I bashkuar në vendin Nr. 420, datë 14.9.1991, KPD i PSSH vendosi: Zgjedhjen e Yli Bufit, anëtar i kryesisë së PSSH, kryetar i këtij forumi të lartë. Të 107 zëra “pro” e kanë zgjedhur atë në këtë post, për t’i drejtuar deri në kongres veprimtarinë e PSSH. Yli Bufi para socialisteve ka mbajtur qëndrime mjaft të pjekura, po qe me kurajo. Në vendimin e saj KPD e ka motivuar këtë vendim me punën, autoritetin dhe aftësitë e tij organizative e drejtuese. Pak kohë më parë ai u rizgjodh sekretar i Komitetit Ekzekutiv të rrethit të Tiranës. Së fundi, ai doli publikisht në mbrojtje të 2 korrikut dhe të çështjes së pluralizmit. Në fjalën e tij para KPD-së, Yli Bufi tha se është për konsolidimin e PSSH dhe reformimin e saj, në përputhje me interesat e Shqipërisë dhe popullit shqiptar. Në sesionin e dytë të së enjtes, pas një diskutimi të gjatë, Këshilli i Përgjithshëm Drejtues vendosi të formojë komisionin e ankimimit dhe të kërkesave i cili do të drejtohet nga Dritëro Agolli. Vetë Yli Bufi u zgjodh anëtar i këtij komisioni. Më pas KPD miratoi me votim të hapur një rezolutë tjetër. Në të thuhet se KPD konsideron me shumë rëndësi ngritjen e forumeve partiake në bazë dhe krijimin e shoqatave socialiste në lagje e sektorë. Po, me rëndësi të veçantë mendohet puna në radhët e grave dhe të rinisë. KPD kërkon që fronti i organizatës të zgjerohet me individë që kanë besim në idealet socialiste. Të merren masa që të ngrihet niveli dhe moraliteti i kuadrove partiakë. Po dje u mor vendimi që të nxisë dhe të inkurajojë sa më shumë anëtarët e partisë dhe masat e gjëra të organizuara e të paorganizuara për të mbrojtur të drejtat e tyre. Gjithashtu, KPD kërkon që të realizohet denoncimi i çdo shkeljeje të ligjshmërisë të kryera nga strukturat shtetërore lokale, nga organet e rendit dhe prokuroria, duke kërkuar nga ato një aplikim të pavarur e të paanshëm të ligjshmërisë ndaj qytetarëve dhe përfaqësuesve të partive politike. Kështu, për një ditë, Këshilli i Përgjithshëm Drejtues arriti të realizojë dy nga detyrat më të rëndësishme që i dolën nga kongresi, vendime këto të pritshme nga i gjithë opinion politik. A. D.

PSE DHE PREJ KUJT IU KADARE (LETRA DREJTUAR A. DEMAÇIT) Të shtunë e kaluar doli në numrin e fundit shqiptar “Bujku” të Lulzim Shkretit e shkrua(?) një shkresë e Popocit “Përgjigje A. Demaçit”. Kadarese është i njohur për marrëdhëniet e tij, si për gjithçka që ka thënë ose ka shkruar pas daljes së tij në Francë, me delikatesë dhe mprehtësi. Tani, pasi doli para të shtunës në “Bujku” një artikull i tij, titulluar “Për një popull dinjitoz”, e pa të udhës që Adem Demaçit t’i dërgojë një letër të hapur, për t’i tërhequr vëmendjen se vetëm sepse një artikull i një shkrimtari të madh del në të njëjtën gazetë me një shkrim të tij, nuk ka pse të ndihet i revoltuar. Përkundrazi, duhet të ndihet i nderuar. Nuk mjafton të kesh përjetuar shumë për të marrë të drejtën të mohosh të tjerët. A. Popoci e ka nisur shkrimin e vet me fjalë jo fort të matura për Kadarenë dhe për popullin shqiptar. Zgjedhja e tij e fjalëve është e pasaktë dhe në disa raste fyese. Kadare është një shkrimtar që ka dhënë zë çështjes shqiptare me peshë të veçantë në botë, dhe kjo nuk mund të zbehet nga inate personale apo keqkuptime të një momenti. Ai që sot bën të pa fajshmin, ka pasë dilemë për të lënë vendin e jo vetëm aq: për një kohë jo të shkurtër ai e ka sulmuar vijën e pavarësisë së Kosovës dhe ka qenë i luhatshëm në qëndrime. Tash pasi doli para një artikulli të Kadaresë, është e pakuptueshme si mund të hidhet në sulm ndaj tij. E ka kuptuar ndërmend se pse po e bën? Apo është një shtysë prej dikujt tjetër? A ka Popoci të drejtë të pretendojë monopol të sakrificës? Jo. Ka njerëz që kanë vuajtur burgje dhe internime, por kjo nuk u jep të drejtë të shpallin veten gjykatës të kombit. Ato që ka shkruar, janë të mbushura me tone përjashtuese e me një nervozizëm që nuk i shërben çështjes shqiptare. Ajo që është më shqetësuese në këtë mes është se disa qarqe po përpiqen të krijojnë ndarje të panevojshme mes figurave publike shqiptare, në vend që të forcojnë unitetin. Për këtë arsye, reagimi ndaj Popocit nuk duhet parë si çështje personale, por si çështje e kulturës së debatit kombëtar. (Marrë nga gazeta “ZËRI I RINISË”, PRISHTINË)

