Qysh ta dija: po 12 vite hindes sa? Dy fjalë. Udhëheqësit tanë po hynin në një lojë të rrezikshme për ta ruajtur veten. Sa mbushej plot njëzet e ca vjet nga përmbysja e diktaturës komuniste në Evropën Lindore e Lindjen e Mesme dhe nisja e pluralizmit në Shqipëri. Në këtë proces përmasash historike dhe ndjeshje epokale, të rrallë ndodh që të ketë institucione a media identifikuese të pluralizmit dhe të demokracisë. Në Shqipëri kjo mund të thuhet për Partinë Demokratike, që u lind më 11 dhjetor 1990, dhe për gazetën “Rilindja Demokratike”, që nisi të qarkullojë dy ditë më vonë. Përvoja e këtij dymbëdhjetëvjetori ka dëshmuar se vetëm institucionet apo mediat qëndrestare, me reputacion, me karakter dhe me orientim të qartë politik, arrijnë të shndërrohen në aktorë historikë. “Rilindja Demokratike” qe e tillë në dhjetorin e 1990-s dhe mbeti e tillë në fazat e mëpasshme të tranzicionit shqiptar. Në ato ditë të para, shtypi i lirë ishte ende i panjohur si praktikë dhe si kulturë. Gazeta e re nuk pati vetëm mision informimi, por edhe të krijimit të një gjuhe të re politike, të një fryme të re qytetare dhe të një lloj mobilizimi shpirtëror kundër frikës. Shkrimet, komunikatat, polemikat, thirrjet, reportazhet dhe kronikat e asaj periudhe, të cilat sot mund të lexohen edhe si dokumente historike, mbajnë vulën e një kohe kur fjala publike po fitonte kuptim dhe peshë të re. Një pjesë e elitës së re politike u formësua dhe u afirmua përmes kësaj tribune. Po ashtu, një pjesë e opinionit publik u edukua me konceptet themelore të pluralizmit, të shtetit ligjor dhe të orientimit perëndimor përmes debateve dhe analizave të saj. Kjo nuk do të thotë se gjithçka qe e përkryer. Përkundrazi, edhe kjo gazetë, si vetë procesi demokratik shqiptar, kaloi nëpër prova, kriza, ndikime politike, shmangie dhe ringritje. Por mbeti, në thelb, një nga shenjat më të qarta të ndryshimit epokal. Në kujtesën e një brezi të tërë, emri i “Rilindjes Demokratike” lidhet me ditët e para të shpresës, me mitingjet, me studentët, me intelektualët e angazhuar, me tribunat e hapura dhe me debatet e ndezura të fillimit të viteve ’90. Në këtë përvjetor, vlerësimi për të është në të njëjtën kohë vlerësim për një etapë të tërë të historisë politike dhe mediatike shqiptare.

Duket që lëvizjet e xhaxhëve po nisin të trazojnë rrugët e vazhdimit të pajtimit dhe të shoqërisë së re shqiptare. Në qendër të polemikës politike ka dalë sërish Fatos Nano, me tonet e tij të njohura sfiduese dhe me insistimin për ta paraqitur veten si alternativën e vetme të së majtës. Në këtë kuadër, deklaratat e tij kanë ngjallur reagime të shumta, jo vetëm te kundërshtarët politikë, por edhe në radhët e vetë socialistëve. Kritikat që i bëhen lidhen me padurimin e tij për të marrë drejtimin e proceseve, për të imponuar ritmin e zhvillimeve dhe për të minimizuar rolin e figurave të tjera të së majtës. Sipas vëzhguesve, ky padurim nuk është vetëm tipar personal, por edhe shenjë e një strategjie për të rimarrë terren në një kohë kur skena politike shqiptare është ende e brishtë dhe e paqëndrueshme. Nga ana tjetër, përkrahësit e tij e quajnë këtë energji politike dhe vendosmëri, duke argumentuar se pa një drejtim të fortë opozita nuk mund të ringrihet. Kundërshtarët, ndërkaq, e lexojnë si ambicie të tepruar dhe si prirje për konflikt. Debati i hapur rreth figurës së Nanos tregon se e majta shqiptare ende nuk e ka zgjidhur plotësisht raportin mes trashëgimisë së së kaluarës dhe nevojës për rinovim politik.

Në gjyqin e ish bllokmenëve 5 ditë para se të hapen dyert e Gjykatës për ish-udhëheqësit e lartë të regjimit komunist, interesimi publik është rritur ndjeshëm. Dëshmitë, dokumentet dhe komentet për atë që pritet të dalë në seancë janë bërë pjesë e një debati të gjerë. Ish-anëtarë të Byrosë Politike, drejtues të dikurshëm të aparatit shtetëror dhe figura të tjera të nomenklaturës pritet të përballen me akuza që lidhen me mënyrën se si u ushtrua pushteti dhe me pasojat që ky pushtet solli për qytetarët. Në opinionin publik ka pritshmëri që gjyqi të mos jetë thjesht formal, por të shërbejë si një moment i rëndësishëm ballafaqimi me të shkuarën. Për shumëkënd, kjo është një provë nëse shteti i ri ka vullnet të vendosë përgjegjësi politike e morale mbi ata që drejtonin vendin. Në të njëjtën kohë, nuk mungojnë zërat që paralajmërojnë për tentativat e të pandehurve për ta paraqitur veten si zbatues të urdhrave apo si viktima të rrethanave. Pikërisht për këtë arsye, vëmendja e publikut është përqendruar te detajet dhe te mënyra si do të administrohen provat. Procesi shihet si pjesë e një nevoje më të gjerë shoqërore për të kuptuar mekanizmin e shtypjes, privilegjeve dhe vendimmarrjes së mbyllur që karakterizonte sistemin e kaluar.

Kryetari i parlamentit Pjetër Arbnori, pas vizitës së tij në Këshillin e Evropës, niset sot për në Vjenë ku do të marrë pjesë në punimet e CSCE.

Klubi sportiv "Bullimi" i Tiranës i bën thirrje donatorëve dhe sponsorizuesve që të ndihmojnë ekipin e tij për pjesëmarrje në aktivitete sportive.

Mbi 1500 vetë janë punësuar gjatë muajve të fundit në sektorin privat, sipas burimeve zyrtare.

.