Shqipëria, jemi gati!
Mobilizim i ushtrisë shqiptare në veri në mbrojtje të interesave kombëtare
Shqipëria, jemi gati!
Fatos Nano: Kosova ne nuk do rrimë duarkryq Faqe 2-3
Shpërthen nacionalizmi
NGA ANDI BEJTA
Kryeministri i dërgon sot në Kosovë në provokuesit 11 dhunës serbe me kryemin e lëkur të Sali Berishën. Në një formë krejt të sofistikuar, ai e ka bërë një gjë të tillë me deklaratën e djeshme të Fatos Nanos se megjithëse do ndërmarrim të gjitha veprimet përkatëse për të mbrojtur kombin në Shqipëri do të ndërhyjmë dhe në rast se shqiptarët në Kosovë do të jenë pre e sulmeve shfarosëse nga regjimi policor i Beogradit. “Ajo që nuk jemi në gjendje ta bëjmë me trupat tona në mbrojtje të shqiptarëve, do ta bëjmë me bashkimin tonë me ta në qoftë se tërësia e tyre do të shkelet”, ka pohuar Nano. Siç duket, kryeministri i ka bërë llogaritë e tij me SHBA, shtyllën më të rëndësishme ndërkombëtare të firmos së NATOs që do të përballet me regjimin serb për problemin e shqiptarëve në Kosovë. Nga ana tjetër, duke pasur se në UÇK, por mbi të gjitha me sensibilizimin në Perëndim që po i bëhet çështjes së Kosovës, Nano ka një bindje të padeklaruar publikisht se ai ndihmohet në krijimin e një klimë tejet favorizuese për të ndërhyrë në anën e Kosovës, në rast të shpërthimit të luftës. Ka rëndësi të veçantë për t’u kuptuar se në do të shpërthen në luftë, atëherë serbët do të përpiqeshin ta paraqitnin gjendjen si të përgatitur manualisht nga ana e shqiptarëve. Por kësaj lufte, qoftë e tillë apo e tillë, ka një kuptim më të thellë. Ajo nxjerr një reflektim të ndërgjegjes amerikane në skenën shqiptare, por ndërkaq ndryshon thellë edhe pozicionin e Natos ndaj Kosovës. Në një farë kuptimi, deklarata e djeshme e kryeministrit i jep një dorë UÇK-së, por tërësia e saj ka një kuptim edhe më të thellë. Eshtë argument më shumë, pikërisht në këtë klimë, se ne e kemi kuptuar se është e pashmangshme që ngjarjet të lëvizin drejt një konflikti në Kosovë. Tani, kjo mund të nënkuptojë nivele më të larta të gatishmërisë ushtarake në veri në mbrojtje të interesave kombëtare, gjë që nuk ka qenë deri tani. Kjo është një ndryshim i rëndësishëm, qoftë për përgatitjen e jashtme apo të brendshme. “Ne nuk do rrimë duarkryq”. Kjo është deklarata kyçe e djeshme e Nanos. Ajo mbështet një sentiment të përgjithshëm në Shqipëri dhe shënon kalimin e saj në veprime të posaçme për zhvillimin e situatës. Në një farë mënyre është sinjal i fortë që stabiliteti i njërit cep të Shqipërisë është një shqetësim madhor i tërësisë. E vendosur në këtë mënyrë, deklarata e djeshme merr një kuptim më tepër. Ka të bëjë me mbledhjen, për herë të parë ndoshta pas një jave destabilizimi të Shqipërisë dhe traumatike të popullit shqiptar pas një marrëveshjeje të tillë. Shqipëria, Kosova është një dhe duart e veçse shqiptarëve dhe madhesë e saj. Kjo do të thotë se është e qartë se mund të vijë në një moment joshje e pa demonstratave e Kosovës. “Jemi gati”, thotë dje e gjithë deklarata e Nanos. Ndërkohë kjo nuk mund të kuptohet veçse brenda asaj