KE QUAN NEOKOMUNIZËM, KOMUNISTI I DEVOTSHËM ABDI BALETA Në datën 18 korrik 1992 gazeta jonë e quajti zotin Abdi Baleta “personifikimi i vetëm në Shqipëri i shtypit të verdhë”, me shkrimin e gazetarit tonë Xhemal Kaponi. Falë sivëllaut të tij, sekretarit të shkallës së parë partiake të ndërrmarrjes automobistike, z. Fejzi Baleta, me banim aktual në lagjen tonë, i cili duhet ta ketë pasur ende zakonin e sinjalizimit partiak, është mësuar se z. Abdi Baleta qenka indinjuar thellë nga përcaktimi që iu bë dhe paska përhapur fjalë sikur autori i shkrimit qenka i manipuluar e se autori i vertetë i tij qenka z. Preç Zogaj.[?] Po e kuptojmë se shkak i këtij reagimi të tij mund të jetë fakti që ne e kemi quajtur atë gazetar të verdhë, ndonëse pa pretenduar se ai është i vetmi i këtij lloji. Ne e kemi quajtur për më tepër personifikim të vetëm të shtypit të verdhë sepse kështu ka rezultuar të jetë sipas modelit klasik të botimit të tij qysh prej kohës kur pajisej me autorizime për të lëvizur e vepruar në emër të organizatës së etur për kompromis me diktaturën dhe kur me të njëjtin autorizim të nënshkruar nga z. Sabri Godo hynte ndër burgje e internime për të dhënë zemër e ngushëllim për ata që vuanin prej reformës së parisë komuniste. Asgjë nuk ka ndryshuar në këtë natyrë e mision të tij, po të ndryshojnë format e paraqitjes. Vepra, kapaciteti e revolucionarizmi i zotit Abdi Baleta kanë përbërë nje hallë tepër të rëndësishme në realizimin e planit për vendosjen e rendit pluralist dhe të demokracisë me pluralizëm në këtë vend. Është ai dhe vetëm ai, së bashku me miqtë e shumë të ngushtë e pasuesit e denjë, të tillë si zotërinjtë Gëzim Erebara, Nasho Jorgaqi dhe Servet Pëllumbi, që i shtynë në mënyrë vendimtare Shqipërinë në procesin e pakthyeshëm të “rrotacionit” demokratik. Është ai, falë përvojës së tij të çmueshme revolucionare, specialist i stazhonuar për të rënë dakord dhe për të arritur mirëkuptim edhe me ata që kanë kryer makabre me popullin e tyre, për të gjetur gjuhë të përbashkët edhe me atë pjesë të nomenklaturës së skajshme. Ai është frymëzuesi i vijës së guximshme të Bashkimit Demokratik të Qendrës e të partisë së tij, Simpatisë me ta “gjerë e gjatë”, më i shquari motivues i artikullit “Në qoftë se të gjithë bien dakord me PD”.[?] Është ai që i ndriçon rrugën ndjekësve të tij me mendime e fjala udhëheqëse për ngjarje të tilla me intensitet të lartë historik si “Greva e urisë për heqjen e emrit të Enver Hoxhës nga Universiteti” dhe “Nismëtarët e vertetë të fitores së demokracisë ishin ata që vendosën emrin e Enverit”, po të dyja të botuara në organin më të mprehtë e të mprehur të neokomunizmit, “Koha jonë”. Siç po kuptohet, zotit Abdi Baleta i ka hyrë në kokë e vazhdon t’i sillet vortull ndër mend se ne ia kemi kushtuar atij shkrimin e gazetarit tonë vetëm e vetëm se ai qenka shok i zotit Sabri Godo. Në këtë pikë ai gabon rëndë. Siç mund ta ketë mësuar edhe vetë ose nga ndonjë sqarim i zotit Sabri Godo, ne e respektojmë rëndë ingjllëf, por jo deri në atë shkallë sa t’i japim për këtë shkak të drejtën zotit Abdi Baleta të na shajë neve si “skifterë të histerisë e luftës së klasave” e të na qesë nga dhoma e korrespondentëve të parlamentit pa qenë në mos gabojmë ne shqiptarë. Meqenëse zotit Abdi Baleta i është mbushur mendja se ne qenkemi në gjendje ta quajmë neokomunist të devotshëm për pelivanllëqet e tij politike e për hartimet e tij të pështjelluara dhe të mjegullta politike, po i vemë në dijeni se te vlerësim i tillë për të jemi mbështetur mbi këtë opinion publik: kontributin e zotit Baleta për zgjatjen e jetës së qeverisë së