Cilat mëkate të tij rëndojnë më shumë? A do të përgjigjet një ditë për këto? Nga burime të mirinformuara të ish-Ministrisë së Punëve të Brendshme dhe të ish-KQ të PP (sot PS) është nxjerrë se gjatë kohës kur ishte ministër, veçanërisht pas lirimit nga kjo detyrë, partia i besoi shokut Gramoz «misionin historik» të vrasjes së historisë së ruajtur nëpër dokumentet sekrete të arkivave. dhe jo rastësisht iu ngarkua Gramozit kjo detyrë. Ai kishte dë... në prova më 2 prill 1991 si vrasës i pashpirtë e i pameduar i njerëzve të gjallë. Ndërsa për letrat e dokumentet e vdekura nëpër dosjet e arkivave do të ishte shumëfish më i papërmbajturi dhe më i qetë në ndërgjegje për krimet që bënte, përgjegjësinë e pasojat që do të kishte herët a vonë. Dhe duhet thënë se ai e meriton dhe e justifikoi plotësisht besimin e madh të partisë, person alisht të shokëve Ramiz Alia dhe Fatos Nano. Në krye të ekipit të zgjedhur të inkuizitorëve ai i pastroi arkivat nga shumë dokumente tepër demaskues për Enver Hoxhën, Ramiz Alinë, për bllokmenët e tjerë dhe për epokën e tyre, duke i bërë shkrumb e hi në flakët e zjarreve «spon- (Vijon në faqen 4)

- Fatos Nano i ka kundërshtuar ato në të gjitha rastet. - Sipas z. Perniola kanë biseduar vetëm për femrat, verërat etj. Disa pohime të z. Xhuzepe Perniola, bërë gjatë një interviste telefonike me gazetarën e së përjavshmes «Dita - informacion» plotësojnë tani në mënyrë të pabesueshme qarkun e marrëdhënieve midis disa prej përgjegjësve kryesorë të shpërdorimit të ndihmave bujare të popullit dhe qeverisë italiane gjatë pjesës së parë të vitit 1991. Tashmë gjithë asaj procedure të mbrapshtë, të reflektuar në shkresat e dokumenta e që sollën katastrofën e njohur, i shtohet segmenti deri tani i panjohur i marrëdhënieve personale midis Fatos Nanos dhe shefit të «Levante Co» edhe pse ideja për ekzistencën e tyre u theksua dy vjet më parë në disa artikuj të njohur të gazetës «Sindikalisti». Zoti Mentor Nazarko, drejtor i «Dita - Informacion» në intervistën e tij botuar më 13 gusht 1993, njoften nga pyetjet drejtuar z. Perniola e formulon mbi bazën e një pohimi të gazetares D. Kokonozi për një takim të mundshëm të Nanos dhe Perniolës në Bari dhe interesin e madh që paraqiste biseda midis të dyve, z. Perniola, i cili, siç del, kishte informacion të plotë për këto pohime të Kokonozit, nxitoi të thotë se «gjatë drekës për etiketë nuk flasim për biznes e politikën, sepse takimin e duhej venearisht atë neveritshmëre. Më pas pohon se kanë folur për gra të bukura, ushqime, verëra etj. Intervista bëhet më tej tepër interesante kur z. Perniola pohon se ai nuk është anëtar i PS italiane, dhe, për pasojë, ai nuk ka marrë pjesë në Kongresin e saj të 40-të që u mbajt në qershor 1991 në Bari, pra drekat dhe darkat, thotë ai, nuk kanë qenë shtruar nga PSI. Me këtë ai kërkon të gjejë kundërthënie në pohimet e D. Kokonozit. I cili realisht ka thënë se drekat dhe darkat e Perniolës me Nanon janë bërë gjatë ditëve të Kongresit të 40-të PSI, ku Nano, siç u tha atëherë, ishte i vetmi i huaj i ftuar në Bari dhe jo në sallat ku zhvilloheshin kongresit. Duke pohuar me nervozizëm e sipër se ka shtruar dreka e darka për Nanon Perniola hedh poshtë pretendimet e përzitura të këtij të fundit e urrë që ka patur lidhje me anëtarë të bordit Levante Co. Kjo është thënë në konferencat e tij të shtypit dhe është theksuar edhe në faqet e «ZP»-së, duke përsëritur kështu në vazhdimësi egocentrizmin e pjesës prej pllakave nevralgjike të një procesi që tregon aq shumë opinionin e të dy brigjeve të Adriatikut. Duke u përpjekur të dalë vetë i palagur, tani që anija po mbytet, Perniola nxiton të pohojë se nuk është anëtar i PSI dhe, për pasojë, nuk ka marrë pjesë në