Firma ADDA hodhi në gjyq gazetarin Ylvi CANA, zoti Abdi BALETA, avokat në mbrojtje të gazetarit. Shtypi i lirë Shqipëri duhet ta sigurojë vetë. Nenet 187/2 dhe 186 e ligjit për deliktet kleronojnë të drejtën e kufizuesve, fitorojnë lirinë e mendjes! [?] Më 7 qershor 1992 në buletinin e lajmeve të siguruar të Agjencisë Telegrafike Shqiptare në orën 19.10 u njoftua se nënpunësi i firmës ADA (?) me anë të një deklarate ka akuzuar gazetarin Ylvi Cana si shpifës. • Firma ADDA hodhi në gjyq gazetarin Ylvi CANA. • Zoti ABDI BALETA, avokat në mbrojtje të gazetarit. • Shtypi i lirë Shqipëri duhet ta sigurojë vetë. • Nenet 187/2 dhe 186 e ligjit për deliktet kleronojnë të drejtën e kufizuesve! Më 7 qershor 1992 në buletinin e lajmeve të siguruar të Agjencisë Telegrafike Shqiptare në orën 19.10 u njoftua se nënpunësi i firmës ADDA me anë të një deklarate të shpërndarë nga shtypi shqiptar ku akuzonte gazetarin Ylvi Cana për shpifje të qëllimshme. O ç’çështje sensacionale! Fytyra e vërtetë e lirisë së fjalës në Shqipëri po shfaqet për herë të parë të zhveshur nga të gjitha petkat e saj mashtruese! Në këtë Shqipërinë tonë ngjallin pezëm disa zyrtarë e veçanërisht ata të lartë, që në fjalimet e tyre betohen e stërbetohen se e duan lirinë, demokracinë, ekonominë e tregut, pluralizmin etj. etj., por në të vërtetë ose nuk i njohin fare këto nocione, ose i njohin por i përdorin për të mashtruar. Nëpunësi i firmës ADDA dhe avokati i saj e shpallin gazetarin Ylvi Cana shpifës pa i dhënë të drejtën që t’i provohet akuza në gjyq. Më parë e shpallin fajtor para opinionit publik e pastaj duan ta çojnë në gjyq. Ata kërkojnë të na trembin me gjykata e me dënime, sikur liria e shtypit të ishte dhuratë e tyre dhe jo e drejtë e fituar e shoqërisë. Për çfarë akuzohet gazetari? Për një shkrim ku i është dhënë zë denoncimeve dhe dyshimeve që qarkullojnë rreth veprimtarisë së një firme. Në vend që të sqarojnë publikisht veprimet e tyre, ata marrin rrugën e presionit gjyqësor. Kjo është rruga e vjetër e mbytjes së fjalës së lirë. Kushdo që ka pushtet ekonomik apo lidhje me pushtetin kërkon të imponohet me frikë. Mirëpo liria e shtypit nuk mund të matet me dëshirën e një firme, as me nervozizmin e një zyrtari. Shqipëria sot ka nevojë për shtyp të lirë, jo për shtyp të frikësuar. Gazetari mund të gabojë; por korrigjimi i gabimit bëhet me fakte, me të drejtë përgjigjeje dhe me debat publik, jo me etiketime e me presion. Nëse çdo zë kritik do të çohet në gjykatë, atëherë ç’kuptim ka pluralizmi që na predikohet përditë? Ç’kuptim ka demokracia, nëse fjala e lirë lejohet vetëm kur i shërben të fortëve? Këtu del në pah edhe një problem i rëndë juridik. Nenet 187/2 dhe 186 të ligjit për deliktet përdoren si mjete për të kufizuar fjalën, jo për të mbrojtur të drejtën. Fryma e këtyre neneve i hap rrugë dënimit të mendimit kritik, sepse mjafton që i fuqishmi të ndihet i prekur dhe menjëherë gazetari vihet nën akuzë. Kjo logjikë është e papranueshme për një vend që pretendon se po ndërton demokracinë. Në këto rrethana, mbrojtja që po i bëhet gazetarit nga zoti Abdi Baleta ka vlerë të veçantë. Kjo nuk është vetëm