Përse nuk po qanet blloku Nevzat Haznedari kaq kohë qe vepron si ushtar i zellshëm i regjimit komunist. Persa me bindje është përkushtuar ai ndaj interesave të bllokut partiak e familjar, po kaq me besnikëri i ka zbatuar urdhrat e kryer shërbimet ndaj bllokut. Që prej kohësh ka ndjekur e përgjuar, ka përndjekur e kontrolluar vazhdimisht njerëz të aftërt me eksponentë të bllokut apo me familjet e tyre. Asnjë prej tyre s’ka shpëtuar prej urdhërit të shefit të tij apo masave të marra. Të paktën kështu është pohuar prej punonjësve që kanë punuar me të apo janë ndeshur me punën e tij. Tashmë ai duhet të japë llogari e të dëshmojë para drejtësisë për veprimtarinë e tij dhe sidomos për përndjekjen e dhjetra e qindra njerëzve. Për vite të tëra si kryetar i degës së punëve të brendshme të Tiranës, ai ka shkelur liritë dhe të drejtat elementare të njeriut. Me ato të dhëna që ka sot organi i akuzës për të, veprimtaria e tij del krejt e qartë si një shkelje e rëndë e të drejtave të njeriut dhe në kundërshtim me ligjet. Në fund të fundit, ai ishte në funksion të një regjimi që i mohonte vetë këto të drejta. Meqë ai është arrestuar për shpërdorim detyre dhe jo për veprimtari të tjera, pyetja që ngrihet është: pse nuk është folur deri tani për të gjitha këto? A do të mjaftohet drejtësia vetëm me këtë? Apo do të hetohen edhe gjëra të tjera që lidhen me veprimtarinë e tij? Kjo është pyetja që bëjnë shumë njerëz. Në qarqet e Partisë së Punës dhe të organeve të Sigurimit të Shtetit është folur se ai ka qenë njeri i besuar për detyra të posaçme. Ka pasur të bëjë jo vetëm me kundërshtarë të hapur të regjimit, por edhe me vetë njerëz të bllokut, me familjarë, të afërm apo persona që dyshoheshin prej tyre. Kjo i jep çështjes një ngarkesë edhe më të madhe morale e politike. Nëse vërtet do të ketë një proces të plotë e të ndershëm, atëherë ai duhet të tregojë shumëçka për mekanizmat e vërtetë të persekutimit në Shqipëri. Dhe jo vetëm për rastet e njohura, por edhe për ato që janë mbajtur të fshehta. FREÇ ZOGAJ

Kërkesë Presidiumit të Kuvendit Popullor Komisioni Nismëtar i Shoqatës gjithëshqiptare Kulturore Mbarëkombëtare «Shqipëria», i zgjedhur më 25 dhjetor 1990 në Kuvendin themelues në Tiranë me votën e 1500 pjesëmarrësve po ju drejtohet me kërkesën për regjistrimin dhe dhënien e personalitetit juridik kësaj Shoqate. Dokumentat e paraqitura janë sipas ligjit në fuqi dhe kërkojnë shqyrtim urgjent. Në datë 28.1.1991 ora 14.30 përfaqësues të popullit dhe kryetari z. Ismail Kadare kanë bërë dorëzimin e dokumentacionit pranë Presidiumit të Kuvendit Popullor. Në emër të Shoqatës Anastasi Gjinarusi, Petrit Arbnori

Në 55-vjetorin e lindjes (Lexoni në faqen 3 e 6)

Kush po i damaskon komunistët «ZP»-ja apo «RD»-ja? Ma 20 janar gazeta zëri i popullit, organ i Partisë së Punës të Shqipërisë botoi në numrin e saj një «letër të hapur» drejtuar Kryesisë së Partisë Demokratike. Po kësaj letre në krye i kishin vënë një titull sa sensacional aq dhe të shpifur: «Kush po e nxit luftën civile në Shqipëri?». Autorët e kësaj letre e akuzojnë Partinë Demokratike dhe kryetarin e saj, Sali Berisha, për nxitje të urrejtjes klasore, për përçarje dhe për organizim të një klime tensioni në vend. Sipas tyre, «RD»-ja po bën thirrje për hakmarrje politike e për rrëzimin e rendit socialist. Përgjigjja jonë është e thjeshtë: askush nuk ka nevojë të damaskojë komunistët më shumë sesa ata po damaskojnë vetveten. Mjafton të lexosh «ZP»-në, mjafton të lexosh deklaratat e drejtuesve të PPSH-së, mjafton të dëgjosh gjuhën e tyre kërcënuese dhe të kuptosh menjëherë se kush po e nxit në të vërtetë konfliktin politik. Partia Demokratike ka kërkuar vazhdimisht pluralizëm politik, zgjedhje të lira, liri fjale, të drejta njerëzore dhe shtet ligjor. Nëse këto kërkesa quhen «nxitje e luftës civile», atëherë fajin nuk e ka opozita, por ata që kanë frikë nga demokracia. «ZP»-ja nuk polemizon me argumente, por me sharje, etiketime e trillime. Kjo mënyrë e vjetër propagande nuk mund të fshehë më krizën e thellë të sistemit komunist dhe përgjegjësinë historike të PPSH-së për gjendjen katastrofike të vendit. FREÇ ZOGAJ

Ata[?] që të naivsh[m][?] e historikë Qysh[?] venecianët diplomatikë, mbas vendosjes së regjimit totalitar komunist dhe revolucionit që çoi në pushtet fashizmin në vitin 1919, në kryeqytetin shqiptar, para meje pyesin dhe nënqeshin me mosbesim: A ekziston ky vend apo vetëm një shpikje e nacional-socialistëve italianë? Një qeveri e porsaformuar që në lëvizjet e para tregon paaftësi gjeometrike, ose vetëm një regjim gjigant që fsheh prapa kamuflazhit ideologjik një rend grabitqar e shkatërrues? Sapo që hapi instituti 600 milionë dollarë për të mos mbetur me duar në xhepa, italianët bëjnë pyetje të tjera. Deri ku do të arrijë ky transformim? A është ky fillimi i fundit i një Shqipërie të mbyllur apo vetëm një episod i përkohshëm? Në sallat e PDSI-së, flet për herë të parë pa ton urdhërues një klasë politike e trembur nga vetja. Në biseda private përmendet shpesh emri i Shqipërisë si një plagë e vjetër e Adriatikut. Është e qartë se askush nuk beson më në mitin e «vendit të vogël heroik». Bie perdja e një legjende dhe shfaqet realiteti i varfërisë, izolimit dhe manipulimit. TEODOR KEKO (Vijon në faqen 5)