Kongresin e fundit të saj, duke harruar në këtë mënyrë që i vë çizmen mbi kokë mikut të tij Nano, që përpiqet të dalë mbi ujë. Duke përjashtuar takimet e darkat e bëra gjatë qëndrimit në Bari, pohimet e tij, të cilat kanë ardhur shpesh si një flluskë, i shfrytëzon për drekë të palarë. Fatos Nanon, ish-kryeministrin e ardhshëm shqiptar dhe më pas sekretarin e PS, partinë që luajti në Shqipëri, si një tjetër darka e dreka me presidentin e firmës nga firmat më të mëdha të transportit të ndihmave, të cilat në gjasë se skandalit vendi? Duke pranuar se është dreka e darka ajo kryetari i sapozgjedhur i PS në Shqipëri dhe mikpritësi i tij kanë biseduar vetëm për «punë burrash», vërejtje vetëm këto biseda janë bërë edhe para e pas këtij m... mehimi që i ka bërë Nano çfarëdolloj lidhjeje me Perniolën a nuk i bën me u vërtetë tronditëse këto takime? Korresp. i «D»

(Vazhdon gjyqi i të pandehur për çështjen Arsidi) Në skenë dëshmitari esencial përsa i përket rëndësisë së dëshmisë së tij guvernatori i Bankës Shqiptare Ilir Hoti - Dje rreth orës 9 e 30 filloi seanca e dytë e gjyqit kundër të pandehurve Agron Saliu, Agim Tartari dhe Wilson Ahmeti lidhur me çështjen Arsidi. Seanca vazhdoi me pyetjet e dëshmitarëve. Dëshmitari Ardian Fullani, Drejtor i drejtorisë së Jashtme në Bankën e Shqipërisë sqaroi momentin se kur Guvernatori i Bankës Ilir Hoti, zy. guvernatori Ardian Xhyheri dhe anëtar të tjerë të stafit të kësaj banke u njohën me problemin në fjalë. Sipas dëshmisë së zotit Fullani të konfirmuar më pas dhe nga zoti Kristaq Luniçi drejtor drejtorie në Bankën Shqiptare, rezulton se Ilir Hoti, A. Xhyheri, A. Fullani dhe K. Luniçi ndodheshin në shërbim në SHBA në fund të shtatorit. Në këtë moment ata u njohën me çështjen në fjalë nëpërmjet një telefonate të kryer nga punonjësi i Bankës zoti Baholli i cili vuri në dijeni se duhesh kryer një pagesë prej 900 mijë dollarësh nga Banka Qendrore për Bankën Tregtare. Dëshmitarja Lljana Nana) hodhi dritë mbi momentin e pazgjedhjes të honorarit prej 800 mil. dollarësh të kryer në favor të N. Arsidi në dhjetor të 91-shit. Pagesa me urdhër të pandehurit Salu dhe Tartari dhe pa bërë një urgent dhe telegragfisht. Dëshmitari i fundit i seancës ishte guvernatori i Bankës z. Ilir Hoti i cili dëshmoi për rreth 2 orë e 30 minuta. Zoti Hoti sqaroi edhe njëherë momentin kur ai dhe të tjerët u vunë në dijeni të problemit, pra gjatë qëndrimit të tyre në SHBA në shtator të 92-shit, duke theksuar edhe faktin që në dijeni ju kërkun Bankës Austriake përsa i përket rëndësisë së dëshmisë së tij, dhe akuzuar për çështjen Arsidi) ... kalër muaj për kalimin e dokumenteve nga kali i 3 në të 1 ... akë xhiro centrale në Vjenë, korrespondon në dollarë e Bankës Tregtare të bllokonte të gjitha pagesat. Gjatë dëshmisë së zotit Ilir Hoti rezultoi se për dy pagesat e bëra Arsidi e para në dhjetor 91 dhe e dyta në mars 92 janë bërë pa urdhër të Ilir Hotit. Me pohimet z. Hoti sqaroi se në mars të 92-shit ka nënshkruar një kambial nëpërmjet të cilit do ti paguheshin Nikolla Arsidi 1.600.000 dollarë vetëm pasi të konfirmoheshin rezultatet e punës së tij të fundit lidhur me shlyerjen e borxhit të jashtëm shqiptar për të cilin Nikolla Arsidi kishte ngarkuar nga ish kryeministri shqiptar V. Ahmeti. Gjithnjë sipas dëshmisë së z. Ilir Hoti rezulton se shumë prej 1 milion e 600 mijë dollarësh nuk është paguar nga Banka Shqiptare por në kundërshtim me të gjitha rregullat me iniciativën dhe urdhërin e të pandehurve Saliu dhe Tartari është kryer nga Banka Tregtare. Për pagesën e parë prej 800 mijë dollarësh nuk ka pasur asnjë lloj dokumenti. Pagesa është bërë me urdhër të të pandehurve të mësipërm, të cilët sipas dëshmisë së z. I. Hotit dy ditë më pas janë nisur në Luksemburg. Guvernatori i Bankës Shqiptare është njohur me dokumentacionin që ka të bëjë me këtë çështje 4 muaj mbas kryerjes së veprimeve në fjalë, praktikisht disa kohë mbas pushimit nga puna të të pandehurve. Lidhur me momentin e njohjes së zotit Hoti me Nikolla Arsidi zoti Hoti deklaroi se është njohur (Vijon në faqen 4)

