- Dyndje e njëtëvë për të kapur në anijet e peshkimit të Durrësit Shkatërruan 4 viktima - Oret e para të mbrëmjes kanë qenë mjaft të tensionuara në Durrës. Qindra e mijëra vetë janë drejtuar drejt portit, me qëllim që të largoheshin drejt Italisë. Turma, e cila është grumbulluar kaq dendur sa dukej si një lumë i bardhë në lëvizje, ka bërë çdo përpjekje për të hypur në anije. Dyndja ka filluar pasdite dhe ka vazhduar gjatë gjithë natës, duke detyruar policinë dhe repartet e ushtrisë të ndërhyjnë për të vënë nën kontroll situatën. Pjesa më e madhe e atyre që kërkonin të iknin ishin të rinj, por në turmë kishte edhe gra e fëmijë. Shumë prej tyre kanë ardhur nga zona të ndryshme të vendit. Sipas burimeve të portit, disa anije peshkimi kanë qenë objektivi kryesor i turmës, ndërsa persona të tjerë janë përpjekur të futen me forcë në çdo mjet lundrues të mundshëm. Në përplasjet e para janë regjistruar të plagosur dhe më pas, sipas të dhënave të para, janë shënuar 4 viktima. Dëshmitarët tregojnë për skena paniku, britma dhe njerëz të shtypur nga turma. Porti dhe rrugët përreth kanë qenë të bllokuara për orë të tëra. Autoritetet lokale janë dukur të pafuqishme përballë kësaj vale të papërmbajtshme largimi. Qytetarë të shumtë kanë akuzuar strukturat shtetërore se i kanë lënë qëllimisht portat hapur dhe kanë lejuar krijimin e kësaj gjendjeje, çka e kthen ngjarjen në një hemorragji të re kombëtare. GENC TIRANA

Do të jetë për mua e vështirë që, qoftë edhe në mënyrë telegrafike, t’u përshkruaj deri në imtësitë e tyre ngjarjet dramatike që kanë marrë jetë këtu në Gjirokastër. Janë ngjarje që, siç dihet, kanë filluar në ditët e para të shkurtit, me ndonjë akt vandal e me protesta të vogla, dhe që më pas u kthyen në një shpërthim të dhunshëm kundër shtetit. Ky revolucion i ashtuquajtur popullor ka marrë trajta të tmerrshme. Janë djegur godina, janë bastisur institucione, janë shkatërruar mjete të shumta, janë grabitur depot e armatimit dhe armët kanë rënë në duar të pakontrolluara. Në qytet mbizotëron një klimë frike dhe pasigurie. Në këto rrethana, forcat e rendit janë gjendur shpeshherë të pambrojtura, ndërsa shteti është vënë nën një presion të jashtëzakonshëm. Ajo që është më e rënda, në këtë valë është vërejtur një koordinim i qartë i grupeve sulmuese, të cilat kanë vepruar me objektiva të përcaktuara. Nga sa kam mundur të shoh me sytë e mi, shumë prej sulmuesve nuk kanë qenë njerëz të thjeshtë të revoltuar, por individë që e dinin saktësisht se çfarë kërkonin: të godisnin shtetin, të paralizonin administratën dhe të mbillnin panik. Popullsia civile, nga ana tjetër, është vendosur mes frikës, mungesës së informacionit dhe propagandës. Nëpër rrugë shihen patrulla të improvizuara, ndërsa ndërtesa të rëndësishme janë lënë pa mbrojtje. Në fshatra e qytete qarkullojnë fjalë të shumta, shpesh të pavërtetuara, por që shtojnë ankthin e përgjithshëm. Mungesa e komunikimit zyrtar i ka hapur rrugë thashethemeve dhe dezinformimit. Është e qartë se kjo nuk është vetëm një revoltë spontane. Këtu ka një bashkërendim sulmuesh kundër demokracisë, kundër institucioneve dhe kundër rendit kushtetues. Ata që kanë marrë përsipër ta ushqejnë këtë zjarr mbajnë përgjegjësi të rëndë historike. Qytetarët duan qetësi, rend dhe siguri. Shqipëria nuk mund të mbetet peng e dhunës. Çdo ditë që kalon pa një zgjidhje shton dëmet morale, politike dhe njerëzore. (vijon në faqen 4)

