“...sot atdheu për ta mban zi e loton, trimat derdhin gjaknë në fushë e të kasolleve vriten dhe vdesin bashkë me trimat e lufton...” verset demokratike deri p[l]amtën dhe bashkimit kombëtar [?] LAVDI MATIRËVE TË GJIROKASTËR, TRIMAVE TË LABËRISË “...sot atdheu për ta mban zi e loton, trimat derdhin gjaknë në fushë e të kasolleve vriten dhe vdesin bashkë me trimat e lufton...” ...sot atdheu për ta mban zi e loton, trimat derdhin gjaknë në fushë e të kasolleve vriten dhe vdesin bashkë me trimat e lufton... — Se martirët e Gomsiqes, Vrionit, Topojanit e Gjakovës shkallëzuan me gjak flamurin kombëtar...

Përri të jepna përgjigjuar tuen të dlin lugin [?]

“Programi” i PD ALTERNATIVE PER TA FUTUR SHQIPERINE NE RRJEDHEN EVROPIANE Zhvillimi dhe orientimi e zgjidhjes së çështjes së Kosovës zuri vendin kryesor të Programit të PD të miratuar në Kongresin e saj. Ky dokument politik i partisë më të madhe parlamentare të Shqipërisë mbështet në mënyrë të veçantë e të gjithanshme të drejtën e shqiptarëve të Kosovës për vetëvendosje, deri në pavarësi. Dokumenti thekson se çdo zgjidhje joparimore e problemit të Kosovës, do të shpjerë në ripërtëritjen e krizës dhe të konflikteve në Ballkan, duke e bërë krejt iluzore çdo nismë programatike për derdhjen në Shqipëri të kapitalit të huaj. Në zgjidhjen e problemit të Kosovës, Programi i PD ka parasysh dy alternativa të mundshme. E para është zgjidhja e çështjes së Kosovës brenda territorit të ish-Jugosllavisë, e dyta e sheh këtë problem në kuadrin e një zgjidhjeje me karakter ballkanik. Në çdo rast, Programi i PD, duke e konsideruar çështjen e Kosovës si nyjen gordiane të të gjitha problemeve tona kombëtare, parashikon një qëndrim të vendosur e aktiv të shtetit shqiptar dhe të politikës së tij të jashtme. Ky angazhim politik i PD shprehet qartë në këtë Program, si rrjedhojë e të cilit Shqipëria dhe çështja kombëtare do të arrijnë të futen me dinjitet në rrjedhat e qytetërimit perëndimor, e njëkohësisht do të gjejnë zgjidhje edhe problemet jetike e gjeopolitike në rajon. Programi i PD përmban, gjithashtu, edhe vlerësime për procesin e privatizimit, ekonominë e tregut, të drejtat e njeriut, pushtetin vendor, reformën institucionale dhe integrimin evropian. (Vijon në faqen 5)

Qeveria Demokratike para një provimi të vështirë Nga Besnik Mustafaj A. MASSOVA E PASUNUAR Sipas një statistike të fundit të shtetit shqiptar, 600.000 vetë jetojnë në kufirin e varfërisë. Kjo shifër nuk është e paktë. Ajo tregon se barra e tranzicionit është e rëndë për masat më të pambrojtura të popullsisë. Për këtë arsye, ecuria e reformave ekonomike dhe suksesi i tyre nuk mund të maten thjesht me ritmet e privatizimit, me rënien ose ngritjen e inflacionit, me konsolidimin e buxhetit dhe tregues të tjerë makroekonomikë. Ato duhen gjykuar edhe nga aftësia e qeverisë për të ruajtur një minimum të domosdoshëm të kohezionit social. Shqipëria doli nga komunizmi me një shoqëri të shkatërruar në planin moral, pa traditë shteti ligjor dhe me një ekonomi krejtësisht joefikase. Në këto kushte, qeveria demokratike është vënë përballë detyrës së dyfishtë: të krijojë institucionet e ekonomisë së tregut dhe të amortizojë plagët sociale të trashëguara. Pikërisht këtu qëndron edhe vështirësia më e madhe e saj. Qeveria nuk mund të mjaftohet me retorikë. Ajo duhet të japë prova konkrete se është në gjendje të mbrojë qytetarët më të dobët. Nëse kjo nuk ndodh, atëherë pakënaqësia sociale do të zgjerohet dhe do të kthehet në një pengesë serioze për vetë procesin e reformave. Një shtet demokratik nuk matet vetëm me lirinë e fjalës apo me zgjedhjet pluraliste. Ai matet edhe me aftësinë për të garantuar një minimum drejtësie sociale. Shqipëria nuk ka luksin që ta neglizhojë këtë përmasë të demokracisë. Përkundrazi, në kushtet e varfërisë së skajshme, kjo përmasë bëhet kusht i vetë stabilitetit politik. Qeveria duhet të ndërtojë politika sociale të qarta, të financueshme dhe të drejta. Ndihma ekonomike, sistemi i pensioneve, kujdesi shëndetësor dhe arsimimi publik nuk mund të lihen në mëshirën e improvizimit. Vetëm në këtë mënyrë reforma do të fitojë legjitimitet shoqëror. (Vijon në faqen 2)

