Këmbë asaj kısure te ndej e lakyere ke ndjekur e mashtruar, a vyen e heqesh mënd ne shokë? e ky e vështeshtë me te do mbapësh? e ky qellim? e kërcenore t' arsyeve... [?] Përderisa kanë qarkulluar e komunizmit, njëllj si ndodhi sot edhe me këta opozitarë që po kërkojnë zgjidhje të reja me pahir. Kur disa katundarë të varfër nuk mundën të mbronin dot stanet e tyre, edhe pashallarët nuk i mbronin dot kështjellat. Në shkrim e sipër kjo e vërtetë duket si e hidhur, por e hidhur është vetë koha. Që në muajt e parë të ndryshimit, ndonëse populli kishte shpresa të mëdha, aparati i vjetër nuk hoqi dorë. ZP-ja dhe gjithë makineria e saj u përpoqën të ruanin pozitat me çdo mënyrë. Tani që po shembet rendi i vjetër, një pjesë e njerëzve që e ushqyen atë, kërkojnë të dalin përsëri si shpëtimtarë. Në këtë gjendje s'mund të ketë mashtrim të ri. Populli ka parë, ka duruar dhe ka kuptuar. Kush e ka sjellë vendin në këtë derexhe, s'mund të dalë tani si mjek i plagës që vetë ka hapur. Ata që për vite me radhë u mësuan me urdhër dhe me frikë, tani flasin për demokraci, por fjala e tyre nuk bind më. U deshën dekada që të kuptohej se e vërteta nuk mund të mbahet më nën dry. Sa më shumë shtyhet ajo, aq më e fortë shpërthen. Shqipëria nuk mund të ecë më me gjuhë të dyfishtë. Nuk mund të premtohet liri dhe të ruhet po ai zakon i vjetër i komandës. ZP-ja ka mbetur si një trup pa frymë, por që ende lëviz nga zakoni. Kjo lëvizje nuk tremb më askënd. Koha e sotme kërkon burrëri, fjalë të hapur dhe përgjegjësi. Kush i trembet dritës, e di mirë se çfarë ka fshehur. Kush i trembet zgjedhjes së lirë, e di mirë se çfarë nuk i fal populli. Prandaj, kjo ZP-ja gun gian të ngordhur. Të mos e mbajnë më si gogol përpara syve të njerëzve. Shqipëria ka nevojë për jetë të re, jo për hije të vjetra.

Gazeta “KD” e emëruar, e quajtur e pagëzuar “ZP”, e 9.9.1991, lidhë me Mitingun në Tiranë, jo në lëvizjen e qytetarit, ashtu siç po spekulohet. Qëllimi i saj është krejt tjetër: të trembë opinionin dhe të ruajë mekanizmat e vjetër. Prandaj edhe sulmet ndaj “Koha Jonë” nuk janë të rastit. Për ata që s’dinë ta lexojnë kohën, çdo fjalë e lirë u duket rrezik. Por fjala e lirë nuk ndalet më. Kjo gazetë doli për të mbrojtur të vërtetën dhe për t’i dhënë zë mendimit të lirë. Në këtë kuptim, ajo ka hyrë në një betejë që nuk është vetëm e saj, por e çdo qytetari që nuk pranon më frikën. Sot kur Shqipëria ndodhet në prag ndryshimesh të mëdha, është e natyrshme që forcat e vjetra të përpiqen të baltosin çdo nismë të pavarur. “Koha Jonë” është quajtur me lloj-lloj emrash, është sulmuar, është shtrembëruar. Por ajo nuk është gazetë e shpifjes; ajo është gazetë e lirisë së mendimit. Nuk është e lehtë të shkruash në një vend ku për dekada e vërteta është mbyllur. Nuk është e lehtë të flasësh kur shumëkush është mësuar të heshtë. Megjithatë, heshtja sot është faj. Dhe fjala e lirë është detyrë. Ne jemi kundër dhunës, kundër mashtrimit dhe kundër përdorimit të shtypit si armë kundër popullit. Ne besojmë se demokracia e vërtetë ndërtohet me pluralizëm mendimi, me zgjedhje të lira dhe me përgjegjësi qytetare. “Koha Jonë” nuk i shërben asnjë klani, asnjë grupi të fshehtë e asnjë manipulimi. Ajo i shërben së vërtetës, publikut dhe Shqipërisë demokratike. ALFONS ZENELI

A SJAJONË NJË PARTI? Takohen të ve pamborur rreshtish në shkallë te Vermutit me njëri-tjetrin në kafene. “Si jeni?” “Mirë, po ti?” “Edhe unë...” Në fund njëri pyet: “Po ç’do bëhet me këtë vend?” Tjetri: “Mos u mërzit, bëjmë një parti të re!” “Parti me kë?” “Me ata që s’kanë mbetur pa parti!” Kristaqi i tha Ylliut: “Në qoftë se më vjen ndonjë shok, shoqatë apo delegat qoftë, mos ma ngatërro partinë me social para ose marksizëm, bëhem i zoti vetë!” Të tre: “Parti e para...”

LETER E HAPUR ZOTIT SALI BERISHA Unë qe po ju shkruaj jam një i ri?e 18-vjeç e gradur, por me mos u quanin Sa?at i pashë në Kavajë në vendin tonë. Për një qast më ndodhi per duar që po ndynin ndonjë gje. Përsëri jo Agron Berishova, përkundrazi, pashë njerëz të zymtë e te zemëruar. Kishte një lëvizje të madhe. E kuptova që diçka po ndryshonte. Përpara debateve të ashpra, pashë se shumë të rinj prisnin një fjalë shprese. Ju jeni bërë për ta një simbol, prandaj po ju shkruaj. Ne nuk duam më premtime boshe. Duam një Shqipëri ku njeriu të mos ketë frikë të thotë mendimin e vet. Kam parë nga afër se si njerëzit presin me ankth atë që do të ndodhë. Disa kanë shpresë, disa druajnë. Por shumica duan ndryshim të vërtetë. Kjo është arsyeja pse ju drejtohem hapur. Mos harroni se fjalët peshojnë më shumë kur vendi është i lodhur. Ne kemi nevojë për qartësi, për vendosmëri dhe për ndershmëri. Nuk mjafton të jesh kundër një regjimi; duhet të jesh edhe për një të ardhme më të mirë. Pashk Hadej

E SHTUNË 1 SHKURT 1991 E përditshme Nr. 27 (178) 1 Lek