Kancelari gjerman Helmut Kohl, deklaroi pas fillimit të operacioneve ushtarake kundër Irakut, se ishte i detyruar të jepte urdhër për vendosjen në gatishmëri maksimale të njësive ushtarake gjermane në Turqi. Kryeministri britanik John Major tha se tashmë kishin filluar sulmet ajrore kundër objektivave ushtarake irakiane. Ai tha gjithashtu se konflikti do të kufizohet vetëm në Gjirin Persik. „Nuk kemi asnjë arsye të mendojmë se konflikti do të zgjerohet jashtë kësaj zone“, tha ai. Ministri i Jashtëm francez Roland Dumas i deklaroi radios „Europa 1“ se Iraku mban përgjegjësi të plotë për shpërthimin e luftës. Ai tha gjithashtu se është koha për përdorimin e forcës dhe se forcat franceze do të marrin pjesë në operacionet lufta-[?] rake me të gjitha armët. Sulmet ajrore do të vazhdojnë sipas planit, tha Dumas. Presidenti francez Fransua Miteran pohoi se Franca do të ndihmojë Izraelin në qoftë se ky vend do të sulmohej. Ai kërkoi nga bashkatdhetarët e vet që t’i respektojnë këshillat e qeverisë dhe të rrinë të qetë. Duke folur para popullit francez Miteran tha se lufta filloi sepse Sadam Huseini provoi çdo rrugë për ta shmangur atë. Lufta nuk do të zgjerohet me tej tha ai, përveç rasteve kur Iraku do ta detyrojë koalicionin e drejtuar nga SHBA të godasë objektiva të tjera strategjike. Miteran tha se fuqitë aleate po bëjnë përpjekje që t’i shkaktojnë sa më pak dëme popullsisë civile të Irakut. Mëngjesin e së enjtes në Uashington zyrtari më i lartë i administratës amerikane njoftoi se është vrarë nga forcat irakiane ambasadori francez në Kuejt. Pakëz më vonë njoftimet amerikane thanë se kjo nuk ishte e vërtetë dhe se në të vërtetë, një i vrarë në Kuejt është vëllai i ambasadorit të Francës atje. Në deklaratën e saj për luftën në Gjirin Persik, qeveria britanike thotë se ushtria e saj po kryen sulme ajrore kundër objektivave ushtarake irakiane në Kuejt dhe në Irak dhe se „janë marrë masat e duhura për të shmangur humbjet midis popullsisë civile“. Në deklaratë pohohet se Iraku i detyroi aleatët të përdorin forcën, për shkak të agresionit kundër Kuejtit dhe të refuzimit për t’iu bindur rezolutave të Kombeve të Bashkuara. Ndërkaq në Ministrinë britanike të Mbrojtjes thuhet se aleatët kanë dërguar dy anije spital në Gjirin Persik për të ndihmuar 5300 marinsa dhe 13000 ushtarë britanikë që ndodhen atje. Presidenti i Sirisë Hafez Assad i dërgoi Presidentit Xhorxh Bush një telegram ku i uron fitoren „kundër forcave të së keqes“, njoftoi agjensia zyrtare siriane e lajmeve SANA. Telegrame mbështetjeje për Bushin dërguan edhe zëvendëspresidenti egjiptian Hosni Mubarak, Presidenti i Somalisë Siad Bare, Presidenti i Nigerit Ali Saibu, sundimtari i Dubait sheik Rashid al Maktum, Presidenti i Çadit Idris Deby dhe Presidenti i Afganistanit në mërgim Sibghatullah Mojadedi. Njerëz të zemëruar të të gjitha moshave qëlluan me armë në ajër dhe u hodhën valle nëpër rrugët e Amanit, kryeqytetit jordanez, për të shprehur mbështetjen e tyre për Irakun. Ndërkohë Alia deklaroi dje se në qoftë se Amerika do të godasë