• Vepra private ne targa dhe pa targa rrëmbenjëne mes të ditës. Po të vazhdohet kështu, Shqipëria do të bëhet me Sicili e dytë. Këto muajt e fundit kanë ndodhur me qindra rrëmbime. Më e çuditshmja, më e papranueshmja sa s’ka ku të vejë më, ka ndodhur së fundi në Lezhë. Që ende ne gjithë vendin e kanë fjalën për dy vetura, ndërsa tek ne rrëmbejnë me veturë edhe njerëz. Ja çfarë ka ngjarë. Në lagjen Nënë Tereza të Lezhës, te shtëpia nr. 99, një “Toyota” me ngjyrë të kuqe dhe me targë të bardhë siç duket e prodhimit të Taivani, me dy djem brenda, i është afruar një vajze të re dhe e kanë marrë me forcë. Ka qënë një vajzë rreth të 20 vjetëve. Njëra nga motrat e saj, duke parë këtë skenë ka nisur të thërrasë. Ndërsa e përndjekur prej rrëmuesve, ajo nuk e ka patur të lehtë. Në vrap është rrëzuar dhe dërguar në spital. Ngjarja ka ndodhur ditën e mërkurë nga ora 10.30 e paradites, pra në mes të ditës. Ose më mirë nën dritën e diellit. Në këtë rast nuk paraqitet vetëm brutaliteti. Është edhe një mungesë e theksuar sigurie. Askush nuk ndihet i sigurtë në qoftë se mund të rrëmbehet, madje edhe nën dritën e diellit. Kjo është e dhimbshme, me tepër se tragjike. Sipas shumë qytetarëve, kjo ngjarje nuk është e para e llojit. Veçse e pazakontë është se kemi të bëjmë me rrëmbimin e një personi nga një “Toyota”, që ende me vetura vazhdojnë të mbeten për ne në Shqipëri si një botë pa arritur mirë dhe e largët. Të paktën me makinat private. Kjo tregon se ne qysh prej e hënë, për përdhunime femrash u duket sikur është e drejtë. NE NDJEKJE! Për ta zbuluar detajet e kësaj ngjarjeje, ne dërguam reporteren tonë. Ajo, së bashku me dy djem të tjerë, kapën një “LADA”, një tjetër makinë private dhe pasi pyetën deri sa u ngatërruan nëpër rrugicat e lagjeve, arritën te vendi i rrëmbimit. Më e dhimbshmja, më e rëndë se skandali i rrëmbimit të një vajze në mes të ditës, ishte se në vendin ku qe marrë me forcë vajza, nuk paska ndonjë me qëllim të keq veçse rastësisht, që të kishte parë dhe të tregonte si kishte ndodhur ngjarja e pazakontë. Iku, s’u pa. Madje asgjë s’dihet se ç’bëhet me të, a është kthyer, po e po. Njerëzia në Lezhë, si kudo, do ta marrë vesh se ç’u bë me vajzën e vet. Në fund te rrugës e sidomos përgjatë pedonales janë paksa me larg shtëpitë. Vetëm aty ndonjë familje kishte mundur të shihte. Ndër ta një vajzë 16-vjeçare thoshte se rrëmbimi kishte ndodhur para syve të saj, po askush s’qenka afruar. Ajo ka vërejtur vetëm se vajza e re po merrte drejtimin për tek shtëpia e një komshijeje, kur makina private ndaloi e mori me forcë. “Një djalë i zgjati dorën dhe e futi brenda”, - tregonte. Më tej, një tjetër grua, teksa fshinte oborrin, pohonte se kishte dëgjuar ulërimë, po jo të shihte fytyrat. Të gjitha dëshmitë mbeten të paqarta dhe të frikshme. Ata që e përshkruan makinën, thanë se ishte “Toyota” e kuqe, me targa të bardha. Të tjerë thanë se targa nuk kish fare. Këto kundërthënie janë një tregues i panikut të çastit. Por fakti mbetet fakt: një vajzë është marrë me forcë në mes të ditës. Nëse sot rrëmbehen vajza të reja, nesër mund të rrëmbehet edhe ndonjë grua ministri. Kjo nuk është vetëm figurë letrare. Është pasojë e mungesës së rendit dhe e papërgjegjësisë. Po të vazhdohet kështu, Shqipëria do të bëhet me të vërtetë një Sicili e dytë.

