«Fletërrufetë janë zjarri që djeg dhe shkrumbon konceptet e gabuara, paragjykimet dhe veset fletërrufe në popull bonifikojnë moçalet e mykur mikroborgjeze. Të gjitha fletërrufetë janë hapa të sigurta në marshimin tonë plot hov triumfonjës, ato janë fragmente të shkruara në ditarin e madh të kohës.» Këto vargje janë shkëputur nga vjersha «Fletërrufe» e polikarpopoe-tit Moikom Zeqo. E lexoja dikur dhe vrisja mendjen se si ka mundësi që një poet ta gjejë frymëzimin nëpër fletërrufe apo në një proces-verbal mbledhjeje. Këto mu kujtuan para një viti, tek lexoja në qendër të Tiranës një fletërrufe që i drejtohej (si për ironi) autorit të vjershës së mësipërme. Duke e njohur Moikom Zeqon si poet, si arkeolog e së fundi si politikan u bëra kureshtar për të ditur diçka më tepër rreth konfliktit të tij me gazetarin dhe juristin Xhemal Lamçellari. Nuk i hyra këtij shkrimi për të bërë zëdhënës e replikave të tyre. Shkak për këtë u bë fakti që M.Z-ja është funksionar i lartë i PS-së dhe ish-kandidat për deputet i PP-së. Së pari lexova librat e tij të botuar në shtyp. Në shumicën e të gjithë librave të tij ai lufton pamëshirë «zakonet prapanike», besimet fetare, imperializmin, revizionizmin, feudalizmin e tij. Harxhon dhje- ryshfet, si bakshish që ua kemi dhënë denoncimeve «parimore» e komuniste, në mënyrë që ata ta hapnin rrugën e botimit të librave tanë. Por në vend të një bakshishi të vogël (vjedhje) u la nëpunësve donjanerë (redaktorë) gjithë bagazhin e vet. Megjithatë nuk do ta kisha qortuar MZ-në pasi ai në fund të shënimit është lodhur e ka shkruar vjersha. Dhe vjershat janë vjersha, duhen respektuar. Por unë si njeri, vetëm si njeri nuk mund të hesht kur kujtoj se ai ka shkruar plot mllef e urrejtje, ka shkruar tmerrshëm kundër publicistit të madh shqiptar F. Konica, kundër poetit të madh francez SH. Bodler, kundër AT Fishtës. As presioni, as intimidimi, as diktatura, as censura nuk mund t’i justifikojnë këto akte të M.Z-së. Nuk mund të rri i qetë as përballë një fakti tjetër që qëndron midis tij dhe I. Kadaresë. Të nesërmen e asaj dite që u lajmërua ikja e Kadaresë, Moikom Zeqo me një le-vë të madhe përhdunon basorelie-vin e Kadaresë në librarinë «DY-Kadarae nga Franca...». Kjo disa-fytërsësi është e pajustifikueshme për çdo njeri e aq më tepër për një in-telektual. Ky fakt (sipas meje) është në gjendje të shembë edhe rrënjët e fundit të MZ-së. Këto ndodhen në momentet e pa-ra të pluralizmit. Përkisht në këto kohë kur shokët e MZ-së u hodhën pa mëdyshje dhe me ndërgjegje në radhët e opozitës, ai për të shpre-radhët e opozitës, ai për të shprehur mendimin e tij e për të kryer detyrën si qytetar zgjedh tribunën e turpshme të PPSH-së. Nga rrëyma politike albanosocialiste ishte dhe është një pellg i qelbur, askush nuk mund të hyjë në të e të dalë i pastër. Në këtë lloj pellgu vegjetoi e vegjeton heroi ynë. Punishtet e vej-mjeshtrit e komprometimeve si dhe më parë shfrytëzuan naivite-tin dhe me verbërinë e të shërbyerit të MZ-së dhe