Irakun, „ne do të marrim qëndrim". Zëdhënësi i Ushtrisë amerikane gjeneral lejtnant Thomas Kelly, tha se ushtria amerikane nuk mund ta fshihte e të mos e pohonte përdorimin e raketës me rreze mesme veprimi „Tomahawk“, por nuk e zbuloi sa të tilla ishin përdorur. Ai tha gjithashtu se nuk e dinte nëse po përdorej bomba „Patriot“ për të rrëzuar raketat „Skad“ që irakianët hodhën kundër Izraelit dhe Arabisë Saudite. Sipas Kellyt „objektivat tona janë ushtarake dhe ne po i sulmojmë ato me sa më pak dëmtime“. Ai tha se avionët amerikanë kishin goditur avionët ushtarakë, komandën dhe kontrollin si dhe artilerinë kundërajrore të irakianëve. Ai tha gjithashtu se pohohej përdorimi i helikopterëve Apache. „Po godasim të gjithë infrastrukturën e tyre të nevojshme për të mbajtur një ushtri të tillë“, tha Kelly duke shtuar se do të nevojiteshin disa ditë për një vlerësim të plotë të efektivitetit të sulmit. Zëdhënësi ushtarak amerikan tha se gjeneral Noriega u internua në një burg të sigurisë së lartë në Luiziana, por ai nuk pranoi të zbulonte se cili ishte burgu. (Vijon në faqen 6)

Ajo që u arrit, u arrit prej minatorëve të Valiasit E MARTË 15. 1. 1991. Në radiokronikën e pasdites dhe në radioreportazhin e darkës dëgjova se do të mblidhej një komision i drejtuar nga profesori dr. Ylli Popa. Në këtë komision do të merrnin pjesë edhe dy mjekë të huaj. M’u kujtua se këta specialistë mjekë, sipas radioreportazhit të datës 8. 1. 1991, i kishin „zbuluar“ minatorit Avni Buda se kishte fillin e tensionit të gjakut „midis hundës dhe veshit“, pavarësisht se profesori dr. Ylli Popa para specialistëve të huaj kishte deklaruar se „nuk ka viktima“ dhe jo se kishte të vdekur! Gjatë asaj radioreportazhi, tha vërtetë mjek i huaj, por jo vetëm ai se „nuk e kuptoja dot“ se ç’farë ishte bërë deri atëherë! Pas 6 janarit, ditës së ndërprerjes së grevës, kuptova se nuk e „kuptonim dot“ edhe ne qytetarët e këtij vendi, duke ndjekur me „vëmendje“, ecurinë e bisedimeve të krerëve të shtetit me minatorët trima. Me mbarimin e vizitave të mjekëve të huaj e të profesoreshës N. Mita e me ardhjen e aventurierëve të rinj me mbiemër Korbi në komision, situata paraqitej me një rend kronologjik, afërsisht kështu: Në 18 janar xhaxhai Ramiz kryen „vizitën mjekësore“ në ministrinë e bujqësisë. Sa i pëlqen qejfi! Do t’i ketë shkue mendja te Turqia e vogël e tanke për ta. Në 19 janar njerëzit në këtë shtet e marrin vesh se do të binden kundër qeverisë. Mblidhen, bisedojnë e vendosin. Më 20 janar studentët dhe shumica e popullit shqiptar e çojnë punën në vend duke demonstruar para Komitetit Qendror. Më 21 janar qeveria e tërheq ligjin „Për strukturat“ dhe me këtë edhe arritjen e grevës së përgjithshme. Pra „u arrit“ e? Në Valias ishin shembur muret e studjove dhe, të gëzuar, zjarrfikësit tanë „gjetën“ në oborr të regjimit të ardhmes „fletërrufe e kërbaç“. E kështu e njohin disa „shokë“ fjalën e lirë? Në 22 janar zhurma e mitralozëve e bën „transparent“ oborrin e Radiotelevizionit. Televizioni njofton se po „brohorit“ populli i Kamzës! Populli i