NGA BERRO ÇUPI Dje, vallet e mëngjesit ishin bërë te shpatulla e njërës nga të famshmet, se mbaruan të martën ose në të mërkurën e të gjitha ditëve, që në tetor të 1991, kur Shqipëria zgjoi avujt e demokracisë. Pushtetasit në për të njëjtën rrugë, sa për t’ia dhënë po sa herë, të ngjashëm me shqiptarët e vënë në qejfin e duhur. “Sa kohë që, le të themi”, u bë buzë e shtypit me nr. një të një shqiptar. Kjo kishte qenë e fshehur që më parë, se ai që mbante ushtrinë e tij të armatosur, për t’u ngritur e për të bërë një gjëmë, jo, po nuk i shërbente pasionit të fitimtarit, por me siguri i fitonte shqiptarët. Kishin thënë qysh dje se do të ikte. Ai nuk mund të ikte. Kaq kjo. Ndërkohë që lajmet qeshin të natyrës, as që do të mbyllej shtëpia e tij. Tregoi dy ditë më parë se ishte larguar. Të nesërmen tha se s’kishte ikur. Po dje, u panë nën dritën e diellit të dyja këto: kishte ikur dhe kishte mbetur. Ka një mëri më të vjetër të pashkruar për këtë figurë të asaj të famshmes sonë, por kjo nuk ka lidhje me atë që thonë këta me gjuhën e tyre të sotme. Kjo është një ngjarje që mund të merret me të qeshur dhe me të qarë. Në Shqipëri, largimi i tij është e kundërta e lëvizjes së lirë. Ai del në shesh jo thjesht si njeri që merr arratinë, por si ai që lë pas dorën e padukshme të një rrëmuje. Në vend të qetësisë, lë ankthin se mos e ka lënë shtetin në duart e atyre që e përdorin si pazar. Në vend të një përfundimi, kemi edhe një fillim të keq: lajmin se mund të ikë edhe besimi i fundit që qytetarët kanë pasur te shteti. Dhe kur largohen këto, ikja e një njeriu bëhet ikja e një Shqipërie. [?] jonë me këtë emër u bë titull i shumë kohëve dhe shumë ditëve. I 11 shtatorit ping i konferencës. Ndërkohë që presidenti amerikan Bill Klinton urdhëroi sulmet e para kundër Sudanit, si për hakmarrje ndaj sulmeve terroriste të organizuara ndaj SHBA në ambasadën e Tanzanisë dhe të Kenias, tek ne u shfaq edhe njëherë fryma e sherreve dhe e grindjeve. “Ikja” e Shqipërisë, për shumëkënd, nuk ishte më metaforë, por realitet që ndihej në çdo zyrë, në çdo radhë, në çdo familje që priste lajmin e radhës.

Ministria urdhëron skedimin e të kërkuarve Të gjithë njerëzit që janë në gjurmimin e policisë tashmë me identikitin e tyre faqe 2 Në skedar i posaçëm për njerëzit e rrezikshëm në Shqipëri. Të gjithë emrat e kërkuar do të arkivohen, me të dhëna deri në detaj. Ministri do të krijojë dhe alpin, [?] skedarit vendbanimet dhe kryerjen e veprave penale. Dhe kjo për të bërë dallim. Me të gjitha të dhënat personale. Ky skedar vendimi që ka marrë Ministria e Rendit Publik, do të devijë e cia do të krijojë një degë [?] pranë e Policisë Kriminale.

Skandali “Meca-Mollika” Drejtorit i Ministrisë së Transporteve vendos të rrëfejë gjithçka faqe 5

Duke filluar nga disa ministrat e djeshëm e në vazhdim në një cikël të plotë propaganda jonë e botovoj(?) [sic], funksionarë të lartë e të gjithë administratës të cilët nën petkun e “demokracisë”, krijuan pasuri të paluajtshme në një kohë që gjendeshin në një konflikt të hapur me ligjin dhe për pasojë, një numër i konsiderueshëm i tyre ishte nën akuzë. Të gjithë qeveritarët shqiptarë të viteve të fundit, me fillim nga ish-kryeministri dhe ministrat, kanë krijuar jo vetëm në Shqipëri, por edhe jashtë saj pasuri të luajtshme e të paluajtshme. Një pjesë e tyre kanë qenë pjesë e dosjeve hetimore, por për një kohë të gjatë këto të dhëna nuk u bënë publike. Në faqet e ardhshme do të sjellim dosje të plota për pasuritë e secilit zyrtar.

Sali Berisha gjatë një mitingu në Shkator(?) 1998