Monizmi si sistem po largohet. Ishte ai që për shumë kohë mbajti të ndrydhur individin, jo sa sakrifikohej edhe jeta e tij dhe zhvleftësohej e drejta e tij humane për të menduar, gjykuar dhe vepruar sipas bindjeve të veta. Në pragun e zgjedhjeve të para pluraliste në vend, një prej ministrive më të rëndësishme dhe ende mjaft e ndjeshme, ajo e Bujqësisë, doli hapur në përkrahje të PPSH-së. Nuk po ndalemi këtu të gjykojmë lirinë politike të një individi, po faktin se deri ku shkon akoma presioni i nomenklaturës së vjetër. Nga ana e shtypit të përditshëm, pothuaj asgjë nuk u tha. U duk se kjo çështje u kalua në heshtje. Mirëpo ajo mbetet me rëndësi, sepse ka të bëjë me një frymë të tërë administrimi që vazhdon. Shumë të qarta kanë qenë publikimet e punonjësve të asaj ministrie, ku u shpreh hapur mbështetja për një parti të caktuar, gjë që në kushte normale nuk mund të ndodhte në një institucion shtetëror. Për më tepër, u vu re se kjo u bë jo vetëm me deklarata, por edhe me forma të organizuara ndikimi. Në këto rrethana lind pyetja: a është ky zell politik trashëgim i drejtpërdrejtë i monizmit, apo kemi të bëjmë me njerëz që e mbajnë gjallë atë edhe sot? Nëse ministri nuk ka lidhje me këtë frymë, le ta thotë publikisht. Nëse po, atëherë pyetja jonë mbetet: ju rridhni nga monizmi apo monizmi ka rrjedhur prej jush? Ky nuk është thjesht një formulim polemik. Është një shqetësim qytetar për mënyrën se si po administrohet një sektor kyç i ekonomisë dhe për mënyrën se si kuptohet ende raporti midis shtetit dhe partisë. Sot, kur vendi po përpiqet të ndërtojë institucione të reja, nuk mund të pranohet që aparati shtetëror të përdoret si zgjatim i një force politike. Kjo do të ishte jo vetëm gabim politik, por edhe cenim i besimit të njerëzve te ndryshimi. Gazeta jonë e shtron këtë pyetje publikisht dhe pret përgjigje po aq publike.

2. Zoti Napoleon! Lezova kryetitullin e një shkrimi drejtuar disa tregtarëve të vegjël: “Mos fyeni Napoleonin”, dhe me habi pashë se emri juaj ishte vënë në mënyrë të tillë sa të krijohej përshtypja e një njeriu të cenuar në dinjitet. Jam i detyruar t’ju drejtohem publikisht, sepse kjo çështje ka marrë përmasë jo të vogël. Nuk është aspak e udhës që emri i një njeriu të përdoret si flamur për të mbuluar probleme të tjera. Nëse ju vetë jeni ndier i fyer, kjo është një gjë; por nëse të tjerët flasin në emrin tuaj pa të drejtë, atëherë kemi të bëjmë me një keqpërdorim. Opinioni publik duhet ta dijë qartë se kush flet dhe pse flet. Shkrimi i mëparshëm i botuar në këtë gazetë ka ngjallur reagime. Disa e kanë interpretuar si mbrojtje të interesave private, disa si thirrje morale. Në të vërtetë, thelbi i çështjes është respekti për njeriun dhe mosabuzimi me emrin e tij. Unë nuk e njoh personalisht zotin Napoleon Roshi, por kjo nuk më pengon të them se askush s’ka të drejtë të bëjë tregti me dinjitetin e tjetrit. Edhe kur ka pakënaqësi, edhe kur ka konflikt, gjuha duhet të mbetet qytetare. Po e them hapur: emrat e njerëzve nuk mund të përdoren si pankarta. Dhe aq më pak për të krijuar zhurmë publike. Nëse ka ankesa, le të paraqiten me fakte; nëse ka padrejtësi, le të thuhen qartë. Por jo me shpifje, jo me zhurmë dhe jo duke vënë në mes emrin e një personi. Kjo është arsyeja pse them: mos fyeni Napoleon Roshin.

POsAQËRISHT PËR GAZETËN "KOHA JONË", LEZHË Me kërkesën që të ruajmë anonimatin e vendit po e botojmë me inicialet e saja. Ka lindur më 19 shkurt 1975 në Kallmet të rrethit të Lezhës. Ka kryer 8-vjeçaren dhe punon në kooperativën bujqësore. Bën një jetë të zakonshme fshati, por e pazakonshme është dëshira e saj për futbollin. Ajo luan futboll prej vitesh me djemtë e lagjes dhe, siç thotë vetë, ka marrë pjesë në ndeshje të ndryshme në fshat dhe në zonë. “Kur isha e vogël, më tërhiqte loja e topit më shumë se lojërat e vajzave. Shpeshherë më qortonin, por unë nuk hiqja dorë”, thotë ajo. Sipas rrëfimit të saj, aftësia për të luajtur futboll është vënë re prej kohësh nga bashkëfshatarët. Disa e kanë marrë me shaka, të tjerë me admirim. Por ajo këmbëngul se kjo është një dëshirë e sinqertë dhe jo një tekë e çastit. Në mungesë të kushteve, ajo nuk ka pasur mundësi të stërvitet në mënyrë të rregullt, as të provojë veten në ndonjë skuadër të organizuar. Megjithatë, vazhdon të luajë sa herë i jepet rasti. “Po të kisha mundësi, do të luaja edhe në një ekip të vërtetë”, shprehet ajo. Për moshën dhe vendin ku jeton, rasti i saj është i veçantë. Futbolli te femrat pothuaj nuk njihet ende në vendin tonë, ndaj edhe pohimi i saj se mund të jetë futbollistja e parë shqiptare nuk tingëllon i pamundur. Në foto ajo shfaqet me topin në këmbë. Emri i saj nuk botohet me kërkesën e vetë familjes. Me ndërime dhe respekt për gazetën, SHQIPONJA JONË, Lezhë

7. Hodi Naimi: “Ekologjia shqiptare e pyjeve dhe mjediseve të blerta” 8. Noriam Keta libra [?] Këto ditë pritet të dalin nga shtypi dhe të kenë në qarkullim këta libra të rinj: 9. “Lufta dhe mbrojtja e bimëve” 10. Ilia Nushi: “Zbulime arkeologjish në Egjipt” Për doktorin e shkencës botuese EDMOND JACELI Vizitë TV i botimit E përmërio 16 GUSHT 1991 E përditshme Nr. 39 (149) LEVIZ 1 [?]