Çlironë e çlironjë qytetarët pas masakrës në Berat F 2-5

Policia e kryeqytetit ndërhyri vonë në fshatin Ndroq të Tiranës, shumicën e fishekëve e derdhën në forcat e policisë. Dëshmitarë okulare të kësaj ngjarjeje horror kanë dëshmuar se qëlluan orës 10:00 pa lënë reze drite, kërkojnë shuarjen e grupit “Misia”. Dëshmitarë okulare të ndodhur jo shumë larg këtij lokali thanë se pas zjarrit “Koha Jonë” se policia futi blindët në drejtim të lokalit, ndërsa në anën tjetër [sipas dëshmitarëve] afër mureve të larta të lokalit dhe brenda mjaft shtëpive u gjetën me plagë të shumta armësh. Në mure të lokalit dhe xhama ekzistonin shenja të qarta të plumbave. Në këtë gjendje të përgjakshme i afrohej policia dhe aksioni antikrim. Në fakt do të mbajë përgjegjësi njerëzore.

Shpresa të vakëta për jetën e foshnjës së plagosur “Përse ma vratë foshnjën time?” Kupini[?] — flet i revoltuar babai i foshnjës së vrarë, duka Mervela[?], pas 18 plumbave të përpjetshme së saj në duska Mervela. Kjo fëmijë e bardhë me bluze me pika të trasha e me sy të kaltër që s’e ka mbushur ende vitin e dytë, është vrarë në spitalin e Beratit. Deklaron se e përcollën në krahë të nënës ende e gjallë. “Nuk kam më asnjë shpresë për të” — rrëfen nëna mes ankthit. Fëmija vrarë është 4 vjeçe, e vetmja viktimë e mbrëmjes. Brenda një ore mjekët e Tiranës e kanë shpresuar se kurorja e një lokali të ndodhur në rrugën nacionale do të sjellë dënimin e autorëve. “Nuk kam më asnjë shpresë” thotë duke qarë me lot, e kjo është e gjitha në këtë tragjedi të rëndë. E kanë lëkundur pas pesë vjeçësh dhe kaq shpejt; dhe vdekja e nderuar nuk ka ardhur ende ta merrte me vete. Engjëllim nuk mund ta flimë ne te fjalën momje[?], është e jashtëm. Në mes të tronditjes dhe revoltës e gjithë kësaj shëmti të mbrëmjes së djeshme i ati është bërë shenjë e një familjeje të shkatërruar. E gjetëm atë në dhomën e reanimacionit të spitalit të Beratit, duke lotuar për gruan e tij, vajzën e tij dhe djalin e tij që sapo kishin mundur të dilnin gjallë nga ai rrëmujë. I shoqëruar dhe me vëllanë e vet e ka emërtuar se është një i mbijetuar se e gjithë ngjarja e tmerrshme ishte e mjaftueshme. “Pasi i kanë prerë këmbën, motrës së gruas sime i kanë vrarë edhe djalin,” rrëfen ai. “Ajo ka marrë edhe një plumb në qafë dhe një tjetër e kanë goditur në sy. Shumica e familjes ndodhej në lokalin e Beratit teksa hanin darkë. Vetëm e kishin kthyer mirë. “Nuk kam më asnjë shpresë” përsërit ai. Gjatë gjithë natës kishte ndenjur në korridoret e spitalit për të mësuar sadopak mbi jetën e vajzës së vogël. Por në mëngjes mjekët e spitalit i thanë me kujdes se ishte plumbosur rëndë në bark. Vajza, 2 vjeçe, ka gjasa të jetojë nëse nuk ka vështirësi të mëdha. “Më kanë vrarë vajzën e hallës e shoqen e saj” thotë i përlotur. “Dje ne po darkonim dhe ata na qëlluan pa mëshirë. Ne nuk njihnim askënd, vetëm erdhën dhe bënë kërdinë. Vëllait të gruas sime i kanë vrarë djalin, së motrës së gruas djalin e vajzën, ndërsa nusja e djalit ka mbetur duke përjetuar tmerrin. Nusja e vëllait e ka kaluar mjekimi. Tani duhet të gjejmë gjak.” Kishte rënë një heshtje e rëndë, pasi nuk mund të flisje me njerëzit. Askush nuk arrinte dot të kuptonte se si e kishin qëlluar kaq barbarisht këtë familje. Në atë lokal hanin edhe fëmijë, gra e burra. Përballë pyetjes se ç’kishin bërë këta njerëz për ta merituar këtë tragjedi, i ati tundte kokën. “Po të ishim ne burrat ne krah, po, do të kuptoja. Por këta njerëz? Fëmijët? Përse?” Ai ul kokën. “Më mirë të më kishin vrarë mua” — thotë i pikëlluar. Ai duhej të kujdesej tani për djalin e dytë të plagosur në këmbë. Gruaja e tij, e cila kishte marrë disa plagë, kishte mbetur në gjendje të rënduar.

Mbrëmë në Tiranë: Nisi fushata antikrim

■ Qeveria Bockor para policëve të vrarë: S’ka mëshirë për kriminelët ■ Masakra, të premtojsh kuplojë e Ministrisë së Brend[?] ■ PD: Ministri koti të japë dorëheqjen ■ Prindërit e kriminelëve: S’i duam për fëmijë, i vrasë formataja ■ Fshatarët e panë terrorin: “O Zot çfarë na gjeti”