Krush mbrom Fatos Nanon mbrojtësinë dhe korrupsionin
- REVOLUCIONI ANTIDEMOKRATIK - C'SHTJE E SOROLLATJES PËR ZGJIDHJE!
- DUHE TË DALIN NË SHESH E VËRTETËS SE KOALICIONIT TË FSHËHUR TË SOCIAL-REVANSHISTËVE DHE FATO NANO-SHALLIT AKUZAT E INTERPRETIMIT DHE FTESAT E SPITUNAVE NDERIN DHE KULTURUN E TIJ TË MËLVERËS [?]
Krush mbrom Fatos Nanon
mbrojtësinë dhe korrupsionin
- REVOLUCIONI ANTIDEMOKRATIK - C'SHTJE E SOROLLATJES PËR ZGJIDHJE!
- DUHE TË DALIN NË SHESH E VËRTETËS,
- KUSH U NGRIT KUNDËR KUSHTETUTËS DHE FATOS NANO-SHALLIT AKUZAT E INTERPRETIMIT DHE FTESAT E SPITUNAVE NDERIN DHE KULTURUN E TIJ TË MËLVERËS [?]
Përmes trysnive të PPSH
Fatos Nano, i dënuar në mënyrë të prerë si person që ka konsumuar veprën penale të falsifikimit të dokumentave, shpërdorimit të detyrës dhe vjedhjes nëpërmjet mashtrimit, vazhdon edhe sot e kësaj dite të përpiqet të paraqitet si figurë e lartë e politikës shqiptare e madje si njeriu i vetëm që mund të shpëtojë Shqipërinë nga kriza e sotme. Për këtë synim ai shfrytëzon jo vetëm të ashtuquajturin prestigj që i kanë krijuar qarqe të caktuara të ish-regjimit komunist, por edhe mungesën e një kujtese të saktë publike mbi veprën e tij konkrete si funksionar i lartë i sistemit të kaluar.
Ai ka qenë jo vetëm një nga zyrtarët që u ngritën nga strukturat e PPSH, por edhe një nga përfituesit kryesorë të mekanizmit të privilegjeve të nomenklaturës. Në periudhën kur vendi po hynte në krizë të thellë ekonomike, ai përfaqësonte pikërisht atë shtresë politike që kishte humbur çdo lidhje me realitetin e qytetarëve.
Në vend që të japë llogari për rolin e vet në këtë sistem dhe për aktet konkrete që e çuan atë në bankën e të akuzuarve, Nano ka zgjedhur të paraqitet si viktimë politike. Kjo strategji është mbështetur nga qarqe që ende nuk janë shkëputur nga mendësia e vjetër dhe që shpresojnë ta përdorin figurën e tij si mjet për rikthim politik.
Në mënyrë të përsëritur ai është përpjekur të relativizojë vendimet gjyqësore, të mohojë faktet e provuara dhe të ngrejë kundër institucioneve demokratike një akuzë të përgjithshme për hakmarrje politike. Por dokumentat, dëshmitë dhe vendimet e dhëna nuk e mbështesin këtë version.
Çështja e Fatos Nanos nuk mund të reduktohet në një debat partiak. Ajo lidhet drejtpërdrejt me domosdoshmërinë që vendi të vendosë qartë kufirin ndërmjet politikës dhe korrupsionit, ndërmjet përgjegjësisë publike dhe abuzimit me pushtetin. Nëse ky kufi fshihet, atëherë çdo përpjekje për ndërtimin e shtetit ligjor dëmtohet rëndë.
Mirëpo, në vend që të reflektojë mbi këto pasoja, ai vazhdon të paraqitet si simbol i opozitarizmit. Kjo është arsyeja pse debati mbi figurën e tij mbetet i ndezur: sepse ai nuk përfaqëson vetëm një individ të dënuar, por edhe tentativën për të rehabilituar kulturën politike të pandëshkueshmërisë.
Në këtë kuptim, çështja nuk është thjesht personale. Ajo është provë për seriozitetin e reformës demokratike dhe për aftësinë e institucioneve për të qëndruar mbi presionin politik.
(Pjesë tekstesh të palexueshme në kolonat anësore)[?]