Qendra për reformën e Lindjes Perëndimore, kooperim për paqe dhe zhvillim, shpalli, të premten, përmes presidentit të saj Richard von Weizsäcker, fituesin e vitit 1992 të çmimit “Raul Wallenberg” për personin apo organizatën më të dalluar në fushën e të drejtave dhe humanizmit. Çmimi do t’i jepet Dr. Bujar Bukoshit, për kontributin e tij politik të veçantë, të dhënë gjatë kryerjes së detyrës së kryeministrit të qeverisë së Republikës së Kosovës. Në këtë cilësi, kryeministri Bukoshi ka bërë një punë të veçantë duke siguruar njëkohësisht ekzistencën e popullit shqiptar në Kosovë dhe duke forcuar besimin e popullit shqiptar në Kosovë për të ardhmen e tij të pavarur nga qeverisja serbe. Në njoftimin e kësaj qendre humanitare, thuhet: “Që në ditën e parë të zgjedhjes së tij, Dr. Bukoshi ka angazhuar të gjithë potencën e tij për mobilizimin, organizimin dhe mbrojtjen e të drejtave legjitime të shqiptarëve të Kosovës”. Lidhur me këtë çmim prestigjioz, kryeministri i Republikës së Kosovës, Dr. Bujar Bukoshi, ka dërguar këtë telegram urimi: “Falënderoj përzemërsisht dr. Richard von Weizsäcker, president i Qendrës për Reformën Lindje-Perëndim, Paqe dhe Zhvillim, Bonn, për çmimin e lartë që më është ndarë për vitin 1992 “Raul Wallenberg”. Ky vlerësim i nderuar i bëhet jo vetëm personit tim por edhe të gjithë shqiptarëve të Kosovës, të cilët me durim, përmbajtje dhe vendosmëri po vazhdojnë përpjekjet e tyre për liri, demokraci, prosperitet ekonomik dhe zhvillim të pavarur politik. Ky çmim i veçantë më nderon dhe njëkohësisht më inkurajon për t’i forcuar më tej përpjekjet e mia dhe të gjithë shqiptarëve në Kosovë, për të drejtën tonë legjitime” (Vijon në faqen 3)

Të hënën, presidenti Sali Berisha u takua me presidentin e SHBA Xhorxh Bush. Takimi me presidentin Bush është edhe takimi më i rëndësishëm i diplomatëve shqiptare, zhvilluar ndonjëherë, pasi Shtetet e Bashkuara janë vendi kryesor perëndimor nga i cili shqiptarët presin ndihmë ekonomike dhe mbështetje për pavarësinë e Kosovës. Siç njoftohet nga Malta, takimi u zhvillua në kuadrin e Samitit të Këshillit të Atlantikut të Veriut dhe në të merrnin pjesë edhe sekretari amerikan i shtetit, Lorens Iglberger, dhe ministri i jashtëm shqiptar, Alfred Serreqi. Sipas njoftimeve të para, presidenti Bush e siguroi presidentin Sali Berisha se amerikanët do të vazhdojnë mbështetjen e tyre për Shqipërinë demokratike. Ai i tha presidentit Berisha se Amerika është e vendosur ta zhvillojë marrëdhëniet me Tiranën. Presidenti Bush, në fjalën e tij, i kushtoi rëndësi edhe situatës në Kosovë, duke ritheksuar dënimin e politikës terroriste të Beogradit. Presidenti amerikan pohoi se “është koha që bashkësia ndërkombëtare dhe shtetet e tjera të Perëndimit të intensifikojnë presionin mbi Serbinë dhe të mbështesin pa asnjë rezervë, lirinë dhe të drejtat themelore të shqiptarëve në Kosovë”. Kjo është hera e parë që një president i SHBA-ve takohet me një president shqiptar. Në takimin e parë me një president të shtetit shqiptar, Sali Berisha e ka ftuar presidentin Bush të vizitojë Tiranën. Presidenti Bush i është përgjigjur ftesës së dr. Berisha, duke theksuar se “ky është një nder i madh për mua”, por me sa duket ai e ka lënë kohën e kësaj vizite për t’u caktuar në të ardhmen. Sipas disa agjencive telegrafike, presidenti Berisha i tha presidentit Bush se Shqipëria dëshiron “stabilitet ekonomik dhe politik për veten e saj”, që “i shërben edhe gjithë rajonit të Ballkanit”. “Shpresojmë shumë, tha presidenti shqiptar në konferencën e përbashkët, që vendi ynë të ketë mbështetjen e fuqishme të SHBA-ve, jo vetëm për demokracinë tonë të re, por edhe për pavarësinë e Kosovës”. Presidenti Berisha tha gjithashtu se “shqiptarët do të luftojnë, por me mjete paqësore, për të drejtat e tyre”. Ai tha gjithashtu se “nuk ka kompromis me luftën për liri dhe pavarësi”. Presidenti Bush tha se Shtetet e Bashkuara mbështesin “plotësisht” përpjekjet e qeverisë shqiptare për reforma demokratike dhe ekonomike. Sipas komentatorëve, për politikën e re amerikane ndaj Shqipërisë, takimi i Maltës konsiderohet si njëkohësisht edhe një njohje e rëndësishme për presidentin Berisha.

