Shënime nga parlamenti - Ndërsa vendet në sallë ishin bosh, deputetët social-komunistë ishin fshehur në llozhe, nëpër korridore, nëpër qoshe - Ndërsa Kuvendi Popullor po vazhdon punimet, duke marrë në shqyrtim dhe diskutuar për një nga çështjet më serioze të demokracisë, siç është vendosja e së drejtës në kultivë e kërkuar nga tendencat bashkëkohore të një shteti ligjor dhe konkretisht, duke vlerësuar punën e Prokurorit të Përgjithshëm dhe të institucioneve që përfaqëson ai, deputetët e Partisë Socialiste kishin braktisur sallën, duke hyrë si hije nëpër llozha, nëpër qoshe, nëpër korridore të Kuvendit, për të ndjekur dialogun e gjatë të deputetëve demokratë, për të kapur diçka aq sa mund të kapte një hijë komuniste. Duke e parë këtë shfaqje rrënqethëse më mbuloi një trishtim i madh, jo vetëm për faktin se ata e braktisën sallën e Kuvendit, kur po diskutohej për një problem që po rëndon dhe helmon ndërgjegjen demokratike të popullit tonë, se është korrupsioni dhe inkosigjenca në organet e prokurorisë. Jo vetëm për faktin se ato janë të mësuar tash 50 vjet të braktisin popullin e vet në momentet më kritike të jetës së tij, siç ishte edhe skena e popullit në duar të pasigurta spekulantësh të drejtësisë. Jo vetëm për faktin se ata kërkonin të toruronin sërishmi këtë popull duke mbajtur të lidhur në kështjellën e tyre të drejtësisë, siç është Prokuroria e Përgjithshme, se sa për përgjegjësinë e tyre politike. Si të jetë jetë, kur vendoset diçka e rëndësishme për jetën e popullit shqiptar deputetët socialistë qëndrojnë në prapaskenë. Ndërsa deputetët dialogonin ashpër me shqetësim qytetar, ata ishin në llozhen e parlamentit si spektatorë të shqyerosur të një specia të verdhë. Si gjithnjë ata e ndiqnin dramën e popullit të vet me biletën e spektatorit në xhep dhe respektivisht m'u përcorua ideja se ata nuk janë asnjë hap të distancuar nga blokmenët, dallkaukët, intrigantët e djeshëm komunistë dhe respektivisht m'u kristalizua mendimi se ata prej prapa-skenë makbethiane ku janë, po përpiqen të përgatisin diçka ogurzezë për Shqipërinë, ashtu siç përgatitën krizën në drejtësi, ashtu siç përgatitën artikullin dhe masakrën e nëntorit të vendit, ashtu siç përgatitën artikullin e Zërit të Rinisë në bashkëpunim me Sigurimin e Shtetit pikërisht një ditë përpara shqyrtimit të punës së Prokurorisë së Përgjithshme, ashtu siç po përpiqen të përgatisin krizën parlamentare. Si tërë jetën e vet, ata komunistë, ata mjeranë të veshur me historinë, ata minj korridoresh, luajnë në prapaskenë, ndihen në prapaskenë, vrasin në prapaskenë, duke lënë pas një fushë të minuar, një rrezik për zjarr, një tradhëti njerëzore, një mohim atdheut. MUJE BUÇPAPAJ

Lideri i të ashtuquajturës Partia Socialiste Shqiptare, shoku Fatos Nano, ka ndërmarrë një udhëtim inkognito në Evropë ku vjell vrer kundër demokracisë shqiptare. Asgjë nuk shkruan shtypi socialist për qëllimin e udhëtimeve të Nanos, as për takimet e bisedat apo deklaratat e tij, psh, për takimet e bisedat me Papandreun në Greqi etj. Përse kjo fshehtësi, kjo mënyrë të vepruari si dikur në kohën e Kominternit të Stalinit? Sigurisht jo për nostalgji. Nano, para së gjithash, është ekonomist dhe për profesion, për çdo gjë bën llogari, pavarësisht nëse i bën mirë apo jo ato, del me fitim apo humbje i nderuar apo i falimentuar. Vetë fakti që