(vijon në faqen 5) Pasi filloi revolta [?-] ... Vlora është paraqitur në këto ditë si një nga qendrat më dramatike të zhvillimeve. Ngjarjet e ndodhura atje kanë marrë formën e një skenari të pështirë, ku janë përzier dhuna, manipulimi dhe interesat kriminale. Dëshmitë flasin për institucione të sulmuara, godina të shkatërruara dhe armatime të marra nga depot. Në shumë raste, turmat janë drejtuar nga elementë që duket se kanë patur objektiva të qarta. Kjo nuk ka qenë thjesht shpërthim zemërimi, por një veprim i organizuar për të çuar situatën drejt kaosit. Qyteti, i lënë për orë e ditë në pasiguri, ka përjetuar panik dhe mungesë të plotë kontrolli. Banorët janë ndjerë të pambrojtur, ndërsa lajmet që vinin nga çdo lagje e përkeqësonin edhe më shumë gjendjen. Nëse shteti nuk reagon me shpejtësi dhe vendosmëri, pasojat e këtij skenari do të jenë edhe më të rënda.

(vijon në faqen 4) Roli, i farsës i atë [?-] zënë caqet [?-] ... Në një version të pazakontë të deklarimeve politike, opozita ka vazhduar të lëvizë mes thirrjeve për qetësi dhe nxitjes së pakënaqësisë. Fjalimet e tyre, të shpërndara nëpër qytete e tribuna, janë mbushur me akuza, aludime dhe kërkesa për dorëheqje, duke krijuar një atmosferë të ndezur. Në vend që të ndihmojnë në normalizimin e gjendjes, disa politikanë të opozitës duket se përfitojnë nga paqartësia e krijuar. Ata shfaqen si mbrojtës të popullit, por në të njëjtën kohë nxisin kundërvënien ndaj institucioneve. Kjo dyfytyrësi politike po i kushton shtrenjtë vendit. Qëndrimet e tyre lëkunden sipas interesit të çastit. Kur situata tensionohet, ata flasin për përgjegjësi morale; kur dhuna përshkallëzohet, heshtin ose flasin në mënyrë të tërthortë. Këto labirinthe trimëzare kanë vetëm një qëllim: të fitojnë kapital politik mbi fatkeqësinë kombëtare. Në klimën e tanishme, qytetarët kanë nevojë për qartësi dhe seriozitet, jo për lojëra fjalësh e kalkulime të ulëta partiake.

(vijon në faqen 4) Mos sjelljet e qarqeve antiqeveritare [?-] ... Në këtë klimë të ndezur politike, janë shfaqur edhe figura që sillen si komisarë të një pushteti të ri paralel. Ata japin urdhra, shpallin fajtorë dhe pretendojnë të flasin në emër të popullit, pa asnjë legjitimitet institucional. Këta aktorë të vetëshpallur ushqehen nga propaganda dhe nga dobësimi i rendit ligjor. Në vend që të ndihmojnë pluralizmin, ata e deformojnë atë, duke e kthyer në një mjet presioni dhe shantazhi politik. Pluralizmi nuk mund të mbijetojë pa institucione, pa ligj dhe pa respekt për votën. Kush kërkon ta zëvendësojë atë me komisarë rrugësh apo me tribunë turmash, në të vërtetë po punon kundër vetë demokracisë.

(vijon në faqen 9) Kisha dëgjuar si edhe të tjerë, mesje, thirrjet për të braktisur Tiranën, për të ikur nga kryeqyteti, sepse në të po përgatitej një skenar i zi. Por ajo që pashë në rrugë, në stacione, në familje e lagje, ishte diçka më e thellë: pasiguria kishte hyrë në mendjet e njerëzve dhe i shtynte ata drejt largimit. Në kryeqytet mungon qetësia. Bizneset mbyllen herët, institucionet punojnë me ndërprerje, qytetarët rrijnë me sy nga lajmet dhe nga zhurmat e natës. Njerëzit nuk janë më të sigurt se çfarë do të ndodhë të nesërmen. Ka familje që bëjnë gati plaçkat, të tjera që çojnë gratë e fëmijët tek të afërmit, ka të rinj që kërkojnë çdo mjet për t’u larguar nga vendi. Frika është bërë element i përditshëm i jetës qytetare. Nuk është vetëm mungesa e stabilitetit politik ajo që i shtyn njerëzit drejt braktisjes masive. Është edhe humbja e besimit se gjërat mund të përmirësohen shpejt. Kjo është ndoshta pasoja më e rëndë e krizës. Nëse Tirana humbet qëndrueshmërinë, i gjithë vendi do ta ndjejë goditjen shumëfish. Prandaj stabiliteti nuk është më një term politik, por një nevojë jetike për shoqërinë shqiptare.