psikologjie që po përgatitet në terrenin ndërkombëtar në këtë drejtim. Forca ushtarake në Kosovë pavarësisht nga disa retorika që vazhdojnë, po mbetet një instrument i pashmangshëm. Ka bërë mjaft që një shqiptar të ketë një mendim të tillë. Por edhe një amerikan i zakonshëm nuk mund ta trajtojë kurrë me indiferencë një fushatë të tillë. Mbrojtja e Kosovës në një farë mënyre ka fituar me dritën e ngjarjeve një përmasim më të gjerë, duke reflektuar një dominim edhe në zgjedhjet ndërkombëtare. Por edhe deklarata e djeshme e kryeministrit ka një tjetër kuptim. Ajo është një fjalë e qartë, një shenjë që qeveria nuk mund të qëndrojë më në anën e spektatorit. Për këtë ka një arsye. Ajo është e lidhur me UÇK-në. Është krejtësisht e pashpjegueshme dhe nuk ka bazë asnjë hipotezë sipas së cilës ekzistenca e UÇK-së do të ishte e qartë se ka mbështetje për politikën ekstremiste dhe për këtë nuk mund të njihet në një klimë demokratike. Kjo është një marrëzi e plotë. Ajo që është e pashpjegueshme dhe e pakuptueshme është se pse një grup politik ka mundur të ngatërrojë kaq me mendtë e tij popullin shqiptar, ka mundur të ngjallë tek ai një UÇK, pavarësisht nga gjithçka po ndodh në masë dhe se një popull prej një mijë ka dëshirën apo jo, dyshime ndaj kësaj UÇK-je, pavarësisht nga gjithçka po ndodh.
në mes të qorrsokakut e vetëshkatërrimeve dhe serbe edhe mundësive të gjithçkaje përpjekjesh, ka mundur të përfitojë vlerat duke krijuar një mit. Kjo është një dukuri që jo vetëm e sfidon nacionalizmin e vet dhe e aktualizon atë si sfidë ndaj sovranitetit të Serbisë, por natyrisht që nxjerr në pah edhe nevojën për të aktualizuar dramën kombëtare. Po ashtu SHBA sigurisht e ka të qartë se në ç’pikë ka mbërritur. NATO por edhe qeveria amerikane po e ndjekin me vëmendje këtë situatë. Për këtë ka ardhur deri tek një rënie e frenuar me tensione për t’u arritur deri tek një gjendje më të qetë, ku serbët do të kishin shansin e këtyre manovrave. Nga ana tjetër po artikulohet qartë një lloj mbështetjeje diplomatike. Kjo deklaratë ka një rëndësi të veçantë. Ajo e lidh në një mënyrë politike, por edhe shpirtërore, Shqipërinë me Kosovën, duke krijuar kushtet për një akordim të interesave. Kjo është edhe arsyeja pse kjo deklaratë ka gjetur një refleksion të menjëhershëm në opinionin publik. Ajo ka qenë një sinjal për të gjithë klasën politike se çështja e Kosovës ka hyrë në një fazë tjetër. Kjo do të thotë se askush nuk mund të vazhdojë të bëjë sikur nuk po ndodh asgjë. Në këtë mënyrë, dora e qeverisë shqiptare është zgjatur deri tek shqiptarët e Kosovës, gjë që do të sjellë edhe pasoja politike. Në një farë mënyre, kjo është edhe një sfidë e brendshme për opozitën, e cila duhet të tregojë nëse do të jetë në lartësinë e kësaj situate. Ajo çfarë është thënë dje mbetet një nga deklaratat më të forta të kësaj periudhe. Shqipëria po hyn në një fazë të re përgjegjësie historike ndaj Kosovës. Dhe kjo është një gjë që nuk mund të kalojë pa u vënë re.
Në mes: Sherbebi, Medani, Gjimnushi dhe Berisha Foto GENT SHKULLAKU