me dt. 26.12;1990 e koop-tojnë kandidatë të KQ të PPSH-së. Më dt. 6.1.91 shpallet kandidat për deputet i PP-së në Kuvendin Popu-llor. Më 31.1.1991 emërohet kryetar i Komitetit të Kulturës dhe Arteve. Në shumicën e të gjitha imperializmin, revizionizmin, eurokomunizmin etj. Harxhon dhjetra e qindra vargje për Partinë dhe E. Hoxhën. Duke gjykuar mbi mënyrën e të shkruarit dhe mbi fabulín poetik, mund të them se gremçat ku e ka varur ai frymëzimin kanë qenë tepër të dobët për të mbajtur qoftë dhe vargun më naiv. Në «epokën e Partisë», të gjithë poetët kanë qenë të detyruar për t’i kushtuar diçka Partisë dhe Enverit. Këto vjersha, thotë poeti R. Marku, ne i kemi përdorur si ... ... rrijë u lajmërua ikja e Kadaresë, Moikom Zeqo me një lëvdatë të madhe përfundon bashkëlevën e Kadaresë në librarinë «DYRRAH» duke u lënë një objekt më pak arkeologëve të ardhshëm. Gris fotografitë e Kadaresë (ishin shokë që i mbante në xhepa, në zyrë e në shtëpi dhe si një perëndí (e kuqe) lëshon anatemen: «...do t’i thathet dora, mendja dhe zemra atij tradhëtari, atje në Paris». Ndërsa më vonë kur PP-ja qëndrimin zyrtar drejthuan, me rastin e 55 vjetorit të lindjes së Kadaresë, MZ-ja shkruante: «Mesazhet e fuqishme që na sjell ... ... si dhe më parë shfrytëzimi i tij dhe tevërbërinë e të shfrytëzimit KQ të PPSH-së. Më dt. 6.1.91 shpallet kandidatë kryetar i Komitetit të Kulturës dhe Arteve. Ofiqet e mësipërme qenë që MZ-ja në momente të vështira, dashje padashje të pranonte protektoratin e PP-së dhe të përdorte taktikat dhe armët e saj të të funksionarëve batakçinj. Më 15.6.90 i dërgon «ZP»-së shkresën me numur eksemplar 1, me vulën drapër e çekan të Komitetit të Partisë Durrësit, nënshkruar nga vetë Moikomi, me anë të së cilës... (Vijon në faqe 4) ALFONS ZENELI

Nuk ka shumë ditë që nga ekranet e TV, shqiptarët ndoqën spektaklin «Miss Albania 91» duke harruar për disa orë drobitjen, hallet dhe vuajtjet e tyre. U bë mirë që u organizua spektakli, u bë shumë mirë që u sajua ky pushim, kjo çlodhje mes këtij realiteti tronditës të jetës politike e sociale të jetës shqiptare. Në atë skenë parakaluan bastionet e rezistencës së bukurisë, duke mos përmendur ato që nuk u paraqitën për arsye ekonomike ose që u penguan nga barriera e njohura të paragjykimeve. Ky spektakël ishte i pari i llojit të vet në Shqipëri. Duke parë këto parasysh këto rrethana do të tregoheshim cinikë po të për-mendnim ndonjë mangësi si psh. prezantimin e dobët që iu bë spektaklit nga Blendi Gon-xhe. Prandaj rreth spektaklit, në përgjithësi, nuk na mbetet gjë tjetër për të thëmi, veçse fjalë të mira. Nuk mund të flasim ndryshe për ato vajza kurajoze e simpatike që duke lënë në mes punët e shtëpisë, studi-met, duke thyer «pushtimet e dimrit» të 80% etj, dolën para ekranit të çliruara e të sinqerta për të na dhuruar pak, sadopak kënaqësi. Ky vlerësim nuk do të kishte kuptim pa për- zave që sakrifikuan diçka për të ardhur aty. «Gazetari i hu-aj», kamera e fshehtë përbën në truk që i kaloi