30 qershori, shpresa ime më e madhe nga Bedri Dedja ... Një shkrim i shkurtër, por i ngarkuar me besim për ndryshimin, për ditën kur vota e lirë do t’i japë Shqipërisë një fytyrë tjetër. Në këtë kuptim, 30 qershori mbetet një datë simbolike e kthesës demokratike dhe e shpresës popullore. Më shumë se një ngjarje elektorale, ai është një provë morale për shoqërinë shqiptare. Autori e lidh këtë shpresë me nevojën për qytetari, për përgjegjësi dhe për vetëdije kombëtare. Vota nuk është vetëm një akt formal, por një marrëdhënie e drejtpërdrejtë midis individit dhe fatit të vendit. Prandaj, 30 qershori merr kuptimin e një angazhimi të përgjithshëm për ta nxjerrë Shqipërinë nga stanjacioni dhe nga trashëgimia e frikës. (Vijon në faqen 5)

A E KEMI DHE A PO E SHFRYTEZOJMË PLOTËSISHT PUSHETIN? Illetësia në analfabetizëm. Po kështu e tërë Shqipëria e 22 marsit kur përfshihet sot në mjaft prej veseve dhe metehnave të së kaluarës, mjaft populli me u[s]htrinë ekonomike të papunëve në gjirin e saj, qoftë po ashtu i rrethuar nga vështirësi të panumërta e të papritura. A ka të bëjë kjo me mungesën e pushtetit dhe të strukturave përkatëse të tij? Apo e kundërta? Janë në një farë mënyre të tepruara disi këto konstatime? Në shkallë të gjerë, kjo është e vërtetë, sepse pushteti ekziston dhe, ndonëse ende i paqëndrueshëm, ai vepron. Veçse ai nuk është ende në gjendje të realizojë funksionin e tij kryesor, pra të qeverisë. E përse? Një pjesë e mirë e shkaqeve gjenden te mungesa e kulturës shtetërore, te përzierja e kompetencave, te paaftësia për të zbatuar ligjin dhe te mungesa e një vizioni të qartë për prioritetet publike. Pa u futur në hollësi, mund të thuhet se pushteti i sotëm vuan nga dy sëmundje themelore: nga fragmentarizimi dhe nga mungesa e përgjegjësisë. Shpesh struktura të ndryshme, në vend që të bashkërendojnë, punojnë paralelisht ose në kundërshtim me njëra-tjetrën. Kjo krijon kaos administrativ dhe zhgënjim qytetar. Pushteti nuk është vetëm një çështje zyrash, vulash dhe urdhrash. Ai është, para së gjithash, aftësi për të marrë vendime dhe për t’i zbatuar ato në dobi të publikut. Aty ku vendimi mungon ose shtyhet pafundësisht, lindin arbitrariteti, korrupsioni dhe humbja e besimit. Për të dalë nga kjo gjendje, duhet të forcohet administrata, të qartësohen hallkat e përgjegjësisë dhe të ngrihet një etikë e re e shërbimit publik. Vetëm atëherë pushteti do të jetë jo thjesht një realitet formal, por një instrument i vërtetë i transformimit demokratik. XHEVAT MUSTAFA

BOTIMI I LAJMEVE E KOMENTEVE POLITIKE KOMBETARE (Vijon në faqen 5) (Vijon në faqen 2)