DR. SALI BERISHA NE BRUKSEL... Me 7 maj mbrëmje, nën- kryetari i Partisë Socialiste të Belgjikës z. Klod Erze na shtron një darkë. Në të merrnin pjesë kryetari i Partisë Demokratike Kristiane, z. Theo Kelck? ketar, kryetari i Partisë Liberale, z. Guy Verhofstadt, zëvëndëskryetari i Partisë Socialiste, z. Filip Busquin, Stra- szburg? Në sallën e pritjes na shoqëruan gazetarë të radiove, televizioneve dhe të gazetave të ndryshme. Takova korrespondentin e "Figaro" dhe biseduam rreth situatës në Shqipëri, për veprimtarinë e qeverisë së re dhe për zgjedhjet. Në mbrëmjen e së premtes dr. Berisha takoi ministrin e Jashtëm belg, z. Van den Brande? dhe zv/ministrin e Punëve të Jashtme z. Vili Klas. Në këto takime u bisedua për raportet dypalëshe dhe për mundësitë e zgjerimit të tyre. Z. Klas i shprehu Presidentit të Republikës së Shqipërisë kënaqësinë për ftesën për të vizituar Shqipërinë. Në 8 maj në mëngjes vazhduan takimet me personalitete të jetës politike belge. Presidenti i Republikës dr. Sali Berisha u prit nga ish-kryeministri dhe kryetar i Partisë Socialkristiane, z. Wilfrid Martens, nënkryetari i Parlamentit Europian, i cili shprehu interesimin e këtij forumi për zhvillimet demokratike në Shqipëri dhe gatishmërinë për ta ndihmuar atë. Në takimin me kryeministrin belg, z. Zhan-Lik Dëhan? dhe ministrin e Jashtëm, z. Van den Bruk? u bisedua për problemet politike dhe ekonomike të Shqipërisë, si dhe marrëdhëniet me Belgjikën. Presidenti Berisha i bëri një ekspoze të gjerë situatës në vend dhe rezultateve të zgjedhjeve të 22 marsit.

NGA ROMA NE ROVENA — Dy hëbere në një ditë: — Pas drekës jam në vendin tim dhe flas në telefon me HESHAM ALI, konsulent i qeverisë shqiptare. Ai vjen nga Triesta, ku para një jave ka ardhur në krye të një grupi biznesmenësh italianë. Po më dëfton disa gjëra shqetësuese: në Itali, bllokadë dhe punët po lëvizin ngadalë. Pa u mbyllur mirë biseda me të, unë marr nga Italia, nga qendra e pritjes së refugjatëve të Brindisit, një telefonatë të dytë nga HESHAM ALI. Ai më njofton se këtë paradite kancelari austriak ka lënë Barin për t’u kthyer në Vjenë. Ardhja e tij në Shqipëri qenka anuluar. Kërkoj shpjegime, po marr pak të tilla. “Një ngjarje e rëndë ka tronditur Italinë” dëgjoj, “dhe udhëtimi i kancelarit është parë i pamundur”. Më vonë nga një mik kam lajm më të hollë me telefon nga Bari: “Mafia qenka tronditur keq nga arrestimi në Palermos i ish-shefit të saj, i quajturi xhentëlmen me nofkën PIPI KALABRIA. Ai paskësh dy armë me dylbi dhe me to paska vrarë gjykatësin FALKONE. Kjo mjaftoi që të tërë strukturat shtetërore italiane t’i lëshonin duart krejt dhe bota të ngrihej në këmbë”. U bë sabah! Dyshemeja nën këmbë është një kalojë përroit. Herët a vonë do të vehet në lëvizje shembja, shpërthimi i kobshëm. Se është për t’u trembur, nuk ka fjalë. Populli italian po sheh me sy tmerrin e afërt. Po del në dritë se “shteti” qenka në atë shkallë korrupsioni sa të mos ekzistojë më. Ka bërë fole tek ai, pa ia nxënë fare. Kjo e vërtetë, e tmerrshme në vetvete, po qarkullon si re e zezë. Madje mbase Italia paska nevojë për një “Marshall” të dytë, po amerikanët janë të zënë deri në fyt me Bosnjën. Per fat të keq, nuk e ka fatin e Italisë. Ajo për vete s’është sa për t’u ankuar. Po fati i saj i madh është ta ketë patur pranë gjithë kohës kryeshkaktarin e saj historik me emrin “Shqipëri”. Po ç’t’i bësh! Pas një vendi të suksesshëm, I tillë ka qënë edhe vendi i dështuar i fqinjit. Veçse jo në atë masë! Shqipëria, që ka dërguar me mijëra refugjatë përtej detit, e paska nxjerrë tanimë më keq se vetja tjetër. Mjafton të pyesësh kush është kryeministri i saj i ri. “Ai është Aleksandër Meksi”, të thonë. “Ai u arrestua dje në aeroportin e Rinasit, po e lëshuan mbrëmë.” Vijon në faqen 4