çështja e një gazetari apo e një gazete; është çështja e së drejtës së publikut për të ditur. Shtypi i lirë në Shqipëri duhet ta sigurojë vetë ekzistencën e tij, me guxim, me solidaritet dhe me përballje të hapur ndaj çdo përpjekjeje për ta nënshtruar. Kur një gazetë goditet padrejtësisht, në shënjestër nuk është vetëm redaksia e saj, por gjithë e drejta e qytetarit për informacion. Kjo është arsyeja pse kjo çështje duhet parë si provë për të gjithë: për gjykatat, për juristët, për deputetët dhe për opinionin publik. Nëse sot heshtim, nesër do të jetë vonë. (Vijon në faqe 2)

Xhimi i filmave pornografike i revistave dhe i fotografive të kësaj natyre a duhen lejuar? Xhirimi i filmave pornografike i revistave dhe i fotografive të kësaj natyre a duhen lejuar? PËRGJIGJET ZV. MINISTR I DREJTËSISË, ZOTI KRISTAQ TRAJA Së pari dua të theksoj se statusi i gazetarit dhe ligji për shtypin nuk janë pritur me vonesë. Kjo, sepse tërë sistemi i administrimit të veprimtarisë së shtypit në Shqipëri deri para dy muajsh bazohej në legjislacionin e vjetër, për një shoqëri pa shtyp të lirë. Ka ndodhur që me krijimin e gjendjes së re dhe të gazetave të pavarura, të krijohen edhe nevoja të reja ligjore. Prandaj është e natyrshme që hartimi i një ligji të tillë dhe i statusit të gazetarit të kërkojë kohë, studim dhe konsultime. Mendoj se në vendin tonë po lindin çdo ditë të reja, të paparashikuara më parë, në fushën e shtypit. Për pasojë, shoqëria jonë dhe institucionet e saj kanë nevojë të orientojnë në mënyrë të qartë kufijtë e lirisë dhe përgjegjësisë. Ligji për shtypin dhe statusi i gazetarit do të ndihmojnë në këtë drejtim, por ato nuk duhet të jenë instrumente censure. Përkundrazi, ato duhet të garantojnë lirinë e shprehjes, të drejtën e informimit dhe mbrojtjen e personalitetit. Nga kjo pikëpamje, miratimi i tyre duhet të bëhet sa më shpejt, por pa nxitim të verbër. Çdo tekst që nxirret duhet të jetë i qartë, i zbatueshëm dhe në përputhje me parimet demokratike. Nëse nxitojmë pa reflektim, rrezikojmë të përfundojmë me një ligj të dobët ose me dispozita që më vonë do të krijojnë pengesa për shtypin e lirë. Sa i përket pyetjes për filmat, revistat dhe fotografitë pornografike, kjo është një çështje që prek jo vetëm lirinë, por edhe moralin publik dhe mbrojtjen e të miturve. Nuk mund të zgjidhet me një përgjigje të thjeshtë po ose jo. Duhet parë se si e trajton legjislacioni këtë problem, cilat janë standardet ndërkombëtare dhe çfarë interesash të shoqërisë kërkojnë mbrojtje. Liria nuk është licencë për të dëmtuar jetën shoqërore. Prandaj është e nevojshme që edhe këtu të ketë rregulla të qarta. Ato nuk duhet të ndalojnë arbitrarisht krijimtarinë apo qarkullimin e botimeve, por duhet të përcaktojnë kufij kur cenohet morali publik ose kur dëmtohen të miturit. Në çdo rast, kjo fushë kërkon kujdes juridik dhe debat serioz publik. (Vijon në faqe 2)

