqiptar, kur dëgjoj që vritet një person i rëndësishëm, arrij të provoj edhe ndjenjën e barazisë përpara eliminimit fizik. Për mua kjo nuk është vetëm një mundësi për t’u ngushëlluar apo një lloj e drejtë natyrore në një entitet primitiv politik, si Shqipëria. Unë, si qytetar i zakonshëm, i dëm tuar rëndë nga politika e këtij vendi dhe nga ata që e bëjnë atë, dua t’i shoh në bangën e të akuzuarve të gjithë ata që krijojnë kaosin dhe arbitraritetin. Por këtë nuk ka se kush ta bëjë. Dhe duke qenë i detyruar të ushqehem vetëm me psikologjinë e individit, sepse psikologjinë shoqërore e kanë shkatërruar dhe e kanë bërë të papranueshme pikërisht këta persona publikë, unë, si qytetar i zakonshëm, them: “Ishallah e harro dhe këta të tjerët që të bien herët.” Dhe kjo nuk është vetëm një ndjesi për mua, por e një grupi njerëzish, për një ide që, pas kësaj vrasjeje politike, sa je bërë më e ngulët. Padyshim, unë dua t’i shoh të gjithë këta persona larg meje dhe larg këtij vendi. Por meqë ata kanë një vullnet krejt të ndryshëm nga imi dhe kanë vendosur të qëndrojnë në pushtet, duke u alarmuar herë pas here dhe duke e bërë të padurueshëm ambientin shqiptar, vetvetiu unë zgjodha që të ndodhe sa më parë ndonjë e keqe. Mirëpo vrasjet e politikanëve nuk po vrasin e po shkatërrojnë ata që janë atje, se ata janë të zakonshëm, e të gjykojnë e shikojnë në jetën time, si p.sh., një ndjeshi boksi ose futbolli. Kështu, unë jam vudshmërisht në pritje dhe lehtësisht i dëshpëruar, bile dhe nga fati i bujshëm të një gazete. Më falet të tjera, unë, qytetari i zakonshëm shqiptar, jam një jokohësisht i dur për emocione të forta dhe i prirur prej tyre. Ndërkaq, këta e paralajmërojnë, bëjnë të ndihen mirë shitëry dhe i dëshpëruar totalisht. Gjithashtu përpiqem me halle, të cilat m’i fryjnë, me një shumicën e rasteve, të tjerët dhe, përpara se gjithash, politikën shqiptare. Ajo që ma fikën shqiptare. Ajo që ma fikën shqiptare. Ajo që ma fikën politikën, mashtron dhe bëhet e rrezikshme, kurse ata që e bëjnë të zakonshme këtë, njerëzit me të paditurit. Kështu, u shërbej? [pjesërisht e palexueshme] Me mirë të bëre këto bombë shthet jam edhe kaq i pavetëdijshëm. Unë e di se po shkel disa rregulla, të cilat i kanë shkelur më parë politikanët dhe njerëzit e tyre. Dhe më vjen për të qeshur kur dëgjoj se institucionet janë të shenjta, dhe këtë e thonë pikërisht ata që i përdhosin ato. Shkurt, unë nuk kam asnjë arsye të fortë për t’u përmbajtur. Jam i xhindosur me të drejtë dhe dua t’ua bëj shtëpinë aty-re, d.m.th., të ashtuquajturit shtet, lesh e li. Por kjo ndodh rrallë dhe është e vetmja mundësi që më jepet mua, qytetarit të zakonshëm, për t’u dhënë një leksion të pastër të gjithë politikanëve të papërgjegjshëm. Nga ana tjetër, ata kanë makinat, bodygardët, mbrojtje ligjore dhe një grusht njerëzish që i bën të mendojnë se janë zotër të plotfuqishëm. Pra, ata, politikanët, kanë pushtetin, kurse unë, qytetari i zakonshëm, rebelimin. Atëherë unë vendos të marshoj nëpër rrugë dhe t’i përplas dhe njerëz me arma ime ato institucione të rreme, që nuk institojnë më asgjë, për politikanët, qeveritarët, kur më kanë regjiaku dhe hedh vështrimin përreth, për të parë me habi se ata, kundër të cilëve u rebelova, ndi-han jashtëzakonisht të fryrë dhe të indinjuar, që në nuk më besohet. Atëherë u dridhet trupi, u shtrembërohen sytë, skuqen zonat dhe, për një moment, bëhen kaq të trembur dhe frikshëm sa unë, qytetari i zakonshëm, falë të izoluarm dhe të ndihen këtu i pasigurt. Tani janë ata që tremben, që bëtojnë dhe kërkojnë se do të zbatojnë ligjin dhe do të më rrasin brenda. Për fat të keq, jo vetëm unë jam rebeluar por edhe ata që nuk kanë qenë lëvizur as gjë, fillojnë të ndihen qeshin e të ulin kokat. Megjithatë, kjo nuk zgjat përgjithmonë. Pas një heshtjeje relativisht të shkurtër, mua, qytetarit të zakonshëm shqiptar, më vjen prapë përshtypja se politikanët shqiptarë, po ata që ishin dhe nuk duan të ndryshojnë. Si përfundim, të vërtetë që unë e ruj [e palexueshme] dhe me kujdes dhe të duroj dhe në përgjithësi, Po kush duhet të jetë më faj për këtë, unë, personi i zakonshëm, që nuk trazoj për punët e të tjerëve, apo ata, personat e rëndësishëm, që njerëzit e rëndësishëm e kanë marrë përsipër të qeverisin vendin dhe unë ndihem i bëj hequr, por vetë ndihen dhe shohin për të [e palexueshme]

