HISTORIA/ Korrespondencë 12 vjeçare e Barba Jorgjit Viti 1987, ndër mijëra letra të mbyllura në shishe dhe të hedhura në det, Jan ka zbuluar se njëra prej tyre ka mbërritur në brigjet shqiptare "Të dashur miq, ju lutemi shumë kush do të ketë mundësi të gjejë këtë shishe, të njoftojë në këtë adresë" Në faqen 12-13 Jean Baptisti duke hedhur shishen

Urgjencat mbushen me fëmijë SHIFRA TË FRIKSHME NGA TEMPERATURAT E LARTA Në faqen 14

Aleksandër MEKSI Për fatin e keq të shqiptarëve në tërë si, më tepër sesa të individit në veçanti, shpifja e mbështetur në të pavërteta, besohet më shumë se sa e vërteta, në këto kohë të vështira. Për më tepër e vërteta duhet gjetur. Sikur të mos mjaftonte kjo, shumica e shqiptarëve ndjejnë kënaqësi perverse kur shahet i ndershmi, ai që punon, ai që bën përpara në jetë (nuk flas këtu për ambicien pozitive). Janë të paktë ata që i dalin në mbrojtje, qoftë edhe duke kërkuar të vërtetën. Janë të paktë ata që i largohen apo e dëbojnë shpifësin. Ata fajëzojnë kanë ekzistuar përherë, janë bërë të papadukshëm në letërsi si për Sonzënhe negative, të tillë e quajnë dhe ligjet e pashkruara të shqiptarëve: Kanunin. Kështu në Kanunin e Lek Dukagjinit (Nyje 86, Fjala, 523): “Ai që shkon tuj mjellë e tuj hap fjalë të këqija e gërgasa, herë për njërin e herë për tjetrin, në gojë të Kanunit thirret - Argati i keq - as as është kush në punë, e as i nep kush rrogë”. Në Kanunin e Skënderbeut (Kreu III, art. VII, 3417) thuhet “Shpifja ma dam në nderë ka fazën e zezë para shoqërisë”. Pra, është jashtë çdo diskutimi që morali tradicional i dënon gjet e liga, i veçon dhe i dëbon nga bashkësia njerëz të tillë. Vijon në faqen 4

Rrëfimi i policit në gjak Në faqen 6

Në faqen 11

Sot arresti për "Kambo Marshall" Në faqen 7 Ja përse ministritë s'marrin para Në faqen 5 Gjinushi: Kush shan përjashtohet Në faqen 3