KËRKOHET QILIZËM
e jo prashitje
“PS” qartë e mohojë të vërtetën
Në zhurmën e krijuar nga qëndrimet e fundit të disa socialistëve, të cilët po ngulmojnë për rehabilitimin e figurës së Enver Hoxhës, nuk duhet harruar fakti i rëndë se nga goja e partisë më të madhe opozitare po kërkohet heshtja, jo e vërteta. Duke lënë mënjanë çështjet e karakterit dhe autoritetit politik të atyre që e ngrenë këtë zë, mbetet thelbësore përmbajtja e mesazhit: duhet pranuar një e shkuar e papranuar, duhet zbutur gjykimi historik, duhet lënë në mjegull përgjegjësia. Kjo nuk është as analizë dhe as pendesë. Është përpjekje për të ricikluar një mendësi që i ka kushtuar shumë këtij vendi. Të thuash se rehabilitimi i figurave të diktaturës është domosdoshmëri politike, do të thotë të mohosh vuajtjen e mijëra familjeve, internimet, burgjet, frikën, varfërinë dhe izolimin. Një popull që ka vuajtur nuk mund të qetësohet me formula të mjegullta dhe me thirrje për “balancë” historike. Ajo që duhet është qartësi morale dhe politike. Jo prashitje fjalësh, jo dredhi terminologjike, jo shmangie nga thelbi. Nëse Partia Socialiste synon të jetë forcë moderne, ajo duhet të ndahet pa ekuivok nga trashëgimia totalitare. Në të kundërt, çdo deklaratë e saj do të mbetet peng i dyshimit. Qytetarët nuk kërkojnë manovra retorike; kërkojnë të vërtetën, kërkojnë përgjegjësi, kërkojnë një ndarje të sinqertë nga e kaluara kriminale. Rehabilitimi i Enver Hoxhës nuk është debat akademik. Është provokim moral dhe politik. Dhe përballë këtij provokimi, Shqipëria ka nevojë për qartësi, jo për prashitje.