Ne mengjesin e se enjtes Delegacioni i Partise Demokratike, i perbere nga z. Sali Berisha, z. Eduard Selami, sekretari i pergjithshem i PD-se, z. Tritan Shehu, sekretar i Partise Demokratike, z. Gramoz Pashko, zevendeskryeministri i qeverise, z. Prek Gjeti, sekretar i Pergjithshem i Keshillit te Ministrave, ambasadori i Shqiperise ne Rome, z. Kastriot Islami[?], kane mberritur ne Rome. Ne aeroport te Romes ata jane pritur nga zv.ministri i puneve te jashtme, z. B. Ando dhe nga autoritetet e tjera italiane. Ne kete dite delegacioni i Partise Demokratike te Shqiperise ka zhvilluar takime ne Ministrine e Puneve te Jashtme te Italise, ne bashkine e Romes, ne zyren e z. Andreoti si dhe me eksponente te biznesit italian. Gjate bisedimeve jane trajtuar probleme te marredhenieve dypaleshe, bashkepunimit ekonomik dhe mundesite konkrete per investime ne Shqiperi. Ne darke, Presidenti i Republikes se Shqiperise dr. Sali Berisha eshte nderuar me nje darke pune ne Salla dei[?] Congressi ku moren pjese perfaqesues te jetes politike, ekonomike dhe kulturore italiane. Vijon ne faqen 4

Zëvendësi i PS-së boton në gazetën e rrethit një njoftim të rëndësishëm mbi “Vlerat e parasë”. Zëni në fjalë përpiqet t’u shpjegojë lexuesve ç’është çmimi i monedhës dhe ç’rol ka ai në ekonomi. Njoftimi ka rëndësi, jo vetëm si propagandë për politikën e vjetër monetare të qeverisë së djeshme, por edhe si shprehje e mendësisë së re që po synon të paraqitet me petkun e “realizmit”. Ai pohon se “pa çmime reale s’ka ekonomi tregu” dhe se “çmimi i parasë duhet të lihet i lirë”. Në këtë formulim të përgjithshëm nuk do të kishte gjë të keqe, sikur të mos përfundonte në justifikim të një politike shkatërrimtare ndaj kursimeve të popullsisë. Autori duket se harron se monedha nuk është thjesht mall, por edhe besim. Kur ky besim shkatërrohet nga inflacioni, nga spekulimi dhe nga mungesa e kontrollit shtetëror, atëherë edhe “realizmi” i shpallur kthehet në mashtrim. Për mjeshtërit e vjetër të administrimit, zhvlerësimi i lekut duket si një instrument i përshtatshëm për të fshehur dështimet e prodhimit dhe të furnizimit. Po pasojat i paguajnë shtresat e varfra, pensionistët, punëtorët, familjet me të ardhura fikse. Në vend që të mbrohet puna dhe prodhimi kombëtar, u kërkohet njerëzve të mësohen me rënien e fuqisë blerëse. Sa herë që PPSH-ja dhe bijat e saj e kanë patur vështirë të përballen me realitetin, kanë kërkuar strehë tek fjalori i mjegullt i “domosdoshmërisë ekonomike”. Por njerëzit e dinë se paraja nuk shkëlqen nga fjalët, po nga puna, nga prodhimi dhe nga besimi publik. Pa këto, çdo banknotë mbetet vetëm letër. Shënim: Titulli mund të jetë lexuar jo saktë për shkak të cilësisë së dobët të shtypit.

