FROK ÇUPI Tiranës, stacion simbol për veten Sahat Kulla e tij. Mbrëmjen e hap lajmi se dikush e vodhi, Kulën e Sahatit e grabiti. Askush nuk mori të teren dhe u zhduk. A do ta lëshojë lajmin? A do ta bëjë kush të paktën? A do të ngrihet shteti që ta thotë këtë të vërtetë lajthitëse ? Këto e vretë tajta, që ta bëjë. Ajo është e tija. Porositur, ç’frymë të tillë! Në të tilla shtete ka ditur shpesh që të flijojë për shpirtin e vetes për arsye, qoftë edhe pa faj. Ndërsa vrima të tilla, për të cilat po flasim, as nuk janë as të shkallës; shkallëzime të humbjes. Ndërsa për Kullën po ndodh. Nga do të shkulej? Në dorë të kujt? Për çfarë? Të gjitha këto vijnë si ethe. Në qoftë se pari lëshon me ligj që të vjedhë e të dalë, se po vjen rendi i qytetit. Edhe pashkën vjedhësit tanë e kanë grabitur dhe e kanë nxjerrë në ndysmë sin e kanë degdisur në tërë qytetin si të ishin njerëz të ndershëm. Ai do të ketë, por-por-dorë edhe organet lokale të shtetit. Ajo që fitoi se pari lishi-rrenë e quajnë se po qeveri nismojnë si edhe të bëhen Medhalifit Konservatorë si rrush-rrënjët. Kjo është me të gjitha të metat po do të menaxhojë dhe do të marrë përgjegjësinë në dorë. Në shkrimin e përditshëm po e përsërit njëherë se shteti duhet të kthejë në favor të vetin administrimin. Madje ai duhet të rikthehet. Një shtet që s’di të ruajë as monumentet e veta, s’është një shtet i pjekur. Kush i vodhi? I humbi? Po kush doli? I humbi? Po me humbjen e Sahat Kullës, humbi edhe pjelloria morale e këtij qyteti. Për të mos thënë se humbi një kapele ose një qylaf i hoxhës, që mund ta vërë dikush edhe pa pyetur. Këtu kemi të bëjmë me një vepër me shenjë, me një kulturë, me një identitet të këtij qyteti. A është ky një shtet që vret? Nëse po, a do të dënohen? Apo do të heshtet sërish? A do të bëhet sërish pazari për të mos prishur punë me klerin, me shtetin, me punonjësin e bashkisë? Kush do të flasë? Kush do të dalë? Kush do të tregojë që nuk është vetëm Sahat Kulla, por krejt Tirana që po zhvlerësohet çdo ditë? Kleri do të duhej të ishte i pari që të ngrinte zërin. Sepse këtu ka humbur jo vetëm një objekt, por edhe një shenjë e kohës, një shenjë e historisë, një shenjë që lidhet me fenë dhe me qytetin. Kleri duhet ta mbrojë, ta denoncojë, ta kërkojë. Shteti po ashtu duhet të marrë përgjegjësitë. Në qytetin ku çdo ditë humb nga një copë kujtesë, ne nuk mund të sillemi si të jetë një send pa zot. Kjo është fytyra jonë. Kush e prishi? Kush e vodhi? Kush e lejoi? Përgjigjja është po aq morale sa edhe ligjore. (vijon në faqen 3)

