(Vijon nga nr. i kaluar) Të paparaqitur me forca morale dhe mungesën e liderit absolut një opozitë mbeti dhe mbetet e pafat. Intelektualët e së djathtës nuk e gjetën shpëtimin e tyre nga qasja e ish të persekutuarve dhe ish pronarëve. TV Demokratik u çel pas shumë demagogjish. Ylli Popa u shkarkua disa herë nga puna e tillë, por ai përsëri shpreson. Sali Berisha nuk është shpëtimtari politik. Ai nuk mund të jetë i tillë, për aq kohë sa ai lëviz në mënyrë refleksive, pa një bosht nacional. Shqipëria e Nanos dhe e Berishës, në kohën e krizës së saj historike, nuk mund të ketë përfaqësim real pa u mbështetur tek klasa e mesme shqiptare, tek borgjezia e kultivuar, tek shtresa me vetëdije kombëtare. Në vitin 1989 ministria e kulturës hapi rrugën për një diskutim që dukej disi i çuditshëm për kohën. U fol për një lloj reforme në teatër. Qëllimi ishte të provohej se në Shqipëri po lindte një liberalizëm. U përdorën fjalë si pluralizëm, iniciativa individuale, frymë e re në art. Por të gjitha këto mbetën në letër. U pa qartë se skema e vjetër nuk lëshonte pe. Edhe kur në shoqëri u dukën lëvizjet e para, në kulturë mbeti po ajo frymë dirigjiste. Kështu ndodhi edhe me mjaft intelektualë të cilët nuk arritën të shkëputeshin nga modeli i vjetër i mendimit. Shkrimtarët e artistët, të cilët mund të përbënin një bërthamë të një mendimi të ri demokratik, u gjendën përballë një zgjedhjeje të vështirë: ose të rrinin pranë pushtetit të vjetër me shpresën e ndonjë privilegji, ose të hynin në një opozitë të paorganizuar. Pjesa më e madhe zgjodhi të presë. Kjo pritje e gjatë e shteroi energjinë morale të tyre. Ndërkaq, shumë figura publike u hodhën nga njëri krah tek tjetri, jo mbi bazën e një bindjeje, por sipas interesit të ditës. Sot problemi është shumë më i thellë. Nuk bëhet fjalë vetëm për ndërrim qeverish, por për ndërtim institucioneh të qëndrueshme. Një parti e re demokratike nuk mund të jetë thjesht ribashkim emrash të konsumuar. Ajo duhet të ngrihet mbi një program të qartë, mbi përgjegjësi publike dhe mbi respektimin e lirisë individuale. Pa këtë bazë, çdo lëvizje do të mbetet episod i zakonshëm i tranzicionit. Nëse në Shqipëri ka ardhur koha për një forcë të re, kjo kohë lidhet me zhgënjimin e gjerë qytetar ndaj improvizimit politik. Qytetari i zakonshëm kërkon rend, dinjitet, punë dhe shtet ligjor. Ai nuk kërkon retorikë boshe. Në mungesë të kësaj përgjigjeje, vendi rrezikon të mbetet peng i një konflikti të pafund ndërmjet kampeve që ushqehen nga e njëjta kulturë politike. Pikërisht këtu shtrohet pyetja: a ka ardhur koha të formohet një parti e re demokratike? Përgjigjja nuk mund të jetë emocionale. Ajo varet nga aftësia për të prodhuar elitë morale, elitë administrative dhe elitë mendimi. Pa to, çdo parti e re do të jetë vetëm një etiketë e re mbi zakone të vjetra. KREMAZO PASHKO ENVER HOXHA

Azem Hajdari top dorëheqjen Të shtunën e kaluar në një mbledhje të Komisionit Drejtues të PD, lideri kryesor i kësaj partie, z. Azem Hajdari dha dorëheqjen nga posti i tij si nënkryetar i PP

Para disa ditësh automjeti me të cilin po udhëtoni Ministri i Brendshëm Bashkim Kopliku, pësoi një aksident. Zv/kryeministri S. Berisha tregoi se mjeti kishte dalë nga rruga pranë urës së Bubullimës për shkak të një parakalimi. Mësohet se makina nuk pati dëmtime serioze dhe as drejtuesit e saj.

Në dokumentarin e transmetuar dy herë nga televizioni nuk shënonte as skenat e veta skenare e Presidentit të Kosovës, dr. Ibrahim Rugova, gjatë pritjes formale të 20 korrikut 1991 në aeroportin e Rinasit. Gazeta ynë nënvizon se ky reportazh është formuar si skenë me 20 korrik 1991 kur ai ishte 18-vjeç.

Nu e njohës qe ka patur para do kohësh devijoni përshkrimin në burgjet. Në pamjet që e kemi parë veç se nga televizor dhe degjim zhurmën e burgut. Nuk mund të bëj sy të panë dhe të ndjej se çfarë ndodh brenda. Përfshihet koha që e dëgjuam shokun me nofkën MATIAS në reportazhin e publikuar në gazetën e fundit. I kujtuam shqyrtimeve, por akoma papërsëritshëm e zbehtë në mënyrë që ç'do ankues? Ai thotë se 3 e lërë 100.000 vetë. Nga ana tjetër thuhet se burgun e lë. Kaq sa janë fermat e burgut në Lezhë i çojnë në atë të Tiranës.