koalicionit me komunistët dhe për të krijuar opozitën e tipit që i leverdis kryesisë së parlamentit, e qeverisë e shokëve të tyre; shkrimet e tij të pështjelluara që lejohen të dalin pa censurë në shtypin e botës komuniste; drithërimat e tij për socializmin e shpifur “të kulluar”; solidaritetin e shprehur me anë të heshtjes së tij për fashatën kombëtare zhgënjyese qesharake për “marrjen e kalasë së PD-së” në qoftë se populli i beson propagandës shumë të trashë e qesharake të revanshistëve neo- e paleokomunistë; angazhimin e tij mbi bazën e dialogut dhe mirëkuptimit me forcat që e quajnë veten të tilla dhe jo për të çrrënjosur komunizmin e për të ndërtuar me të vërtetë një rend demokratik e pluralist. Këto i quajmë ne veçori themelore të shtypit neokomunist e të devotshmërisë komuniste të zotit Abdi Baleta. VEPER FRESKËT E PREÇ ZOGAJS E UDHËHEQJES PËR KËRCËNEN TONË TE HISTORISË Vepër, kapacitet, revolucionarizëm dhe besnikëri ndaj idealit të bukur komunist, këto e quajnë neokomunistët tanë tekat e zotit Abdi Baleta, me të cilat ai paskësh vënë në lëvizje historinë e fitoreve për demokracinë, shtetin juridik dhe ekonominë e tregut. Ne po mendojmë se me gjithë devocionin prej heroi e disidenti që i ka gatuar shoku i zotit Abdi Baleta, ne duhet patjetër të dimë se cili qenka opinioni publik. Kjo është e vetmja mënyrë për të qënë të informuar me hollësi, siç na pëlqen fort ne mosbesuesve ndaj moralit revolucionar, i cili është forca më e madhe dhe më e besueshme e tërë evolucionit të etikës njerëzore. I vetmi opinion publik, të cilin ne e njohim e në të cilin mendojmë se qenka përfshirë ai është opinioni i shprehur për të në mos gabojmë në gazetën “Bashkimi”, i cili e përfshin atë në tre raste e në tri mënyra të ndryshme: si të devotshëm ndaj idealit të mrekullueshëm të socializmit e të marksizëm-leninizmit; si të përndjekur e sakrifikuar prej dy dogmatizmave, atij të njerëzve që ishin në politikën e frontit dhe të “Komisionit Nismëtar” e atij të komunistëve “zemërthyer” me “gabimet e shokut Enver”; dhe si të dytin mbas z. Sabri Godo në listën emërore të komunistëve që po e kuptojnë rolin e marksizëm-leninizmit në rrëzimin e komunizmit.

VJERJ E HUMBUR E KONTROLLIT TË SHTETIT Ika data 24 korrik 1992 Radio Tirana dha njoftimin për rezultatet e kontrollit të shtetit pas ndërhyrjes në TV Peshkopi. U tha se dhëna në TV Peshkopi të përcjella nga një amator vendi me emrin Dauti, i paraqitur si refugjat, të cilit i ishin dhënë ankth, njëqind mijë lekë, për një faturë të shpikur, janë të sajuara. Por i njëjti, po ai Dauti, për të mos mbetur lopë e shkretë pa zë, nëqoftë se me vonesë por i trimëruar nga aktiviteti i zotit Sopotere[?], me datën 25 korrik në Tiranë bëri një deklaratë, ku ndër të tjera thotë se “sapo mbrrita në Shqipëri vura re se njerëzit janë të tmerruar nga policia”. Kjo nuk e vendos aspak kontrollin e shtetit që nga shefi deri te kryepërgjegjësi, në pozitë të një institucioni të orientuar në shërbim të së vërtetës e të shtetit, se “njoftimi i TV KUKËS dhe i TV Peshkopisë janë të rreme”, dhe e ka mbyllur punën me kaq. Thënë më shkurt: kontrolli i shtetit thotë: ne bëmë kontrollin, gjetëm këtë e atë. Unë për vete nuk bëra asgjë, nuk pashë asnjë makinë, asnjë magazinë, asnjë derë të fshehtë e asnjë transaksion të veçantë; po hajde ta zëmë se meqë ka hyrë në lojë kontrolli i shtetit duhet të themi “vërtet, kështu është”! Në të kundërt, meqë organi shtetëror që e mohoi një gjë kaq serioze nuk dha as emër personash, as vende, as shifra, as prova, por vetëm një njoftim përgjithësues, është e natyrshme që dyshimi të mbetet. Është e