Në faqen 4 Frikë për të premten 18 shtator. Një vit më parë u plagos Hajdari

. Pollo: Do luftojmë në sheshin “Skënderbej” Frikë për të premten 18 shtator. Një vit më parë u plagos Hajdari

LAJMI I FUNDIT Sulm Komisariatit

. Lideri plak i republikanëve: “Mediu ka gabuar, ai kishte mandat vetëm për të shkuar në varrimin e Azemit” Në faqen 2

. Telefonata intensive mes kreut të shtetit shqiptar dhe Vranickit, ish-mediatorit të krizës marsin e kaluar. Në faqen 3

LEZHË - Persona të armatosur kanë sulmuar dje rreth orës 10.30 komisariatin e qytetit. Tre të vdekur nga ana e agresorëve, bilanci i betejës së djeshme në qytetin verior. Pa asnjë paralajmërim, uniformat blu kanë gjendur në brendësi të armëve dhe dhjetë apo më shumë personash të paidentifikuar. Menjëherë efektivi i komisariatit ka marrë masat për të ruajtur godinën. Policët kanë zënë pozicionet dhe janë përgatitur me zjarr sulmit të natës. Shkëmbimet e ashpra të zjarrit kanë vazhduar për 10-15 minuta deri sa agresorët e kanë kuptuar se ndodheshin përballë një rezistence të fortë. Duke përfituar nga errësira dhe pozicionet e tyre të volitshme, njerëzit e armatosur janë larguar në dalje të qytetit. Ndërkohë të vendosura nën alarmen e policisë së Lezhës, janë nisur në drejtim të qytetit, forca të shumta të komisariateve fqinjë. Në krye të ngjarjeve kryesore të rrugëve nacionale janë ngritur postblloqe dhe kryen kontroll të personave e dyshu[m]. Zëvendëskryeministri Cana ka siguruar se pas largimit të tyre situata në qytet ka qenë e qetë. e.r.a.

DOKUMENT / Flasin njerëzit që jetuan historinë . Ari dhe si u zhduk projektuesi i tuneleve. TIRANË - Skrapari është njëri nga rrethet me terrenin më malor, tepër të thyer dhe më të izoluar nga pjesët e tjera të vendit. Duke pasur parasysh këtë fakt, regjimi i Enver Hoxhës, realizoi aty ndërtimet nga më kolosalet në vend, duke e kthyer vargmalin Tomor-Ramije-Deshnje në një vend të mbushur me qindra tunele nëntokësore me destinacione nga më të ndryshmet. Edhe sot askush nuk e di me saktësi se çfarë ka nën sipërfaqen e këtyre tre maleve shkëmbore. Megjithatë historia e thesarit të Skraparit e ka zanafillën gjatë viteve 1970-1973, kur u bë e mundur ndërtimi i tunelëve që do të shërbenin me në vendstrehim ma e sigurt e arit shqiptar. Tashmë në Skrapar gjenden me qindra deshtimtarë lokulorë të aty-re viteve, të cilët tregojnë mbi historinë e ndërtimeve nëntokësore në këtë rreth. Në faqen 12