ARREST I DYSHIMTË I RAMIZ ALISË
Në fund të fundit fushata e shtypit për arrestimin e Ramiz Alisë u konkretizua të shtunën por me një defekt jo të vogël.
Ramiz Alia nuk u transportua në qeli. Ai u kondicionua me arrest shtëpie. Edhe një herë u provua se kërkesat dhe parashikimet e shtypit reflektojnë jo pak në vendimet e qeveritarëve dhe pushtetarëve. Por sidoqoftë vendimi për arrestimin e ish-presidentit që me plot gojën duhet të quhet akt politik zgjohen edhe parashikuesit me entuziazëm dhe me të ngritur në tre elementë. Ai zhgënjeu edhe me të informuarit për ditën e ekzekutimit, për mënyrën e ekzekutimit dhe për formulimin e akt-akuzës.
Dje, në orët e para të shtatorit dy gazetare të Agjencisë Telegrafike Shqiptare si dhe një korrespondent i AFP-së lajmëruar, siç, thanë, për arrestimin, pritën deri vonë në mbrëmje poshtë ballkonit të ish-presidentit. Të njëjtën gjë bënë të nesërmen dy korrespondentët e Associated Press, por për fatin e keq të gjitë këtyre vendimi u ekzekutua të shtunën. Çfarë u vendos nga e enjtja deri të shtunën dhe kuptuan edhe dhe ditë më shumë, Ramiz Alisë apo avre qekishin në dorë arrestimin e tij, është evidente dhe e qartë si drita e diellit. Një mekanizëm shumë i brendshëm dhe deri misterioz ishte ai që imponoi vonesën dhe që më në fund, pas dy ditësh të tensionuara përcaktoi mënyrën e ekzekutimit që përbën elementin e dytë të procedurës. Pra u inventua ajo që duhet të jetë konsideruar si formula më komode për të kënaqur të gjitha palët e interesuara duke përfshirë këtu edhe vetë Ramiz Alinë: arresti shtëpiak.
Elementi i tretë i paparashikuar ishte justifikimi zyrtar që iu bë arrestimit. Sipas televizionit shqiptar që përcolli akt-akuzën Ramiz Alia u mbajt në arrest shtëpie për shpërdorime dhe abuzim posti, akuzë shumë e papërcaktuar dhe shumë e paparashikuar edhe nga vetë aderit aktualë të PD të cilët gjatë mitingjeve të zgjedhjeve lokale në mënyrë sistematike kërkonin dënimin e ish-presidentit për genocid. Megjithatë hartuesit e kësaj akuze janë treguar sa amorfe aq edhe oportunistë të së ardhmes pasi sintagma — abuzim posti — nëser, në varësi të trysnive nga poshtë, nga maja e djathtas mund të konvertohet shumë lehtë në një akuzë të mirëfilltë politike.
Ndërkohë që mekanizmi i sipërpërmendur funksiononte, Ramiz Alia shkruan dhe boton pikërisht ditën e arrestimit një shkrim me titull «Përse kërkohet arrestimi im», që duke mos qenë rastësisht koincidues me ditën e arrestimit dëshmon jo dhe aq për nuhatjen e tij se sa për diçka që falë atij mekanizmi ai duhet të dinte. Në shkrimin e cituar ish-presidenti shfaqet tepër i kërcënuar dhe cinik. Ai edhe vetë përjashton dhe nuk i frikësohet shumë akuzës për shpërdorime ekonomike së cilës edhe hi ka kushtuar më pak se 1/4 e shkrimit. Ai i referohet ndjeshëm partisë në pushtet, klaneve të saj, carjes së saj por pikërisht në këtë pikë është kontradiktor dhe dekonspiron mekanizmin ingranazh i të cilit duket se është dhe vetë. Duke akuzuar dy krerët e PD, konkretisht jogistët e ballistët dhe të përjashtuarit nga kjo parti ai le në hije atë krah i cili realisht ka në dorë arrestimin e tij. Pra ai u frikësohet më tepër atyre që kërkojnë kokën e tij se sa atyre që aktualisht kanë fuqinë ta presin atë. I frikësohet më tepër turmës që bërtet se sa xhelatit që vret.
Ai thotë tekstualisht: «Njëra palë sulmon tjetrën duke e quajtur armiqësiste dhe tjetra për të hedhur poshtë këtë akuzë kërkon që R. Alia të shkojë në gjyq, duke e denoncuar palën tjetër, se gjoja e pengon këtë gjë. Ky pohim në qoftë se nuk është një lapsus është një kërcënim por sigurisht jo ndaj jogistëve sepse këta siç e jep dhe vetë Alia janë në të vërtetshmit që kërkojnë arrestin e tij. Kërcënimi i tij është i hapur në epilog të shkrimit kur ai shkruan se «unë nuk mund të mos flas e të them çdo gjë që e gjykoj të nevojshme».
Në fakt çarja e PD ashtu siç shkruan edhe ish-presidenti e afroi në kohë vendimin sepse qëndrimi ndaj tij minonte ose riste kredibilitetin e secilës palë. Ramiz Alia përmend gjithashtu edhe fenomenin lindor që që edhe ky e ka afruar në kohë dhe në hapësirë arrestin sepse shqiptarët e kanë provuar se solucionet politike të lindjes i kanë përkthyer jo rrallë si të tyrët. Megjithatë një arsye tjetër e sigurt që deri diku është e lidhur me të parën por që gjithsesi është më personale dhe që gjithsesi ka ndikuar seriozisht në përshpejtimin e marrjes së vendimit përbën përpjekjet e kohëve të fundit që tentonin të kalonin nëpër një filtër të ri faktësh lidhjen e ish presidentit komunist Alia me presidentin demokrat Berisha. Arsye tjetër që të paktën është e katërta por jo e fundit ndër arsyet deri tani të njohura është ajo që Ramiz Alia, deri tani me «bllokmenin» ndër bllokmenët, që nuk dihet me se e ka blerë lirinë e vet të deritanishme dhe fakto e firmosi urdhërin e arresti të vet që në dhjetor 1991 kur pranoi alternativën për burgosje të ish-bashkëpunëtorëve të tij të partisë së punës. Por ashtu si Ramiz Alisë iu kthye në bumerang ai kompromis ashtu edhe pushtetarët të sotëm mund dhe do t’u kthehet në bumerang vendimi gjysmak dhe i dyshimë arresti shtëpiak. Kundërshtarët politikë do të tregohen aq të shkathët sa ta përdorin atë, për të minuar politikën zyrtare.
BEN BLUSHI