humor Cilat dosje mendojmë të hapen?! Në vend të pasthirrmës, i dërguari ynë na tregon se z. Xhavit Doda[?] po kryen me sukses misionin e caktuar prej nesh. Ai po “shëtit” tregun me 500 vështirësi dhe po përpiqet të sigurojë mallin që kërkojmë ne me ngulm. Ai kërkon nga pronarët e dyqaneve, nga tregtarët e vegjël dhe nga shokët e qeverisë së kaluar çdo gjë që të ketë lidhje me aparatin e vjetër. “Dosje”, “kartela”, “vendime”, “urdhra”, “letërkëmbime”, “telegramë”, “procese-verbale”, “fletëhyrje” dhe “fletëdalje” – çdo gjë mund të shërbejë për seancat e para të parlamentit. Disa tregtarë thonë se malli është i rrallë. Të tjerë japin garanci se mund të gjejnë gjithçka, po kërkojnë çmim të lartë. Ka edhe nga ata që e kanë fshehur mallin në bodrume e depo dhe s’e nxjerrin pa “porosi nga lart”. Në fund të ditës, i dërguari ynë kthehet me duar pothuaj bosh, por jo pa shpresë. “Në këtë vend”, thotë ai, “malli i vjetër nuk humbet lehtë. Ai vetëm ndërron duar”. Vijon në faqen 4

Doktor Arben Puto[?] shprehet me kënaqësi për botimin në shqip të disa veprave të Ismail Kadaresë, duke vënë në dukje se letërsia shqipe po rimerr vendin e vet të natyrshëm në jetën kulturore të vendit. Ai nënvizon se shkrimtari i madh ka qenë për vite i larguar padrejtësisht nga lexuesi dhe se kthimi i tij është një ngjarje e rëndësishme për kulturën kombëtare. Në shkrim përmenden tituj të njohur të autorit dhe interesimi i lexuesve për to. Theksohet se përballë varfërisë materiale, rikthimi i veprës së Kadaresë është edhe një fitore morale. Vijon në faqen 4

TE PAVARFËT DOMONAKATIKË[?] Më 8 maj të çdo viti, në mbarë botën kryqit të kuq dhe gjysmëhënës së kuqe u kushtohet kjo ditë. Një shekull e njëzet e katër vjet më parë, më 8 maj 1828 lindi Anri Dunanti, themeluesi i Kryqit të Kuq. Më 1948, në ditën e njëqindtëvjetorit të lindjes së tij, kjo ditë u shpall festë ndërkombëtare për veprimtarinë humanitare. Akti i lindjes së Kryqit të Kuq është i lidhur me betejën e Solferinos, ku qindra e mijëra të plagosur mbetën pa ndihmë. Prej andej lindi ideja për të krijuar shoqata vullnetare të ndihmës dhe për të vendosur rregulla ndërkombëtare në mbrojtje të viktimave të luftës. Në Shqipëri, Shoqata e Kryqit të Kuq po përpiqet të ringjallë traditën e saj, të ndërprerë për vite të tëra. Ajo ka nevojë për ndihmën e të gjithëve, për besim, për vullnetarë dhe për mbështetje materiale. MOTO: Humanizmi, paanësia, neutraliteti, pavarësia, vullnetarizmi, uniteti dhe universaliteti. Vijon në faqen 4

Më 9 maj gjysë shekulli më parë… IDOVIEM[?]… Në tekstin vertikal anësor duken fragmente të dëmtuara dhe të vështira për t’u lexuar. Dallohen vetëm pjesë si: “...bashkuar”, “...luftës”, “...pushtuesve”, “...Shqipërisë”, “...nacionalçlirimtare”, “...fashiste”, “...naziste” dhe “...Vijon në faqen 4”. Teksti i plotë nuk është i lexueshëm në këtë imazh.