Presidenti Berisha dhe Gjiorgov marrin pjesë në përurimin e pikës së kalimit të Tabanocit në Gjevgjeli Gatishmëri reciproke për zgjerimin e marrëdhënieve Presidenti Berisha dhe Gjiorgov marrin pjesë në përurimin e pikës së kalimit të Tabanocit në Gjevgjeli Shkup, 14 dhjetor (ATSH) — Kthimi i një vije të qartë ndarëse në marrëdhëniet e Shqipërisë me ish-Jugosllavinë maqedonase po bëhet me një ritëm të kënaqshëm. Kësaj i shërbeu edhe vizita e Presidentit të Shqipërisë, Sali Berisha në këtë republikë, si dhe takimi me presidentin maqedonas Kiro Gligorov në qytetin e Gjevgjelisë, me rastin e inagurimit të vendkalimit ndërkombëtar rrugor dhe hekurudhor. Presidenti Berisha tha para gazetarëve se po bëhen përgatitje për vendosjen e një marrëdhënieje të re. “Dy vendet tona kanë shumë arsye që të lidhen midis tyre me marrëdhënie fqinjësie, normaliteti e bashkëpunimi. Akoma deri para 2-3 vjetësh ne gëzonim të drejtën vetëm të transportit transit nëpërmjet Jugosllavisë, e cila për ne përfaqësonte deri para pak kohe vendin ku dhunoheshin të drejtat e shqiptarëve. Lidhen me këtë Maqedonia, cilën ne e konsiderojmë një shtet i ri demokratik dhe në mjaft rrethana veten e tij e ka të varur nga krijimi i raporteve të reja me fqinjët”, tha Presidenti Berisha. Ndërsa ka vlerësuar zhvillimet demokratike të Shqipërisë, Presidenti maqedonas Kiro Gligorov u shpreh se takimi me Presidentin Sali Berisha ishte një nga mundësitë më të mira për t’u njohur me njëri-tjetrin. “Dy vendet tona tani mund të shfrytëzojnë të gjitha potencialet dhe forcat njerëzore për fqinjësi të mirë, pavarësi, prosperitet dhe bashkëpunim”, tha ai. Presidenti maqedonas shtoi se kjo pikë kufitare po hapet për lëvizjen e njerëzve dhe për mallrat. Sipas tij kjo është shumë e rëndësishme për ekonominë e tregut.

Shovinizmi serb mbi popullatën shqiptare Është një ndërmarrje terrori, i drejtuar ndaj kombësisë shqiptare në Kosovë dhe një genocid i tmerrshëm. Për një kohë të gjatë është zhvilluar kjo politikë, që nga mbretëria serbe e deri më sot. Duke përfshirë këtu edhe sistemin komunist. Ka shembuj të pafund për këtë. Në këtë faqe po botojmë materiale që japin një panoramë të kësaj gjendjeje. Janë të shumta dokumentet dhe dëshmitë për krimet e ushtruara ndaj shqiptarëve. Ata po trajtohen si popull i nënshtruar e pa të drejta. AFRIM KRASNIQI