udhëtimet Nanos i bën klandestine nuk flet mirë as për të, as për partinë e tij, por as për demokracinë e re shqiptare. Një vepër e mirë, e ndershme, në shërbim të atdheut e të popullit nuk ka përse të fshihet. Vetëm urithëve u vret shikimin drita. Sidoqoftë, koha e intrigave dhe prapaskenave kominterniste ka përënduar një herë e mirë dhe nuk mund të rinovohet. Është fatkeqësi për të vonuarit pasionantë që nuk e jetuan atë kohë! Fakti është se pavarësisht nga dëshirat e përpjekjet e Nanos e të partisë së tij, nga ankesat e gënjeshtrat e tyre, nuk akuzat monstruoze kundër demokracisë, nga shfifjet e trillimet e nxjerra nga dosjet e KGB-së, socialistët e vërtetë europianë po i tregojnë vendin atij. Qëndrimet e drejtuesve të partive socialiste të Gjermanisë, të Britanisë së Madhe etj., ndaj Partisë Socialiste të Shqipërisë tashmë janë të njohura publikisht. Këto parti me një përvo- me tej, pra do të shkatërronte përfundimisht Shqipërinë. Gjithçka edhe këtu u përgatit në kohë, në mënyrë të fshehtë, me emisarë kominternistë. Partia Socialiste, si trashëgimtare e Partisë Komuniste, e ka në genë të trashëguar instiktin e shkatërrimit të Shqipërisë. Kush është mësuar të shkatërrojë nuk mund të ndërtojë, flakvënësi nuk mund të jetë njëkohësisht zjarrfikës, krimi nuk mund të jetë vepër e viktimës. Komunizmi si ideologji e si praktikë përfaqëson vetëm shkatërrimin e krimin, një organizëm banditesk e mafioz. Ai këtë e demonstron kudo ku është i pranishëm, në — NANO KLANDESTIN NË EVROPË DUKE VJELLUR PËR DEMOKRACINË. — SOCIALISTËT E VËRTETË EUROPIANË NUK I DEGJOJNË TROKITJET E ZHURMËSHME TË LIDERIT TË PSSH. — DUHET SQARUAR PËR UDHËTIMET E FSHEHTA TË LIDERËVE TË TJERË TË PSSH SI ILIR META E NDOSHTA SE RVET PELLUMBI NE POLIÇAN. — KUSH E MBRON BANDITIZMIN NË PARLAMENT, G’THOTË SHOKU DRITËRO AGOLLI? — me një përvojë të madhe të fituar në përpjekje gjigante për të mbrojtur socializmin e vërtetë demokratik nga intrigat e veprimtaria e shfrenuar agjenturore e bolshevizmit leninist - stalinian nuk mund t’i marrin goglat e Nanos për arra, nuk mund të mos kuptojnë se ç’përfaqëson në të vërtetë Partia e vetëquajtur Socialiste e Shqipërisë. Ata e dinë mirë nga historia se ç’fat patën partitë socialiste të Evropës Lindore që u shkrinë me ato komuniste, edhe pse ruajtën emrin parti socialiste. Historia evropiane është dëshmitare e pakundërshtueshme për rolin tradhtar që luajtën ato në vendet ku për afro një gjysmë shekulli ishin në pushtet. Me historinë dhe kundër saj nuk mund të luftohet. Ajo ka ligjet e veta të hekurt[a]. Nanoja shpif me zell të tepruar duke llogaritur se diçka do të mbetet, por ai po troket në dyer të shurdhëta. Këndon «Internacionalen» në shkreterinë. Udhëheqjet e partisë së Nanos, kuptohet kanë një karakter destruktiv. Ato synojnë të minojnë demokracinë në Shqipëri duke i paraqitur opinionit ndërkombëtar një imazh të rremë të saj. Po vërehet njësoj si në kohën e Enverit, por në sens të kundërt. Diktatori i paraqiste botës në mënyrë të njëanshme Shqipërinë si një parajsë, pra krijonte një imazh të rremë të saj për të ruajtur pushtetin. Pasuesi e nxënësi i tij, Nanoja, orvatet po kështu, por për të marrë pushtetin. Sipas mentalitetit absolutiste e moniste të komunizmit shqiptar, Shqipëria duhet të pranojë komunizmin në pushtet, ndryshe ajo s’mund të jetë veçse