Gazetingjënësit në krizë Më të fund mundësia e shkëputur na e bëri më dorë. Të ishe te ne dhe ta mbajmë për “saj”, thonë kolonat më të mëdha nëpër bulevardet e Parisit. Polemika e fundit midis Ismail Kadaresë dhe gazetarit shqiptar në Francë, Gëzim Basha, i doli duarsh vetë protagonistëve, duke u kthyer në gazetë, në spektakël publicistik dhe, për çudi, në një lloj lakmuesi moral për shumëkënd. Pasi u mbarua përkohësisht, për të nisur sakaq në forma të tjera, kjo polemikë ringjalli një pyetje të vjetër: a është gazetaria një zanat i dytë, i dorës së dytë, apo një profesion që kërkon po aq talent, etikë dhe mendje sa letërsia? Prej Dideroit e Volterit, prej Balzakut e Zolásë, gazetaria ka qenë jo rrallë streha e parë e mendjes kritike. Po edhe e bukës së përditshme. Shkrimtari dhe gazetari kanë pasur një marrëdhënie gjithnjë të ndërlikuar: njëri e shikon tjetrin me xhelozi të fshehtë, me përçmim të rafinuar, por edhe me nevojë reciproke. Njëri vjen nga durimi, tjetri nga ngutja. Njëri beson te vepra që mbetet, tjetri te fjala që digjet sot e harrohet nesër. E megjithatë, të dy jetojnë nga publiku, nga fjala, nga ndikimi. Në Shqipëri, kjo marrëdhënie ka qenë edhe më e vështirë, sepse gazetaria doli nga propaganda, jo nga liria. Prandaj edhe gazetari ynë i parë i lirë është shpesh i pasigurt, i ashpër, i paformuar ende në etikën e debatit, por i uritur për hapësirë dhe ndikim. Kjo e bën edhe të gabueshëm, por jo të pavlefshëm. Ylli Bufi? Kadare? Basha? Këto janë vetëm emra të një kohe kur fjala nisi të lëvizë lirshëm, por pa mësuar ende të ecë drejt. Kriza e gazetarëve nuk është mungesa e talentit, por mungesa e standardit. Dhe standardi nuk lind nga inati. MARASH MIRASHI

NE FAQEN 3 DO TË LEXONI:

1 — Shqipëria në agoni: minia e ndyrëkryq [?] (Nga Luan Stani, dhe Marsel Hoxha) 2 — Populli po rrjepet gjer në kockë. Përse kësaj radhe, është PS-ja? (Nga Aleksandër Frangaj) 3 — Intervistë e gazetarit të PD-së, zoti Qamil Xhoxhi 4. — Në prag të Kuvendit mbarëkombëtar! (Nga Alfons Zeneli) 30 metër galeri për t’u arratisur. Para pak ditësh në kampin e refugjatëve shqiptarë në Shqipëri, ndodhi një ngjarje e rëndë: disa refugjatë shqiptarë hapën një tunel të nëndheshëm me gjatësi 30 metra për t’u arratisur nga kampi. Tuneli është hapur në fshehtësi të plotë dhe me mjete primitive, ndërsa autoritetet e zbuluan vetëm pas një kontrolli të befasishëm. Ngjarja tregon gjendjen e rënduar psikologjike të njerëzve të mbyllur dhe dëshirën e tyre për të ikur me çdo kusht. E PREMTE 15 SHENTOR 1991 Boton “KOHA JONË” Viti IV i botimit. E përjavshme. Nr. 49 (188)