kufijtë e shakase e të humorit duke përqajuar publikuan mënyrë të palejueshme mendimet, dëshirat dhe ëndrrat e brishta të atyre vajzave të reja, fare të reja. Nuk ka koment tjetër për ato vajza që u mashtruan e u detyruan të imitojnë llolj-lloj kafshësh e veglash muzikore e të tregojnë dhëmbët si bak-shish për të siguruar një bursë jashtë shtetit, për të realizuar atë ëndërr që ka shoqëruar frikshëm të gjithë shqiptarët në netët e pagjumta të diktatu-rës. Mos vallë Vera Grahocka ka dashur të thotë: «... ja sa na-ive janë vajzat tona, ja se ç’lojë ëndrrash fshatarake kanë ato, ja se ç’janë në gjendje të bëjnë në ato vetëm e vetëm të dalin jashtë shtetit. Për këtë ndoshta do të na duhet ta falenderojmë zonjën Vera që na tregoi pla-gët tona të vjetra, plagët që na dhëmbin prej kohësh. Nisur nga ky kontekst dua t’i them shoqërisht zonjës Ve-ra se me këtë ajo ka bërë një faj moral dhe duhet të kërko-jë të falur publikisht atyre vajzave të poshtëruara, pasi sado të varfëra të jenë ato, nuk be- në mes punët e shtëpisë, studimet, duke thyer «pushimet e dimrit» të 80% etj, dolën para ekranit të qirët e të sinqerta për të na dhuruar pak, sapo pak kënaqësi. Ky vlerësim nuk do të kishte kuptim pa përmendur dhe punën e grupit realizues. Por megjithë respektin për punën e tyre të mirë nuk mund të hesht përballë një fakti tronditës, të dhimbshëm e poshtërues. Ky akt, nën regjën e Vera Grabockës përdhunoi tmerrshëm sinqeritetin e atyre vajzave dhe me parë shfrytëzimi i ... ... në dhëmbin prej konesh. pasi sado të varfëra të jenë ato, nuk besoj se tapetet, mobilimi apo 30000 lekë të sajuara nga gjaku dhe mjerimi i popullit të kenë vlerë e të jenë në gjendje të kompensojnë dëshpërimin e tyre. DASHNОR KALOÇI

VIZITË NE SHTETIN ME TRE KRYEQYTETE Avioni me të cilin do të udhëtojmë nga Rinasi në Ishullin e Sardës është prodhim japonez me 10 vende. Ai është avioni personal me të cilin udhëton doktor Gauso, botuesi i njohur italian i shtypit dhe televizionit, miq të të cilit do të jemi për tre ditë. Pas pak avioni nëpër pistën e aerodromit merr turravrapin e tij marramendës. S’kanë kaluar veçse pak sekonda dhe jemi mbi Rinas e fshatrat përreth. Vështrojmë nga dritaret. Qyteti dhe porti i Durrësit duken fare qartë. Shikimi ynë rrok një pjesë të maleve dhe kodrave të Adtheut. Ishte diçka e mahnitshme, porse edhe e tmerrshme të vështroje lakuriqësinë e Adheut tënd, kockat e dala, trupin gjysmë të shqyer nga diktatura e frymëmarrjen e rënduar nga pesha e qindra-mijëra bunkerëve. E lë më pas Adtheun dhe zhytmi mes reve. Për pak minuta udhëtojmë duke u ngjitur drejt qiellit! Para syve shpaloset një pamje tjetër, të cilën aq që e ke parë ndonjëherë edhe në ëndërr. Ndodhemi mes Diellit dhe reshjes së sipërme të reve. Pilotit thë se udhëtojmë në lartësinë 10 mijë metra. Diçka e pakrahasueshme. Të dukej vetja sikur je para ndonjë pikture moderne, sikur një dorë njërezore i kishte lartuar retë në shumtallimin e tyre e u kishte dhënë forma nga më të çuditshmet. E