Jemi të ndarë si në mendje... • Mendime të kryetarit të kooperativës bujqësore Mamurri LESH PREVATHI Jemi të ndarë si në mendje edhe në kooperativë. Po ju operatvizat e rretheve dhe blegtorët e tyre, ç’mendim keni? Vetë pyesin, vetë përgjigjen. E kjo më bën të mendoj se ne të parët duhet të biem në një mendje të përbashkët, të jetë një kooperativë e re. Nuk është ka filluar grindja mesh qyshkur do të marrim kufijtë tanë. Kam pasur edhe një hall tjetër: këtë shqetësim e ndjeja para specialistëve e kuadrove që vijnë e ikin. Megjithatë po hedh këto rreshta që të tregoj se si e mendoj unë kooperativën e re. Kam bërë llogaritë të sakta me familjen time. Nuk kam mbjellë shpresë kot. 500 metra katrorë tokë të ndarë për frymë e po shtohen. E me 2000 vetë për kooperativë duhet të jenë 100 ha. Janë edhe 8,5 ha vreshta. Vetëm nga ky prodhim ka të ardhura të mira. Këtij i shtohen pemëtoret, ullishtet e tjera sipërmarrje. Unë mendoj që e ka mbuluar kooperativën me bagëti, ngase në 500 punë e kemi në dorë ta bëjmë. Kryesorja qëndron në mënyrën si ta fillim punën. Ne kooperativistëve puna që na intereson është të rritet. Njerëzit që punojnë mirë, marrin edhe më tepër. Ky është mendimi im për kooperativën e re. Mos kini merak. Ma ndërroni mendjen po deshët me fakte!

Në tryezë e lexopopullor... Në tryezë e lexopopullor të ka rënë, përherësisht në hartë që nga më pëlqen të ziej e të ndehem-shkëlqim ton tokës shqiptare. Juve, për nder të syve të shpirtit. Jo që ne derdhet nga po ta theksoj, që duhet njeriu-së paku, ta lësh pas vetes për ca kohë. Kam dëgjuar për momentet e sakta e të përsosura, dhe njeriu duhet të jetë i vendosur, pa lëkundje. Na kanë mësuar, gjatë kësaj kohe të gjatë, se demokracia do të thotë të kesh rrahur kraharorin e të thuash ç’të të teket. Por nuk është kështu. Demokracia është përgjegjësi, disiplinë, mendim dhe sjellje qytetare. Nuk mjafton të thuash se je demokrat. Duhet të sillesh si i tillë. Demokracia nuk është as sharje, as kaos, as rrëmujë. Është punë, rregull, mirëkuptim. Ne duhet të mësojmë të ecim në këtë rrugë pa i rënë shkurt. Kjo është ajo që dua të them.

Jo nga herë. Shumë herë... Jo nga herë. Shumë herë. Çdo gjë mund t’ju bëhet si e ligë. Po s’ka mundësi të lëshohet kaq shpejt një gjë, me të cilën njeriu ka kaluar gjithë jetën. Kam dëgjuar gjithashtu se njerëzit flasin, llogarisin, krahasojnë. Kanë nisur të kërkojnë rrugë të reja. Në disa vende po shfaqen forma të tjera organizimi. Kjo më duket e drejtë. Ne nuk mund të mbetemi peng të legjendave. Jeta kërkon punë, jo mite. Ajo që vlen është çfarë sjell në sofrën e njeriut. Ndaj, edhe kjo llogjendë duhet parë me sy kritik. Vetëm kështu ecim përpara.

Në vend se ta urrejmë njëri-tjetrin... Në vend se ta urrejmë njëri-tjetrin, të kërkojmë mënyra për të folur hapur e drejt. Demokracia nuk vjen me britma, por me mirëkuptim. Veta e vetme nuk mjafton. Duhet bashkim, duhet kujdes, duhet respekt për fjalën e tjetrit. Ne po kalojmë një kohë të vështirë, ndaj çdo mendim i matur vlen. S’na hyjnë në punë sharjet, as trimëria boshe. Na hyn në punë puna dhe drejtësia. Kjo është fjala ime.

Unë nuk kurrë pluralizmin... Unë nuk kurrë pluralizmin politik, pluralizmi e fjalën. Kërkesa për një parti tjetër është krejt e drejtë. Kjo s’do të thotë se duhet të hidhemi në armiqësi. Nga përvoja e deritanishme duket qartë se njerëzit duan të flasin lirshëm, të organizohen sipas bindjeve të tyre dhe të marrin pjesë në jetën publike. Kjo është një nevojë e kohës. S’ka pse të trembemi prej saj. Përkundrazi, duhet të gjejmë mënyrën si ta bëjmë këtë pa përçarje, pa hakmarrje, pa dëm për vendin. Vetëm kështu pluralizmi mund të ketë kuptim.

Nga një njeri që si shumë e shumë... Nga një njeri që si shumë e shumë të tjerë, para pak kohësh e shikonin në sy lëvizjen dhe ngjarjet me një farë mosbesimi e frike. Ditën e nisje, tek takonim, por mbrëmjen në pyetjen: — Pse, edhe orizi po e merr lirinë? — Përgjigjja planë shkonte më tej. Kishte edhe tallje. Por në të vërtetë pyetja fshehte një habi të madhe për shpejtësinë e ndryshimeve. Sot po shihet se lëvizja po shkon drejt një realiteti të ri. Askush nuk mund ta ndalë më këtë rrjedhë. Njerëzit po kërkojnë të drejtën për të zgjedhur, për të folur, për të marrë pjesë. Kjo s’është lojë. Është nevojë. Dhe kush nuk e kupton këtë, mbetet pas. (Vijon në faqen 2)