natyrshme sidomos kur dihet se publiku ka kohë që dëgjon dhe sheh se si nga një anë shpallen kontrolle, ndërsa nga ana tjetër humbet çdo gjurmë përgjegjësie personale. U LIRUA NGA QAFA GJENDA E ARRESTIT HYSNI MILLOSHI Nuk dihet, ende dhe nga burime zyrtare njoftohet se zoti Hysni Milloshi me akuzën për armë mbajtje pa leje. Milloshi pasi ishte futur në arrest nga ana e organeve të rendit, është liruar sërish pa u bërë i njohur publikut vendimi i plotë, arsyetimi i tij dhe personat përgjegjës që e morën këtë vendim. A është kjo një rast i zakonshëm i procedurës apo një tjetër shembull i mungesës së transparencës? Kjo mbetet për t’u sqaruar. Përse ndalimi i tij dhe përse lirimi? Përse publikohen me zhurmë masa të caktuara e më pas gjithçka zhduket pa lënë gjurmë në informacionin zyrtar? Nëse këto janë pyetje të thjeshta për publikun, për institucionet ato duhej të kishin marrë përgjigje para se lajmi të dilte. Po bëjmë një pyetje televizionit? A është e ankoruar pandërgjegjshmëri nuk e jep televizoni? Apo botër nuk reagon?!

Pak ditë më parë në Gjirokastër e Tiranës u bë një grevë shumë e ngjashme me atë që ndodhi para pesë-gjashtë muajsh te uzina “Traktori”. Në njërin rast bëhej fjalë për punëtorët e ndërmarrjes që vepruan me shpejtësi për të marrë protestën në dorë, në tjetrin për punëtorët e uzinës që vendosën të ndalonin punën derisa të merrnin përgjigje për disa kërkesa. Në të dy rastet greva u shfaq si një mjet i fortë presioni. Tranzicioni është tejet i vështirë e qeveria e Gjykatën me të drejtë bile e mos e ashpërsojmë në asnjë mënyrë se, në lidhje me këtë shembull tipik, nuk është në gjendje të japë po aq seriozisht zgjidhje sa edhe para pushtetit. Mënyra kakohet të jetë e domosdoshme për t’u kuptuar edhe nga njerëzit më të thjeshtë e për të vënë në lëvizje një refleksim më të gjerë shoqëror. Se çfarë synojnë marrëveshjet e çuditshme e të mprehta me sindikatat, se çfarë pritet nga aleancat dhe nga premtimet e bujshme, është gjë e paqartë për një pjesë të madhe të publikut. Mirëpo, kur përpjekjet ekonomike nuk japin fryt e pagat mbeten të ulëta ndërsa çmimet lart, gjendja bëhet shpërthyese. Dhe atëherë greva kthehet nga një e drejtë teorike në një reagim praktik. Në një vend ku institucionet e reja janë ende të brishta, ku kapitali privat është në lindje, ku ndërmarrjet shtetërore po copëzohen dhe ku papunësia po shtohet, grevat nuk mund të shihen thjesht si teprim. Ato janë shenjë se shoqëria është nën tension. (Vijon në fq 2)

Shkrimi më poshtë, me të gjitha zgjedhjet e para të njëzet viteve, është një lloj përpjekjeje për të evidentuar edhe një herë disa prej shifrave që kanë marrë një domethënie të veçantë në debatin politik. Në mënyrë të veçantë autori ndalet te krahasimi midis numrave, rezultateve, pretendimeve dhe realiteteve që u krijuan pas zgjedhjeve. Shifra të ndryshme qarkullojnë në diskutime, në tavolina, në institucione dhe në shtyp. Disa prej tyre përdoren për të mbështetur një tezë, të tjera për të rrëzuar kundërshtarin. Në këtë kuptim, zgjedhjet kanë lënë pas jo vetëm qeveri e opozitë, por edhe një betejë numrash. Në shumë raste, publiku është lodhur nga interpretimet e pafundme të përqindjeve, vendeve, mandateve dhe krahasimeve statistikore. Megjithatë, kur shifrat bëhen argument, ato duhen parë me kujdes të veçantë. Përndryshe, vetë demokracia rrezikon të përdoret si dekor i një propagande të re. A është e mjaftueshme të fitosh me numra në letër? Apo duhet që vetë këta numra të jenë të kuptueshëm, të kontrollueshëm dhe të besueshëm për opinionin publik? Kjo është pyetja që ky shkrim përpiqet të bëjë të dukshme.