Gjyqi i shkodrës OVO MES DITATUS DE DEMOKRACISE [?] GJYQI I SHKODRËS OVO MES DITATUS DE DEMOKRACISE [?] KRIMINELET E KUQ DUAN T’I MBULOJNE GJURMET NËN DREJTIN E MIRËMANGËS[E]S [?] Historiku i këtij gjyqi dhe anomalia që po e shoqëron rrjedhën e tij janë pasqyrë e qartë e situatës në fushën e mbarë drejtësisë sot në Shqipëri. Të pandehurit janë përfaqësues të ish nomenklaturës së lartë të diktaturës, me në krye Ramiz Alinë. Ata akuzohen për krime mjaft të rënda si: “Vrasje në kufi”, “Helmim i popullsisë”, “Shpërdorim detyre”, “Krim kundër njerëzimit”, etj. Këto akuza të shoqëruara me prova e dëshmi të shumta, do të meritonin një proces të drejtë, publik e të paanshëm. Por ajo që po ndodh është krejt tjetër. Në vend që gjyqi të zbardhë të vërtetën dhe të ndëshkojë fajtorët, ai po zvarritet, po ngatërrohet me procedura, po humbet thelbin e tij. Mbrojtja e të pandehurve dhe segmente të drejtësisë po sillen sikur synimi kryesor të jetë zbutja e përgjegjësive dhe mbulimi i gjurmëve. Për opinionin publik është e qartë se kemi të bëjmë jo vetëm me një proces juridik, por me një përplasje politike e morale me të shkuarën. Në këtë gjyq dalin në pah jo vetëm përgjegjësitë individuale, por edhe mekanizmi i një regjimi të tërë që shtypi, internoi, vrau e helmoj popullin e vet. Prandaj çdo përpjekje për të relativizuar krimet ose për t’i paraqitur si “gabime” administrative është fyerje për viktimat dhe për ndërgjegjen kombëtare. (vijon në faqen 4)

DASHURIA DHE RESPEKTI SI ARMË TË SHOQËRISË SË RE - Intervista me Z. Tomar Osian - Ka shumë personalitete që do-ënë [?] dhe më tepër me vendin për të cilin janë të njohur, sesa me veprimtarinë e tyre personale. Tomar Osiu është padyshim njëri prej tyre. Emri i tij identifikohet me emrin e qytetit të Elbasanit. Në mes të kësaj interviste do të më pyesni: “Po ç’është ky person?” Kjo pyetje, me sa duket krejt e panatyrshme, bëhet nga disa sepse jetojmë në një kohë kur secili ngre dyshime mbi këdo. Emri dhe veprimtaria e Tij [sic] ndërthuren me peizazhin dhe moralin e qytetit të Elbasanit. Për ata që e njohin, ai është një njeri i qetë, i thjeshtë dhe i përmbajtur, por me një energji të jashtëzakonshme shpirtërore dhe qytetare. Për ata që s’e njohin, mjafton të thuhet se për vite me radhë ai ka qenë simbol i mirësisë, i ndihmës për të tjerët dhe i respektit për njeriun. Biseda me të nuk është thjesht një intervistë mbi kujtime personale; ajo kthehet në një reflektim mbi shoqërinë shqiptare, mbi virtytet që humbëm dhe ato që duhet të ringremë. Sipas tij, shoqëria e re nuk mund të ndërtohet as me urrejtje, as me hakmarrje, por me drejtësi, respekt dhe dashuri për njeriun. Vetëm kështu mund të kapërcehen plagët e së kaluarës dhe të krijohet një klimë mirëkuptimi. Pyetjes sonë për rolin e intelektualit dhe të qytetarit në këtë kohë kalimtare, zoti Osiu iu përgjigj se askush nuk duhet të rrijë mënjanë. Secili ka detyrimin të japë diçka për komunitetin e vet, qoftë me fjalë, me shembull, apo me punë. “Në qoftë se presim që të tjerët të bëjnë gjithçka, atëherë nuk do të ndryshojë asgjë”, shprehet ai. Ai ndalet edhe te familja, te edukata dhe te nevoja që brezi i ri të mësohet me ndershmëri. Sipas tij, demokracia nuk është vetëm sistem institucionesh, por para së gjithash kulturë sjelljeje. Pa këtë kulturë, liria mund të keqpërdoret dhe shoqëria të humbasë busullën morale. Në fund të bisedës, Tomar Osiu nënvizon se Shqipëria ka nevojë për më shumë besim te vetja. Nuk duhet të mbetemi peng të ndasive dhe as të zhgënjimit. E ardhmja, sipas tij, ndërtohet nga njerëzit e zakonshëm që dinë të duan dhe të respektojnë njëri-tjetrin. (vijon në faqen 9)

Plotësë e Komunitetit Mysliman Qëllimi ka ardhë: “Kjo pyetje i është bërë zyrtarit të Bashkësisë Islame, zotit Islam...? [?]” Kryetari I. HAFIZ SABRI KOÇI