Në letrën kam kaluar 30 vjet të jetës sime. Të shkruash për këtë mjet komunikimi, shkuan diku dy të tretat e jetës, është sfidë dhe rrezik. Që kur i ktheva në mendje disa veprime të ndodhura kohët e fundit, vendosa që t'i përmbahem asaj shprehjes popullore: "Kur të rrihesh, respekto armikun". Zanin e nana mësuesen e kesh si zërin e zanit. Turri i veprimeve të pahijshme që kanë bërë për mua institucionet, siç jam unë kryeredaktor i të përditshmes "Koha Jonë", më detyruan ta shkruaj këtë shkrim. Pas largimit nga organi qendror i Partisë, ku punova për afër 5 vjet, më caktuan gazetar në televizion. Ndryshe nga sa u përhap, nuk ishte transferim, por emërim i rregullt. Në televizion shkova me konkurs, me dokumente, dhe jo me ndihma politike. Në gjithë rrjedhën e mëvonshme është dashur të përballoj një seri goditjesh e deformimesh ndaj së vërtetës. Siç e njohin të gjithë, televizioni ka qenë një nga institucionet më të ndjeshme të asaj kohe. U përpoqa të bëj punën me korrektesë profesionale. Por shumë shpejt nisi një klimë tjetër. Nuk u pëlqente mënyra ime e të shkruarit, as këmbëngulja për të mos u nënshtruar urdhrave të padrejtë. U duk sikur kërkohej një njeri i heshtur, i bindur, pa personalitet. Unë nuk isha i tillë. Më vonë, kur themeluam këtë gazetë, shumë nga ato paragjykime dhe sulme u rikthyen. U përdorën intriga, shpifje, thashetheme, shtrëmbërime biografike, deri dhe akuza të padenja për një njeri të shtypit. Disa nga këto më erdhën edhe nga njerëz që i kisha njohur si kolegë. E megjithatë, nuk e humba besimin tek profesioni dhe tek lexuesi. Në një vend që kërkon të ndërtojë demokracinë, fjala e lirë është themel. Pa të nuk ka as opozitë të vërtetë, as qeveri të përgjegjshme, as qytetar të lirë. Kur shtrembërohet e vërteta, dëmtohet jo vetëm gazetari, por edhe publiku që ka të drejtë të informohet drejt. Sot, më shumë se kurrë, e ndjej të nevojshme të them se gazetaria nuk është zanat i servilizmit. Ajo është mision publik. Ata që kërkojnë ta përdorin si megafon partie apo si mjet presioni, i bëjnë dëm vendit. Askush nuk duhet të ketë frikë nga një gazetë që thotë të vërtetën. Prandaj po i rikthehem fakteve. Jo për t'u ankuar, por për të dëshmuar. Jo për të kërkuar mëshirë, por për të mbrojtur një parim: të vërtetën. Dhe kur shkruan për të vërtetën, duhet të jesh i gatshëm të paguash çmim. Lulëzim Nela[?] (vijon në faqen 4)

Ma kujtojnë sa para kanë vjedhur... Gjykatësi e Durrësit vjedhin. Kush i gjykon? Ma kujtojnë sa para kanë vjedhur?[?] Ishte viti i parë i procesit demokratik dhe te ashtuquajturit "specialistë të lirë" filluan të "suleshin" ndaj gjithçkaje shqiptare, sidomos ndaj institucioneve të shtetit. U bë modë që të anatemohej çdo gjë e së kaluarës. Për njerëzit e drejtësisë, kjo goditje mori edhe forma fyese. Kjo frymë preku edhe sistemin gjyqësor në Durrës. Disa individë, duke përfituar nga rrëmuja e kohës, nisën të përvetësojnë pasuri e të përdorin emrin e ligjit për interes privat. Akuza të rënda u hodhën mbi gjyqtarë e funksionarë. Pyesim: kush i gjykon gjykatësit kur dyshohet se vjedhin? Ne do t'i referohemi fakteve, dosjeve dhe emrave, ashtu siç rezultojnë nga burimet tona. Nuk kemi ndërmend të bëjmë sensacion, por të kërkojmë llogari publike. Durrësi nuk mund të jetë përjashtim nga përgjegjësia ligjore. (vijon në faqen 4)

1 Mars 1992, një qendrimtarë qendër... 1 Mars 1992, Në një fragmentar e reflektimit, që përfshin kujtesa politike e meditime për çastin, autori ngre pyetjen se çfarë do të ndodhte po të fitonte zgjedhjet Partia Komuniste. Me tone të forta polemike, ai përshkruan pasojat e mundshme për vendin, për opozitën dhe për jetën e përditshme të qytetarëve. Teksti merr trajtën e një paralajmërimi politik dhe moral përballë një momenti vendimtar historik. Përshkruhen frika për rikthimin e kontrollit të vjetër, për shtypjen e lirive, për izolimin dhe për ripërtëritjen e metodave të një regjimi që shqiptarët sapo kishin nisur ta linin pas. Në qendër janë zgjedhjet, propaganda, dhuna psikologjike dhe nevoja që qytetarët të bëjnë një zgjedhje të vetëdijshme. (vijon në faqen 4)

1- Intervistë e sekretarit të përgjithshëm të PSD-së, zotit LISEN BASHKURTI, dhenë redaktorit tonë ALEKSANDËR ÇIPA. 2- Vizitë në shtetin më të kryeqyteteve — Itali 3- MONIKA ZGU, poet, aktore, politikan apo... ? (Nga Niko Llesi dhe Daniel Gazulli). 4. Intervistë e karikaturistit Lika Rakova dhenë z. Zef Luca.

Këtë ditë Papa përsëri deklarata të rrepta kundër propagandimit dhe botimit të materialeve pornografike në shtëpin italiane të komercializmit. Ai katolik ndalimi më ligi i kësaj veprimtarie, duke e cilësuar atë si fyerje të femrës, cënim ajo e karakterit të të rinjve, shërbim ndaj egoizmit e nxitje të boshëve të shtypit për të fituar para.

Shumë fjalë për manipulim, verifikime të katërve lindën nga shkarkimi të katërve Dema Zeka, pas transferimit e papritur të gazetës te Shqipërisë. Zoti Dema, nëpërmjet gazetës "Kosovo" i argjendit, deklaronte se denoncimet dhe reagimi i mbledhjes së administratës së saj kishin ardhur nga një autoritet i lartë i ministrisë së komunikacionit. Në një reagim të paprecedentë e me nota të ashpra ai përmendte emrin e të emëruarit në atë detyrë, gjë që ka befasuar opinionin. Mendohet se ky zhvillim ka sjellë pasojë të drejtpërdrejtë edhe në vendimin për shkarkimin e tij pas kallëzimit gjyqit.