NËNËS QE LYPN ASKUSH NUK DUHET T'I KTHEJË SHPINËN
FJALA E PROF. DR. SALI BERISHËS NË TAKIMIN ME STUDENTËT E UNIVERSITETIT TË TIRANËS, MË 8 TETOR 1991
.
Ore po shikon, i tmerron të le-të të bëhesh inat. Që sot është 8 dhjetori 1991, revolucionit tonë i flet populli, e dua të themi revansh i i gjithë mohuesve të demo-kracisë.
Mua do pyesësh, ore po ç'vendi ynë? Ma thonë në njëmijë gjuhë e thellë e njerëzve, përgjigje apo tallje? Në nofka lloj e degjova, e shumë fjalë nga studentë, shokë dhe vëllezër, se Tirana sot ka qenë kërcënim për demokracinë. E gjithmonë i kam dashur shkollat që të jenë lart, e gjëja më e dhimbshme është se studenti të ndihet i dëshpëruar dhe ai të ngrihet dhe të kërkojë nga ne drejtësi.
Shikoni, ju tregoj një rast të ndërgjegjes. Punët e qeverisë dhe të administratës së saj janë bërë sot përditë e më skandaloze. Ata me studentin u sollën në mënyrë të tillë që të na kthejnë pas, tek e djeshmja. Dhe unë e kam thënë, e do ta përsëris: askush nuk ka të drejtë t'i kthejë shpinën nënës që lyp. Askush nuk duhet të kthejë shpinën ndaj dhimbjes, ndaj mjerimit, ndaj plagës së thellë shoqërore që ka përfshirë vendin.
Sot para jush po them se ne nuk mund të heshtim. Nuk mund të heshtim kur i riu shqiptar ngrihet dhe kërkon shpresë, kërkon bukë, kërkon dinjitet. Sot studentët janë zëri i gjallë i ndërgjegjes kombëtare. Sot ata po na thonë se nuk pranojnë më premtime boshe, mashtrime dhe zvarritje.
Ne jemi për ndryshim paqësor, për rend demokratik, për shtet ligjor. Por kjo nuk do të thotë nënshtrim përballë padrejtësisë. Përkundrazi, kjo do të thotë kurajë qytetare, përgjegjësi morale dhe vendosmëri për të mos e lejuar më poshtërimin e këtij populli.
A e dini se çfarë ndodh në konviktet e studentëve? A e dini se si jeton rinia? A e dini se sa familje nuk ushqehen dot? Këto nuk janë statistika. Këto janë plagë. Dhe kur pushteti mbyll sytë para tyre, ai nuk qeveris më, ai sundon me shpërfillje.
Partia Demokratike ka qenë dhe mbetet në anën e qytetarit të thjeshtë. Ne nuk do të pranojmë që varfëria të quhet fat, që mjerimi të quhet rend, që heshtja të quhet paqe. Populli shqiptar meriton liri, dinjitet dhe jetë normale.
Studentët nuk janë vegël e askujt. Ata janë ndërgjegjja e kohës. Kush përpiqet t'i baltosë, gabon rëndë. Kush përpiqet t'i trembë, harron se frika ka filluar të thyhet dhe nuk mund të rikthehet si më parë.
Ne kemi hyrë në një rrugë nga e cila nuk kthehemi më. Shqipëria do të bëhet. Shqipëria do të jetë demokratike. Dhe askush nuk mund ta mbajë peng të ardhmen e saj. Ju ftoj të jeni të vendosur, të qetë, dinjitozë dhe të bashkuar.
Nënës që lyp askush nuk duhet t'i kthejë shpinën. Ky është një parim njerëzor, moral dhe politik. Është një thirrje për mëshirë, por edhe për drejtësi. Është një thirrje që i drejtohet të gjithëve: qeverisë, opozitës, studentit, punëtorit, intelektualit. Shqipëria nuk shpëton pa dhembshuri dhe pa guxim.
Le të mos harrojmë se në çastet më të vështira të një kombi, rinia ka ditur të flasë e para. Dhe kur ajo flet për bukë, për liri, për dinjitet, kombi duhet ta dëgjojë.
(tekst pjesërisht i palexueshëm [?])