Kryqëzimi i historisë
NGA SOKOL BALLA
Në ditën e Pashkëve në Jeruzalem sivjet, si çdo vit, mbizotëroi frika. Frikë kishin myslimanët, të krishterët dhe çifutët. Por më shumë frikë kishte policia. Atë ditë të krishterët përgatitën një marshim të madh në rrugën që quhet Rruga e Kryqëzimit dhe e Vuajtjes, - aty ku Jezusi e rrëzoi në kryq - për të mbllur festën e tyre të madhe. Po atë ditë edhe myslimanët përgatitën një marshim të madh, në të njëjtën orë, në një rrugë që kryqëzohej me atë të të krishterëve. Masat e larta të sigurisë nga ana e policisë izraelite dukeshin pak, përballë asaj që mund të ndodhte nëse dy karvanet kryqëzoheshin me njëri-tjetrin. Por asgjë nuk ndodhi. Myslimanët u tërhoqën duke anulluar demonstrimin e tyre të forcës.
Tirana sot nuk është shumë ndryshe nga Jeruzalemi i prillit të shkuar. Rrugët e saj janë mbushur me flamuj dhe banderola festive, ku vetëm një sy i kujdesshëm mund të vërë përplasje[n] e madhe. Asnjë prej parrullave nuk mban datat e festave 28 dhe 29 nëntor. Bashkia e Tiranës ka vendosur dhe pas një sherri të gjatë në këshillin bashkiak, që kryeqyteti të festojë Pavarësinë dhe Çlirimin në të njëjtën ditë. Ndërsa vetëm pak ditë më parë Berisha ndrysh[oi] nga Nano deklaroi se do t’i kalonte të dy festat në Shkodër më 28 nëntor, tani në lojë është futur edhe Bashkia e kryeqytetit. E kontrolluar nga demokratët, që mendimin e tyre për këtë datë e kanë shprehur që më 1993, duket se ajo ka vendosur që zyrtarisht të festojë Çlirimin së bashku me Shkodrën. Pra një ditë më parë se festa zyrtare. Një sherr disa orësh në këshillin bashkiak, ka rezultuar i pafrytshëm. Kundërshtimi i hapur i anëtarëve socialistë ka qenë i kotë. Me shumicë votash edhe Tirana zyrtarisht e feston Çlirimin së bashku me festën e Pavarësisë. Një vendim që duket se i bën sfidë parlamentit dhe opozitës që festës së organizuar nga një komision qeveritar, që të paktën për një ditë kërkojnë kryeqytetin ta zhvendosë në Vlorë. Mungonte vetëm rebelimi i Bashkisë së Tiranës, në mënyrë e madhe të fund[?]ntorit. Rrëmuja dhe kaos i festave zyrtare kombëtare, të cilat prej 1993 turbullojnë mendjet e shqiptarëve. Parlamenti i mbyll jo mendjet e shqiptarëve, unë ngriti në rolin e tyre me një vendim absurd, u ngrit në rolin e profesor[t] të historisë dhe ndryshoi datat. Ishte ky parlamenti ai që më 1997 korrigjoi vërtet një gabim, por duke gabuar sërish, pasi tentoi të historisë, me po atë lehtësi që ndërrojmë ribote historike, me po atë lehtësi që ndërrojmë kioska pa leje mbi trotuare publike dhe tokat e pronarëve të vjetër. Ndërsa dy sytë me parë shp[?] kopa rane mbi shpinën e kërrusur të disa veteranëve që gjuanin më 29 nëntor të sidonin shtetin, sot prit që tër[h]bimi i qeverisë Nano të bëjë mbi postatin lokal të Tiranës. Kryeqyteti shqiptar sot i ngjan Jeruzalemit. Kundër njëri-tjetrit nuk janë myslimanët dhe kristianët, as që[?] e palestinezët. Janë vetëm ca shqiptarë të ndarë nga shtetet muaj nën ferr, që festojnë në mënyra të ndryshme dhe paravëshje e përbashkët kërkojnë të shka[k] të politikanteve mbrapshtë. Në kryq është prodhuar historia.