— Për të sqaruar arsyet që të përmendim në lidhje me këtë punë, duhet të të themi tjetër herë se në “Koha Jonë”, me 1 qershor, me titullin “Shqipëria e Demokristianëve apo organizata anti shqiptare dhe anti kombëtare”, është botuar një shkrim me firmën Aida. Ajo është një shpifje e rëndë. Shkrimtari i shkrimit Aida është bërë vegël në duart e shpifjeshkruesve dhe i organizatorëve të një fushate për të diskredituar nismëtarët e organizimit të “Shqipërisë së Re”, që dolën me guxim përpara opinionit publik. Në këtë kuadër ne jemi detyruar të japim sqarime. Në 15 maj 1992 është mbajtur një takim me disa ish-kolegë inxhinierë, ku janë bërë diskutime për probleme të organizimit dhe për gjendjen politike. Më pas u krijua një komision nismëtar. Mirëpo, pas kësaj, disa persona filluan të tërhiqen dhe të hedhin baltë mbi punën e nisur. Ata, në vend që të mbanin përgjegjësi për fjalën dhe veprimin e tyre, dolën në shtyp me akuza të pavërteta. Ne jemi të vendosur të sqarojmë opinionin publik se askush nuk ka të drejtë të deformojë faktet. Përgënjeshtruesit nuk mjaftohen me mohimin e asaj që është thënë, por kalojnë në gënjeshtër të hapur. Kjo nuk i shërben as pluralizmit, as debatit qytetar. Përkundrazi, krijon konfuzion dhe armiqësi artificiale. Nëse ka kundërshtime politike apo ideore, ato duhet të shprehen hapur dhe me argumente. Ne nuk e pranojmë që diskutimet e zhvilluara në rrethe shoqërore apo profesionale të përdoren më pas në mënyrë të shtrembëruar për qëllime propagandistike. Kjo është e papranueshme. Ne mbetemi të hapur për debat publik, por jo për shpifje. Opinioni publik duhet ta kuptojë se pas këtyre përgënjeshtrimeve fshihen interesa të caktuara dhe përpjekje për të penguar një nismë qytetare. (Vijon në faqe 2)

Agjensive private të shtypit ne të gjithë rrethet Agjensive private të shtypit në të gjithë rrethet Siç keni njoftuar në numrin e fundit të gazetës sonë javore “Koha Jonë”, me gazetat ditore “Shkodra”, “Vlorë”, “Bujku”, “Republika” etj. kemi filluar në muajin mars të shpërndajmë gazetën në të gjithë vendin. Ky qëllim përfshin krijimin e agjensive private të shtypit në rrethe, ku interesimi i mjaft personave ka qenë i madh. Nga kërkesat që janë paraqitur nga shumë individë, nuk ka mundësi të pranojmë të gjithë. Prandaj do të shqyrtohen me përparësi ata persona që plotësojnë këto kushte: Të jenë mbi 18 vjeç. Të dinë të lexojnë e të shkruajnë mirë. Të kenë mundësi minimale financiare. Të zotërojnë një vend të përshtatshëm për shitje. Të mos jenë të dënuar për vjedhje apo mashtrim. Të interesuarit mund të paraqiten pranë redaksisë sonë ose të dërgojnë letër me të dhënat e tyre. REDAKSIA

...aktiviteti duhet të deklarohet, se ju qe të MM, A-Z, B-K, e kështu me radhë, kërkojmë të fillojmë siç ndiheshim nënshkrues në Lasi. U deshën ca kohë për mbledhje e gazetë, duke thënë se në këtë mbledhje u morën pjesë shumë persona si atë pasi 70, është e shkruar ta formuluar na atë pasi 70, është e shkruar thënë e tij. Thuaj që shkrimi e ka gabuar, mbase me qëllim?! e dini që nismëtare e tillë. Më erdhi puna e një personi e vigla?! por nuk e quaj përfaqësues se të tillë janë shumë, jo me një gisht. Kërkojnë të jenë e gjithë të barabartë. E A. Frangaj i do nënshkruesit. Është vështirë të mësohet. Lexon ato pas 70, bëj thi, bile dikushka qenka E. Këto po bëj thi, bile dikushka qenka E. Këto po bëj thi. (Vijon në faqe 2)