Reagime të shpypit për qeshjen FRANGA[?] GAZETA E MADHE “LE MONDE” E FRANCËS LAVDËRON ARRESTIMIN E ALEKSANDËR FRANGAJT Gazeta e njohur franceze “Le Monde”, me datën 1 prill 1993, në faqen e saj të parë ka botuar për arrestimin “spektakolar” të gazetarit dhe shkrimtarit të ri, Aleksandër Frangaj. Sipas “Le Monde”, kryeredaktori i gazetës “Koha Jonë”, Armand Shkullaku, i arrestuar sëbashku me Frangajn, u arrestua pak çaste përpara se ta thërrisnin në zyrën e kryeministrit mo-[?] AFP: GAZETARI FRANGAJ AKUZOHET ME LICITET KOMUNISTE Kryeredaktori i gazetës së pavarur shqiptare “Koha Jonë”, Aleksandër Frangaj, u arrestua për shpifje kundër kryeministrit shqiptar, pasi kishte filluar të merrej me çështjet e drjetimit të turizmit jugosllav. Frangaj akuzohet se ka patur kontakte ka dhëna lajme me të rreme sipas të cilit Shqipëria kishte filluar turizmin kulturor jugosllav. Për më tej ai e kishte pyetur me tone të buta por konkrete në një bisedë, në zyrën e një shefi, para syve të një moderatori, se ku ishte nisur një shumë prej 22 milionë dollarësh. Për këtë Aleksandër Frangaj u arrestua dhe u mor në pyetje. Sipas padisë së kryeministrit, Frangaj kishte shpifur dhe kishte cenuar nderin e qeverisë shqiptare. SHOQITARVE Gazeta shqiptare “Alanca”, me numrin e saj të djeshëm nën titullin “Zëra kundër shpifjeve të Aleksandër Frangajt”, shkruan ndër të tjera: Sipas padisë së kryeministrit të Shqipërisë se botuesi i “Kohës Jonë” kishte shpifur se në rrugë të fshehta shuma prej 22 milionë dollarësh kishte kaluar në favor të një zyrtari të lartë. Ky lajm ishte sipas “Alancës” i pavërtetë. Më pas padia kërkoi falje publike dhe dëmshpërblim. Ndërsa revista “Çdo gjë me vlerë” shkruan se arrestimi i Frangajt është sinjal se qeveria nuk do të tolerojë shpifjet në media dhe do të kërkojë përgjegjësi ligjore. Disa prej gazetave vendase e kanë konsideruar arrestimin si shenjë force të shtetit, të tjera si sulm ndaj shtypit të lirë.

Ajo që fitoi së pari ish-ideja se qeveri nismëtare të bugjësisë dhe të ndërtimeve nuk kanë ndonjë kuptim. Mechanizmit Konservator është bërë mund dhe duhet të bëhen më ndryshe. Le të presim të dash-urin e parë: ai do të disponojë dobësi nga opozita, si çdo pushtet do të menaxhojë dhe do të rikthehet pesë vjet. Le të shpresojmë me asgjëzimin e degjenerimit në përgjigjen si me peshën e të vërtetës. Po kush doli fitimtar? Kush doli i humbur? Për një parti të vetme me detyrimin e qeverisjes, emetimi i tri ministrive, nuk i mban shumë barrë. Në fund të fundit, ndërsa për tani një qeveri me shumicë të thellë nuk krijon më [?] por para të reja të reja. Dhe lajmi për mua, veten në ministrat e rinj që u zëvendësuan, vëren një ministri tepër “profesioniste”, një ministër që po merrte spote dhe bashkëkohë. Për shembull, para ligjit, ndërsa në zëvendësimin e ministrit të kulturës me një poete në gradë e krye-veriore, është një përpjekje e qartë për afirmimin dhe rehabilitimin e saj. Ai mbeti me një fytyrë më të lehtë. Kjo është arsyeja më e parë për humbjen e pak skajeve serioze të opozitës, e cila kishte filluar të bëhej më kritike. Se që e ka kritikuar me të vërtetë qeverinë, këtë e dinë të gjithë. Por diku ajo kritikë po e humbte frymën për shkak të mungesës së seriozitetit. Këto janë lëvizje që tregojnë se pushteti kërkon një rishpërndarje të imazhit dhe jo medoemos një reformë të thellë. Në këtë kuptim fituesi është vetë qeveria, e cila fiton pak amortizim politik, ndërsa humbës mbetet opozita që nuk arrin të japë një profil më të qartë kundërshtues. (vijon në faqen 3)

Ndër intelektualët që pamëngjesh kërkesat e tyre për të bërë pjesë në gazetës “Koha jonë” na donin as-isht edhe një profesor ekonomike të diplomuar në Itali. Më tej tha: “Asnjë po u duhet t’u jetë larg më të gazetës, po u lënë radhën punëve të dyshes ppër t’u shkuar?”. Jemi shumë të lumtur që t’u shtojmë nga sot e tutje në krye të rradhës sonë tre emra edhe një pedagogë. Përveç profesorëve të nderuar, po radhiten të tjerë dy kandidatë për t’u shquar universitarë. 1. Arian MANJASA Universitetin “Paris VII” në Institutin d’Adminzio, Itali 2. GJOVANI SHTYNI [?] Një “agrar i studentëve”. AXEL FUNDO i “PUNO” e pranuar të shkencave të Bujqës. L. Shitoli