Kamzës? Aty ishin mijëra qytetarë të Tiranës. Kush e solli atë djalosh që po hidhte valle nën tytat e mitralozëve në oborr? Kush i inçizoi ato brohoritje? Kush i solli e kush i pagoi? Për kundërveprimin shpejt morën masa profesorët e tele-greviste dhe „dëbuan“ profesorët e rinj. Më 25 janar, në një mbrëmje zbori e zbavitjeje, nën tyta kallashnikovi, „zbukurohet“ me „konsumimin“ e tri kufomave, oborri i televizionit shqiptar. Për më tepër u organizua dhe „gjuetia“ e një „kapteri të arratisur“. O Zot! Cilat ishin mendimet e mjekëve të huaj për ato skena tmerri e për ato kufoma? Si u „konsumuan“ ato kufoma? Të shtrira aty me orë të tëra. Ç’duhej të ndodhte që një mjek i huaj të pohonte: „Më duket se luftën civile në Shqipëri e ka filluar vetë qeveria shqiptare“. Më 26 janar, pas qetësimit të gjendjes, nuk kuptohen veprimet që duhen kryer. Jo vetëm ne qytetarët e pamë se me një „revolucion demokratik“ punëtorët dhe studentët i bënë të qartë se qeveria nuk duhej të bënte sehirxhiun. Sipas të gjitha gjasave, qeveria nuk „mori masa“ në kohë dhe po „justifikohet“ me emërime ministrash, që ndoshta i ka pasë kohë më parë. Më 27 janar, të premten, folësi i radio-kronikës së darkës na njofton „për vrasjen në Bulevardin „Stalin“ të një prej organizatorëve të demonstratës së studentëve“. Ishte fjala për rastin e mëparshëm të orëve të para të mëngjesit të asaj dite. Në radioreportazh, që e ndoqa me vëmendje, u tha se „viktima po mbahej në morg“. Më vonë, në deklaratën e zëdhënësit të Ministrisë së Brendshme e të gjeneralit lejtnant Hekuran Isai u tha se „viktima“, pra trupi i pajetë i „një prej organizatorëve të demonstratës“, ndodhej „në një zonë ku nuk ekzistonte as ambulanca e as mjeku ligjor“! Mirëpo, „ambulanca“ e transportoi shpejt „viktimën“ në morg. Hë, pra? Nuk kishte atje ambulancë! Ku ishte sjellë autovetura e shoqëruesit nga policia? Kush e mbante veturën „gati“ për një njeri që „mund të vritej“? Për çfarë motive „mund të vritej“? Ajo veturë i „shpëtoi“ dhe miku i „viktimës“? Kush e njoftoi komisionin e hetimit? Pse nuk e thanë emrin e tij në radioreportazh? Përse „vrau veten“? Dhe më në fund „në qoftë se vrasja nuk ndodhi“ nuk ishte vallë e nevojshme të thuhej e vërteta? I dashur radioreporter! Unë nuk kam asgjë kundër teje si njeri. Po sikur të ndodhte që mbi kokën tënde të shkrepej një „automatik“ dhe për këtë të njoftonte radiokronika duke thënë se „u vra një prej punonjësve të Radios“? Apo për ta thënë troç skenari i një „vrasjeje“ politike të dëshmuar para 2000 shqiptarëve me sy e të përcjellë nga televizori shqiptar është tejet i rëndë për viktimën, për vetë popullin dhe për dramën e kësaj ngjarjeje të pashoqe shqiptare. Le të jemi të vëmendshëm për „vrasjet“ prej të cilave viktima mund të ishte secili prej nesh. (Vijon në faqen 9)