Kastrio Shabani, pasi ngjiti në para gjërat e larta, i uli të gjitha. Hodhi syte dhe shkonte te mbaruar? Ka shumë njerëz të mençur dhe të mençur tepër, e që bënin budallallëqe të mëdha. Kastrio Shabani, pasi ngjiti në para gjërat e larta i uli të gjitha. Kështu, rrëfimet për të kanë marrë trajta aq të padenja, sa nganjëherë qesh e qanjë njëkohësisht. Ky njeri është bërë shembull i një kohe të përmbysur, ku e mira nganjëherë zë vendin e së keqes dhe e keqja bën të kundërtën. Ai, që dje fliste për nder e burrëri, sot endet i përfolur si njeri i prapësive. Në qytet e njohin të gjithë, por secili e thotë historinë me mënyrën e vet. Disa e mbrojnë, disa e sulmojnë, disa thonë se është viktimë e rrethanave. Por gjithsesi emri i tij përmendet me ironi. Në fund mbetet pyetja: a është kjo tragjedi e një njeriu, apo pasqyra e një shoqërie që po lëkundet?

Aftësitë me sytë që do të mund t’i rregjisë, por mos do të jetë vonë? Kërkon “ndihmën e Italisë” për këtë mizerje, dhe po vazhdon të bëjë punët e mbrapshta të përditshme. Në përpjekje për të justifikuar çdo dështim, ai përdor emra të mëdhenj, por harxhon energjinë në gjëra të kota. Në pëshpërima e biseda qyteti është mbushur me komente për të. Njëri thotë se është i zoti, tjetri se është i pabesë. Por ajo që i dëmton më tepër janë veprat e veta. Askush nuk e mohon se ka patur talent. Por talenti pa karakter shpesh bie në baltë. Nëse njeriu nuk e frenon veten në kohë, ai bëhet shembull i keq për të tjerët. Ç’të thonë të tjerët? Cilin shembull po u jep shkruaje e kujtit të mos u jetë shkaku e kujtit të mos u jetë shfaqur e verë?

Kolegët e mi, Gj. Çurri dhe Pali, janë lexues të artikujve me titujt e gazetave. Dikush i ndal, i pyet: “A e lexove filanin?” dhe ata pa u menduar thonë: “Po, e lexova.” Në fakt ata kanë parë vetëm titullin. Kjo dukuri nuk është e re. Ka njerëz që nga titulli marrin zemër, nga titulli bëhen filozofë, nga titulli vendosin se ç’është e vërteta. Po kur futesh në shkrim, gjen krejt tjetër gjë. Në redaksi kjo është bërë humor i përditshëm. Njëri niset për debat, tjetri i kundërvihet, i treti qesh. Pastaj del se askush s’e ka lexuar artikullin deri në fund. Kjo sëmundje e leximit sipërfaqësor është e përhapur. Të gjithë duan të dinë gjithçka me një sy dhe me një frymë. Por shkrimet nuk lexohen me nxitim. Ato duan durim, vëmendje dhe mendim.

Shkryruar. Te mos u kete humbur? Rakeshësi Jakova hakun sundimtar e Duka të Shqipërisë dhe kryetari i Kishës së Shënit mohor. Jurisa sa shuma e holla? Më 10 e dërgoi me vdekur! Një njeri i vdekur mbetet pa varr prej javësh. Familjarët lëvizin dyer më dyer, ndërsa askush nuk jep përgjigje. Kjo është jo vetëm tragjedi, por edhe turp. Në këtë vend ka rënë rendi deri aty sa edhe i vdekuri pret radhën e tij. S’ka dokumente, s’ka firma, s’ka njeri të marrë përgjegjësi. Të gjithë premtojnë dhe askush nuk kryen punë. Qemal Sula ka dy muaj që ka vdekur, por ende nuk është varrosur. Kjo histori e rëndë tregon se sa shumë është zvetënuar shteti dhe shërbimi ndaj njeriut.

1 — Italiani me politikë e “koka jonë„ (Nga ZEF SHËNJETI) 2 — Refleksione për Ded Gokun (nga PAL PEPA) 3 — Gjak i socialistit në Komitetin pluralist! (Nga EDMOND KAÇELI) 4 — Reportazh me ushtarët italianë në Durrës. (Nga ALFONS ZENELI)

• Në përgjigje të pyetjeve të para Bota nuk ndryshoi, teoton botën Që ta ngjash paksa në skuq, Kënda e ziles më nëse e hjye Ai e ndan me të tjerët gjithnjë ndrye e të tjerëve, para saj duhej qesë ardhye.