«Presidenti futi në burg vrasësit indirektë të Shkodrës, ndërsa vrasësit direktë i ngriti në pushtet». I ftuar si gazetari ekspert, unë deklarova: «Nëse I. Beqiri për këtë deklaratë sjell fakte e prova, zoti Berisha është kriminel dhe vrasës. Në të kundërt, kjo nuk është vetëm shpifje». Gazetari i «Zëri të popullit» që ndoqi afer gjyqin e Idajet Beqirit, në shkallën e dytë, botoi një përmbledhje me fjalë të çimentuara sipas interesave dhe dëshirave të kësaj gazete. Kjo dukuri mund të jetë në natyrën e kësaj gazete, por unë nuk mund të lejoj që me errësimin dhe fjalët e mia të spekuluhet në mënyrë banale, qartazi të papërgjegjshme. Dua të sqaroj që në fillim se unë dhe zoti Ilir Yzeiri u thirrëm nga Gjykata e Tiranës në rolin e gazetarëve ekspertë në çështjen penale në ngarkim të Idajet Beqirit. Sa hymë në sallë u ndodhëm përballë një presioni psikologjik që nuk besoj se ka ndodhur ndonjëherë në ndonjë sallë gjyqi: njerëzit e Idajet Beqirit na fyen, shanë e kërcënuan deri me varre dhe djegie shtëpish. Kjo e dyta, të them të drejtën, nuk më tronditi, sepse unë vetë nuk kam shtëpi, por, sidoqoftë, më tronditi fakti që në një gjyq ku ishte në bankën e akuzës fyereja e sharja, në u ndodhëm nën goditje të po këtij lloji. Gazetari i «ZP»-së ishte aty në një radhë me mua dhe, çuditërisht, në gazetë nuk ka shkruar asnjë fjalë. Ky qëndrim shpjegorhet me përzgjedhjen tendencioze që ju bë fjalëve të mia. Në fillim unë deklarova pozicionin tim të vështirë për shkak të përplasjes që kam pasur në gazetë me Idajet Beqirin. Fjalët «Nuk do të kisha dëshirë që të takoheesha, në kushte të tilla, me një njeri me të cilin jam përplasur në gazetë» (pozicioni i të pandehurit nuk fliste për kushte të barabarta), «Zëri i popullit» qellimisht i ka hequr, ndërsa janë shkruar fjalët «luftë e pandershme», që unë i përdora në përgjithësi për shtypin shqiptar dhe jo për gazeta të veçanta. Për pyetjen e dytë, që për mendimin tim ishte thelb i gjithë gjyqit, «ZP» e kalon qëllimisht krejt përçiptas. Sqarimi im është ky: «Po të përdorësh thonjëzat, shkrimi do të bëhej qesharak dhe do të krijohej përshtypja se e ka shkruar një njeri i çmendur, kjo sepse në rastet e para artikullshkruesi shpall akuzën kundër Presidentit me fjalët: “Kjo akuzë mund të duket e rëndë, por ju merritoni më shumë se kaq” nuk janë shteg për asnjë lloj interpretimi». Fakti më i rëndësishëm, për të cilin hesht «ZP»-së, hesht edhe zoti Beqiri dhe avokati i tij është ky: në artikull deklarohet shumë hapur e qartë: direktë i ngriti në pushtet». Si gazetër ekspert, unë deklarova se, nëse për këtë deklaratë Idajet Beqiri sjell fakte e prova, atëherë nuk është vetëm shpifje. Krejt kështu faktikisht si aktakuzë e kjo pyetje duhet të përgjigjet pala e akuzuar, që vetëm hesht. Së fundi, gazetari i «ZP»-së, si për të kthyer shprehjen «Zoti Rakipi nuk kishte dëshirë të vinte, por u detyrua...» mund ta kopjton nga ekspertët pa u nxituar. Kjo shprehje është shtrembëruar. Zoti Rakipi nuk kishte ndonjë dëshirë të vinte, por për respekt të të gjithave e pranoi për të deklaruar vetëm të vërtetën. Manipulimet të tilla tendencioze nuk i shërbejnë etikës dhe moralit të një gazete, aq më tepër kur mesazhi i atij gjyqi ishte lufta kundër shpifjes, fyetjes e spekulimeve. YLLI RAKIPI, kryeredaktor i gazetës «REPUBLIKA»

SONAZHET E TË KRISURVE DHE KONTIGJENTET QË U SHKOJNË PAS.