PREJ VLORES IKEN me bisht ne shale...
Kryesocialkomunistët e korruptuar që po zvarrisin qytetet!
Po cilen ITA?
Sherbimet e lajmeve, tashme jane qetesuar. Kane pushuar ato lajme te hidhura e te zeza qe qarkulluan ato dite ne Europe. Ka mbaruar pra historia e luftes dhe e tragjedive te Bosnjes. Ajo tashme mbeti ne Europe dhe jo ne Vlore. Nderkohe qe italianet e alarmuar per tragjedine e luftes ne Bosnje e Hercegovine zgjidhnin te qanin hallin e fatkeqeve shqiptare e mysulmane qe arratiseshin me motoskaf, ne Itali po ndodhnin ngjarje te tjera. Vorio-Epir, ashtu si qe, ne kontekstin e vet, kishte shpallur gjendjen e luftes. Deklarata kishte dale ne shtyp e ne ekran. Boshnjaku i Vlores, i tmerruar nga shpallja e luftes, me nje shpejtesi marramendese, me nje opingash derri ne dore e me breke neper kembe, kishte dale ne fushe ne mjedisin e Parkut te Autobuzave dhe kishte thirrur gjithe naten: “Nuk duhet te mendojme me per Bosnje por per Vlore!” Kjo u pasua nga nje seri alarmesh e veprimesh te menjehershme. Me te rinj e me te reja, me te mesem e me pleq, me nena e me femije, lane hyrje-daljet e dyqaneve, ndaluan blerjet e mallrave, i nderprene bisedat e nisura dhe me lot ne sy u drejtuan nga vendngjarja. O Zot! C’na ndodhi? Po cilen ITA?
I dashuri Adem Demçi, Modestia e fisnikeria e qetesia e kryetarit te Keshillit Bashkiak te Vlores imponoi serish ekuiliber ne nje qytet te drobitur nga varferia dhe mbrapshtia. Tek ecnin njerezit ne qender dhe neper rruget e qytetit, ndesheshin me vazot lule dhe me prerjet e rregullta te shesheve, me shumicen e qytetareve qe i kryenin punet ne qetesi e me administraten qe punonte. Ku po behej lufta? Ku po ndodhte tragjedia? Cfare “permbysjeje” po ndodhte ne Vlore? Pse po iken, iken porsi njerez qe duan t’i shpetojne luftes? Kjo pyetje shqetesoi gjithe ata qe ishin drejtuar ne Parkun e Autobuzave ku boshnjaku i Vlores kishte organizuar alarmet e tij. Kur mbrriten atje, pane me habi nje skene me te vertete tragji-komike. Boshnjaku i Vlores kishte dale si i marre para njerezve dhe peshperiste e qante sa here ulte koken e here ngrinte zerin. “Vlora humbi, eshte e shkaterruar, nuk jetova dot ta shoh!” Disa e moren si te marre, te tjere si te trembur e disa si njeri qe po i binte fyellit ne nje feste mortore. Por me ne fund, kur nisi te kuptohej cfare e kishte katandisur ne ate gjendje, gjithcka mori kuptim. I kishin hequr karrigen.
Karrigen qe mbajti me mashtrime, me kercenime, me presion, me vote klienteliste e me fryrje artificiale. Karrigen e kryetarit te Bashkise. Prandaj theriste. Prandaj ulurinte. Prandaj qante e mallkonte. E kishte marre ikjen e tij personale per ikje te Vlores. E kishte marre humbjen e tij personale per shkaterrimin e qytetit. Dhe meqe kjo gje nuk ngjiti, nisi menjehere nje tjeter avaz: “Do shkoj ne Strasburg. Do e internaciona-lizoj ceshtjen. Do ta denoncoj Europen”. Nje trim i madh. Nga Vlora ne Strasburg me gomone politike.
Shume nga ata qe e kishin degjuar e pane me ne fund se “Po cilen ITA?” nuk ishte pyetje mbi Italine e lajmeve, po mbi “Iken te gjitha” te karriges se tij. Dhe keshtu qyteti mori fryme me qete. Tragjedia e shpallur ishte vecse tragjedi personale e nje njeriu qe po largohej nga zyra.
(Vijon ne faqen 2)