këtu dukej sikur me rëtë dhe Diellin udhëtojmë plot 1 orë e 20 minuta. Zbresim në ishullin e Sardenjës. Menjëherë na pret sekretarja e Grausos zonja Mari Sotgia, një grua me ca sy zhbirus, të cilët shprehin sinqeritet njerëzor. Ajo na njeh me programin e vizitës. Porse, njofton se doktor Grauso nuk mund të vijë sonte në Kaljari, ndaj programi do të jetë i ngjeshur, në mënyrë që përsëri sonte të udhëtojmë me të njëjtin avion për në Milano. Keqardhje, por dhe kënaqësi njëkohësisht. E para, për arsye se ndodhemi të aleshuem sa më shpejt në tryezën e bisedimeve për formën e bashkëpunimit mes gazetës së pavarur shqiptare «Koha jonë» dhe «L’unione Sarda». Kurse kënaqësia buron nga dëshira për të parë Milanon, kryeqytetin industrial të Italisë. Pas kësaj, Maria na shoqëron kudo, në shtypshkronjën ku dilte «L’unione Sarda» me një tirazh prej 350 mijë kopje në ditë si dhe një mori tjetër gazetash. Gjithçka e kompjuterizuar. Që nga procesi i trandhimit e deri te palosja dhe paketimi. Pas kësaj jemi në TV sardez. Një ndërtesë fare e vogël me afro 50 gazetarë e punonjës, të cilët përballonin një program prej 18 orë në ditë. Shikojmë zv. drejtorin e televizionit shqiptar dhe rregjizorin e talentuar të TV, zotin Ylli Pepo e kuptoja se sa larg janë italianët dhe në ç’shkallë ndodhemi akoma ne shqiptarët. Radiotelevizioni ynë me aq program sa ka tani për tani punëson mbi 1100 veta! E megjithatë habia jonë duket hapazi te salla e redaksisë, pra pikërisht aty ku fillon rrjedhësia e parë e gazetës. Secili gazetar pranë kompjuterit të tij, secili në kushte normale pune. Drejtori teknik duke na shpjeguar gjithçka (për aq sa mund të thuhet për një vizitë të shkurtër) na tërheq pas vetes për diku nga cepi i sallës. Një aparat i vendosur në lartësinë e brezit të një njeriu, jepte e merrte disa sinjale. Sakaq për disa sekonda del një fotografi e Krakësit, pastaj një tjetër e Bushit. Takojmë disa gazetarë. Na pyesin për cilësinë e shtypshkronjave tona. Kur u themi se i kemi me plumb faqosjet, njeriut i shpëton një «Mamma mio!», porse skuqet në fytyrë, pasi kujton se ne u ofenduam. Porse, s’kishte përse të skuqej ai gazetar, as edhe ne më të varfërit e Europës. Nuk është faj ynë, as i gazetarëve shqiptarë, as i shtypshkronjave tona të mjeruara. Faji është i një sistemi tërë, është atij (Vijon në faqen 2) NIKOLLE LESI DANIEL GAZULLI

Ka disa ditë që përveç vështirësive që po paraqet S… Sa më ... er pa...t nuk ... ligjit ... ju...te or... et me ...hin para ...shi... ka...risë ...zin... ku ...

Të gjitha ato vajza që kanë paraqitur dokumentat dhe kërkesat për gazetare për Tiranën në gazetën «Koha jonë» si dhe ato të tjera që dëshirojnë të paraqiten, duhet të jenë me datë 22 shkurt, ora 10°° në sallën e Qendrës Ndërkombëtare të kulturës për t’iu nënshtruar konkursit. Juria e këtij konkursi përbëhet nga: NIKOLLË LESI, AGIM ISAKU, FRROK ÇUPI, MARASH MIRASHI dhe ALEKSANDËR FRANGAJ. Fituesja do të shpallet me datë 28 shkurt në gazetë. REDAKSIA E GAZETËS