Takime të njëpasnjëshme të Parisë Demokratike, AZM HADARJ në Zonen e Shijakut (Vijon në faqen 4)

PARA PROVES: Dashuria jonë për DEMOKRACINË Në qoftë se ende përballë Kasllifit Klosit (president i “Shqiponja e Lirë” në Uester[?], SHBA) i ka shkuar ndër mend të thotë se “shtëpia e shqiptarit është e Zotit dhe e mikut”, duhet të zgjerojë sa më shumë kujtesën e tij përpara se të japë intervista në shtyp. Më 1991 qëndrova për dy javë në Nju Jork në shtëpinë e tij, si anëtar i delegacionit të Partisë Demokratike. Atë që kërkova prej tij, ishte të më ndihmonte për të gjetur në mënyrë legjitime një apartament, jo të zija “shtëpinë” e tij. Të vërtetën e kanë me qindra shqiptarë, atëherë kur rrinin me mua dhe me të. Më pas kërkova të shkoja tek vëllai im në Boston, me shpresën se do të gjeja një strehë në lagjen ku banonin shqiptarët e sidomos kosovarët. Atje erdhi në takim me mua zoti Klosi dhe më insistoi për t’u rikthyer tek shtëpia e tij. Më duhej ta qetësoja, duke i thënë se do të shkoja për disa ditë sa të rregulloja diçka. Më pas presidenti i “Shqiponja e Lirë”, mori rrugën e aeroportit, sepse kishte për të pritur një delegacion nga Shqipëria. Atë ditë në Boston ndodheshin zoti Klosi dhe dr. Edmond Hanxhari si dhe dr. Edi Hysi. Ky delegacion i tretë nga Shqipëria, për t’u larguar në SHBA pas 8 dhjetorit, i luteshin me qeram[?] zotit Klosi, të zinte e të mos zinte “shtëpinë” e vet. Dy kryetarë “partish” e ish-presidenti i “Forumit Demokraci” në SHBA, pyetën me radhë z. Klosi se përse duhej të ikja unë nga shtëpia e tij? Po Klosi të sëmuret, more? Pyesnin ata. Fjalët e miqve të z. Klosi, unë i mora me sportivitet. Kasllifit Klosi, i paska qejf të sajojë dhe të gënjejë. Por kush është kjo qenie që quhet me emrin Kasllif Klosi. Në Shqipëri, ai do të kishte patur frikë jo se jepej me qira… Por problemi është krejt tjetër… (Vijon në faqen 2)

- Sfidon nga veprat parimet dhe ka ardhur në ato konkluzione? Edhe njëherë, reforma e domosdoshme që ka marrë pëlqimin dhe mbështetjen e gjerë të popullit, po vazhdon drejt realizimit me guximin që i jep ligji dhe vetëdija për përgjegjësinë e madhe që i ngarkon kjo detyrë e rëndë. Pikërisht këtu qëndron edhe dallimi me opozitën, e cila po përpiqet të shmangë jo vetëm përgjegjësitë që mban mbi vete, por edhe të sabotojë çdo përpjekje për zgjidhjen e problemeve të vendit. Le ta nisim analizën me një fakt të thjeshtë por domethënës. Sapo u vendosën në opozitë, drejtuesit e Partisë Socialiste nisën fushatën e kritikave të ashpra ndaj qeverisë dhe shumicës parlamentare. Mirëpo kritika të tilla, përveçse shprehnin qëndrime të tejskajshme, nuk ofronin rrugë reale për kapërcimin e vështirësive. Po PS? U angazhua ajo për zgjidhjen e krizës ekonomike? Apo u mjaftua me deklarata e akuza? Në vend që të japë ndihmesën e saj si opozitë konstruktive, ajo shpesh është rreshtuar në qëndrime që e thellojnë klimën e pasigurisë. Ky realitet bëhet më i dukshëm kur shqyrtohen debatet në Kuvend dhe deklaratat publike të drejtuesve të saj. Qëndrimet e tyre shpesh janë kontradiktore dhe jo rrallë në kundërshtim me interesin kombëtar. Opozita nuk matet me zhurmën e fjalëve, por me seriozitetin e alternativave. (Vijon në faqen 2)

Sot është ora që dita e gjatë kombëtare[?] po del nga një periudhë e vështirë dhe po hyn në një etapë të re të ndërtimit demokratik. Në këto rrethana, çdo fjalë dhe çdo qëndrim politik duhet peshuar me përgjegjësi. Në këtë kuadër, bëhet edhe më e qartë nevoja që të mos ngatërrohen interesat e çastit me ato të kombit. Qytetarët presin vepra, jo demagogji; programe, jo shpifje. Artikulli[?] nënvizon se ajo që kërkohet sot nga politika shqiptare është maturia dhe jo aventura, vizioni dhe jo përçarja. (Vijon në faqen 3)

Zoti DOKLE, nisni të drejta... (Vijon në faqen 2)