një krizë e një anarkie e denjë për t’u poshtëruar e marrë nëpër këmbë prej idhtarëve të tij kudo qoftë e kurdo, siç po bën edhe Fatos Nano. Që kemi të bëjmë këtu me një strategji e praktikë të njohura të stilit komunist, këtë e dëshmon e gjithë veprimtaria klandestine, destruktive e intensifikuar së fundi e pseudodemokracisë të Nanos, qoftë jashtë atdheut, ashtu edhe brenda tij. Për këtë flasin edhe takimet e fundit shkatërrimtare e terroriste në Poloni, të cilave u prinë udhëheqjet e fshehta të tij; Metës, e sikurse thuhet, edhe të Servet Pëllumbit, që papritur[a] u mohuan në parlament, por që kërkojnë ngjarje të tilla e fund. Përgjegjësitë e Partisë Socialiste për ngjarjet tragjike e rrëmbëllëse të Polonisë janë të pamohueshme. Polakët ishin në hallin e tyre, shkatërrimtar e manipulues[a] të PS, e cila bën eksperiment të dhimbshëm po të tillë me sukses, do të përfundojë. [teksti vazhdon] e Komuniste, e ka në gen ta shkatërrojë nuk mund të ndërtojë, flakëvenësi pushtet apo në opozitë, në rrugë apo në parlament, brenda apo jashtë atdheut. Shoku Dritëro Agolli e akuzoi parlamentin demokratik shqiptar si të uzurpuar apo të komanduar nga një bandë. Nuk mund të thuhet në ç’gjendje ka qenë në ato momente Dritëro Agolli. Por, për deri sa në parlament Partia Socialiste përfaqësohet edhe me këngëtarët të Enver Hoxhës siç është shoku Dritëro, nuk ka edhe përse të mos akuzohet e të fyhet prej tij. Me sytë e anëtarit të Komitetit Qendror të PPSH, me gjy-slyqet e partisë xhelatë të popullit shqiptar, nuk mund të shohësh ndryshe edhe parlamentin demokratik. Dritëro Agolli harron, siç duket, që kriminelë e banditë janë shokët e tij, janë liderë të PPSH e të PS që do të përgjigjen një ditë për masakrën e Shkodrës. Këtyre Dritëro Agolli u shërben si dekor artistik në vitizat që kanë ndërmarrë e në takimet ku janë pritur nga populli e studentët si qenër të tërbuar. Nga kjo pozita nuk ka faj inkuizitori i letërsisë shqiptare që të mos harrojë zanatin e tij e të shërbejë ende në këtë rol si inkuizitor i demokracisë. Është një ironi e vërtetë therëse, por demokracia me tolerancën e saj i jep mundësi atij të spekulojë me të në emër të saj pa ç’ka se populli shqiptar nuk e ka harruar se zoti Dritëro, si gjithë banda që e rrethon, nuk pati kurajon e ndershmërinë të qëndronte një minutë në këmbë në heshtje për të nderuar martirët e demokracisë. Duk[e]t se u ngut zoti shkrimtar në deklaratat e tij Ndodhta nuk ishte një qëndrim personal ky, por në nënshtrim ndaj vullnetit të partisë, disiplinës së saj militare. Ndoshta ishin ato pjesë përbërëse të një akti, e të njëjtit demonstrim me braktisjen e parlamentit nga deputetët e PS në mbështetje të deklaratave të bëra në shtyp nga L. Pobrati, ish-persekutor i Universitetit të Tiranës. Sidoqoftë, si e gjithë partia, edhe zoti Dritëro nuk qëndroi në sallë për të dënuar jo banditizmin injorant, por atë real. Siç duket, në bllok, socialistët shqiptarë nuk mund të angazhohen për dënimin e krimit. Kjo sepse krerët e tyre janë vetë personifikim i tij, të lidhur me njëmijë fije të së djeshmes e të botës me të, sepse ata as kanë qenë as mund të jenë kurrë konstruktivë, por një opozitë destruktive nga më monstruozet, me të organizuarat e më antikombëtaret. Si të tillë ata janë të destinuar fatalisht veçse mbrójnë banditizmin, shkatërrimin.