Gjatë udhëtimit të Sekretarit sovjetik të Mbrojtjes në vendin tonë janë nënshkruar marrëveshje të rëndësishme. Në to sigurisht nuk ka asnjë angazhim për të marrë pjesë në eventualitetin e një lufte. Përkundrazi, atyre u është dhënë përparësi atyre që kanë karakter mbrojtës. Kjo është me shumë rëndësi për vendin tonë. Në të kundërt, pjesëmarrja në luftë do të ishte një katastrofë për vendin tonë. Me këtë rast dua të vë në dukje se ministri sovjetik i mbrojtjes deklaroi dje në Ankara se vendi i tij është i gatshëm të përmirësojë marrëdhëniet me Shqipërinë. Kjo ishte një deklaratë pozitive. U fol gjithashtu se Shqipëria kishte çuar në Moskë një sinjal pozitiv. Mendoj se vendi ynë duhet të vazhdojë të mbajë lidhje me të gjitha vendet, por gjithnjë me kujdes. (Vijon në faqen 9)

Datë 12.1.1991. Punëtorët, sidomos ata të portit „Enver Hoxha“, mbanë me vështirësi e me hidhërim barrën e madhe të problemeve ekonomike dhe sociale. Por vendosmëria e tyre për të mos iu nënshtruar më mashtrimeve të propagandës është rritur. Punëtorët ndihen të lënë pas dore. Ata kërkojnë kushte më të mira pune e jetese, si dhe të drejtën për t’u shprehur lirisht. Edhe në këto rrethana ata nuk duan rrëmujë, por zgjidhje të vërteta. (Vijon në faqen 2)

Marrëdhënie por edhe kujdes Nga lidershipi i Bashkimit Sovjetik, në orën e largimit të tij nga Stambolli nuk u dha asnjë deklaratë për dështimin e përpjekjeve arabe në Stamboll. Po nga burimet zyrtare sovjetike njoftohet se udhëheqësit e Bashkimit Sovjetik mendojnë se lufta në Gjirin Persik dhe tragjedia që i kanoset rajonit, është rezultat i agresionit të Irakut kundër Kuejtit dhe i mosbindjes së Sadam Huseinit ndaj rezolutave të Këshillit të Sigurimit. Në këtë kuptim Bashkimi Sovjetik e konsideron rezolutën e Këshillit të Sigurimit të 29 nëntorit si bazë legale për veprimtarinë ushtarake. Kjo do të thotë se Bashkimi Sovjetik do të vazhdojë të luajë rol aktiv në zgjidhjen e konfliktit, duke shfrytëzuar të gjitha mjetet politike, diplomatike dhe ekonomike. Në pjesën e fundit të faqes ka një koment me titull „Marrëdhënie por edhe kujdes“ dhe më tej vijon teksti kryesor i kësaj teme: Marrëdhënie por edhe kujdes Përse po na trishton kaq shumë ajo që po ndodh me shqiptarët tanë që jetojnë në Jugosllavi? Pas pavarësimit të Sllovenisë e të Kroacisë, shqiptarët e Kosovës gjenden përballë një ardhmërie të vështirë. Nëse federata jugosllave do të shpërbëhej plotësisht, pozita e tyre do të bëhej edhe më e pasigurt. Nga ana tjetër, në marrëdhëniet ndërkombëtare Shqipëria duhet të tregojë kujdes të madh. Duhet të mbrojë interesat e veta kombëtare pa u bërë vegël e askujt. (Vijon në faqen 6)

Janë mbledhur punëtorë, fshatarë, intelektualë e të rinj për të themeluar seksionin e Partisë Demokratike në këtë zonë. Në fjalët e pjesëmarrësve u theksua nevoja për organizim, për hapje ndaj mendimit të lirë dhe për përkrahjen e ndryshimeve demokratike. Kryesia e përkohshme u zgjodh me votë të hapur. U vendos të punohet për zgjerimin e anëtarësisë dhe për forcimin e lidhjeve me degën e Korçës. (Vijon në faqen 6)

Gazeta „Rilindja Demokratike“ ka bërë një abonim të kufizuar për vende të huaja. Kush dëshiron të abonohet të paraqitet në „Lurasi“ përballë shkollës së Partisë. Korresp. i RD. 191-29-537 Tiranë, 2153, 2118, 2133, banka for konten [?] Tiranë