Ngjarjet po përsëriten si në një rrëallë
Kryeredaktori ynë
Bashkë me rastin e arrestimit të deputetit që nga një anë ishte ngjarje e rëndësishme nga ana tjetër u përjetua si diçka e njohur. Si dhe në këtë rast të ri çdonjëri bëri kalkulimet e veta dhe u rreshtua sipas bindjeve të veta. Të majtët i gëzohen faktit që më në fund policia ka vepruar dhe tregon se kryetari i PD-së nuk mund të bëjë gjithçka. Të djathtët janë të bindur se shteti po vihet nën urdhërat e SHIK-ut dhe diktaturës së Tiranës. Duket se çdo gjë po përsëritet, ngjarjet sikur janë duke ecur sipas një skenari të njohur. Dimë se në të ardhmen e afërt mund të ndodhë arrestimi i Berishës si dje, pasnesër dënimi i tij në burg, e me radhë. Këtë ndjenjë përsëritje e ndiejmë edhe për faktin se proceset janë të ngjashme. Vijat ndarëse të njerëzve me pikëpamje të ndryshme po kristalizohen dita-ditës në mënyrë demostruese. Teksa po bëjmë këtë konstatim është e qartë se vetëm një pjesë e njerëzve arrin ta kuptojë trajektoren ku janë duke përfunduar gjërat. I sabotatori, i arratisuri, i analfabeti, i kolaboracionisti, i armiku, si gjithnjë, po ecin drejt krijimit të një fronti të madh politik që do të mbushur me gjithfarë antishqiptarësh. Dhe mjerimi do të arrijë deri në atë pikë sa një pjesë e shqiptarëve do t'i djegin librat e opozitës me urdhërin e qeverisë, për të demonstruar adhurim ndaj qeverisë, ndërsa një pjesë tjetër do të marrë armët, në emër të demokracisë së rënë. Në një situatë të tillë vetëm një gjë mbetet e pashpjegueshme. Kush do ta shpëtojë Shqipërinë nga shqiptarët e saj? Me një fjalë qeveria apo populli? Me të parën po duket qartë sepse edhe ata që kanë ardhur nga jashtë, por që hyjnë në Shqipëri në emër të alfabetit latin apo të lirisë së shkrimit vërtet po i japin procesit një drejtim krejt të paparashikuar. Kaq për momentin. Nëse historia vazhdon kështu, ka mundësi që e votuesit e djeshëm të kthehen në votuesit e sotëm të djallit, ose në anën tjetër të vriten e të dërgohen në parajsë. Ajo çka zhgënjen më shumë në këtë histori është fakti i bllokimit të dialogut. Fisnikëritë e skajshme po arrijnë në kufirin bazë. Sado që ndryshon kampi, nuk mundet të lihet pa dialog mes figurave politike. Mungesa e komunikimit, nëse vazhdon, do të bjerë si dënim mbi demokracinë. Dhe mjerimi si dy vjet më parë, i takon përsëri popullit. Dhe mjerimi nuk është i vetmi qëllim në jetë i njerëzve. Aftësia për të ndërmjetësuar ndaj qeverisë dhe të tjerëve, vuajtja, reflektimi moral, vazhdimi i jetës, janë rrugë e arritjes së suksesit gazetar. (Vijon në faq. 3)