- Socialistët nuk pranuan të marrin pjesë në seancën ku do të diskutohej mbi emërimin e ngritur për veprimtarinë e prokurorit të përgjithshëm. Arsyetja ishte se nuk u lejuan të bënin një deklaratë (që nuk kish lidhje aspak me rendi në ditës të përgatitur më parë) në fillim të seancës por në fund të saj. Këtë siç duket z. Dokle e quajti ofendim të rëndë (sepse shkeljen nuk ishte ose veprimi resvanisht antisocialist, Prandaj asnjë deputet i tyre nuk hyri në sallë. Socialistët u treguan në unitet edhe në absuditet. U kërkua nga z: Imami dhe kryetari i PSD z. Laço thirrja në parlament e z. Gazidede kryetar i SHIK-ut për të dhënë sqarime lidhur me problemet që ishin ngritur në parlament prej z. Hajdari dhe artikullit të botuar tek «Zëri i Rinisë» U sqarua që z. Gazidede nuk mund të vinte në parlament sepse është i ftuar në spital, të sqarohet lidhur me kërkesën që Prokuroria e Përgjithshme kish dërguar parlamentit për heqjen e imunitetit të tij si deputet. Kryetari i kryesisë sqaroi se një kërkesë të tillë e kish këshyer pasi ajo i duhej drejtuar për shqyrtim Komisionit të Mandateve. Atëherë z. Hajdari kërkoi që të mos lejoheshin në organet e shtypit njoftime lidhur me këtë çështje. Z. Arbnori sqaroi se roja kryesore e Kuvendit nuk kish dalë asnjë njoftim i tillë Gjatë diskutimit të tij jo shumë të gjatë z. Hajdari çështoi «diçka» si grusht shteti mbasi bëhej fjalë për heqjen e prokurorit për të cilën al u shpreh gjatë se ishte kundër. Deputeti G. Pashko theksoi se heqja e prokurorit ishte një veprim antikushtetues pasi ai mund të hiqej vetëm në qoftë se vërtetohej që kish kryer vepër penale ose ishte i sëmurë psikik. Ai propozoi që votimi të ishte nominal sepse kështu secili do të mbante përgjegjësinë e tij. «Me këtë veprim, dha ai - pas katër vjetësh kushedo mund të na fus në burg. Unë e kam frikë burgun». - Duke patur në dorë dy shkresat, emërimin e zv. prokurorit të Vlorës z. Manaj me «Vendim të Këshillit të Lartë të Drejtësisë» firmosur nga prokurori i përgjithshëm dhe njoftimin e ardhur nga Këshilli i Lartë i Drejtësisë, se asnjë vendim nuk ishte marrë prej kryetari i PSD z. Laço thërr[a] parlamentin e z. Gazided[e] kryetari nuk mund të vinte në parlament sepse ishte i shtruar në spital, por do të thirrej në rastin më të shpejtë. - Deputeti A. Hajdari kërkon [vazhdon] porit për të cilën u shp[r]eh atë se ishte kundër. Nga deputetët u tha se disa prej përgjigjeve që kish dhënë prokurori i përgjithshëm gjatë interpelancës ishin të shtrembëruara ose të gënjeshtra. Një rast konkret që u përmend për këtë ishte akuza që ishte ngritur nga populli i Lumës ndaj Shefqet Peçit për vrasjen pa gjyq dhe dhjetra njerëzve. Prokurori në përgjigjen e tij kish thënë se çështja ... - nuk ishte marrë prej tyre për këtë çështje, z. Malasi (Vijon në faqen 2)

Viti II i botimit Nr. 196 E shtunë, 19 shtator 1992 Çmimi 3 lek Del çdo të martë, të mërkurë, të enjte, të premte e të shtunë

BIBLIOTEKA KOMBËTARE TIRANË